🚀 go-pugleaf

klitajmestra@buziaczek.pl:

to pierwszy Twój tekst, w którym się wypowiadam. we wcześniejszych nie
mogłem się "wczytać" i rezygnowałem. być może to też może być dla Ciebie
jakaś wskazówka, przynajmniej jeśli chodzi o początki.

>  W każdą sobotę Jo przesiadywał w barze, za każdym razem w innym.
> Najchętniej wybierał przeszklone bistra, które dzięki dużym oknom
> pozwalały podglądać rzednący, w miarę upływu wieczoru, tłum przechodniów.

jesteś pewna że taaaakie zdanie na początek jest dobre? ja się zmęczyłem już
w połowie.

>   Najczęściej zabierał ze sobą Di. Di należała do kobiet nie cierpiących
>   snu.

podobają mi się te imiona. choć Jo jest... nieco chyba zbyt dwuznaczne.

> Wierzyła, że "pierwszym sensem" jest
> pytanie o śmierć.

i to jest już dla mnie banał. w tym twierdzeniu nie ma nic. jeśli chcesz nas
karmić przemyśleniami pokaż to na przykładzie sytuacji, w której Twoi
bohaterowie przyjmują odpowiednie postawy. jeśli nie przychodzi Ci do głowy
sytuacja, to znaczy że to są tylko słowa.

"tylko słowa" też potrafią być ciekawe, ale chyba o to bardzo trudno.

> http://www.artchive.com/artchive/H/hopper/nighthwk.jpg.html

i to był straszny błąd. w tym konkretnym momencie*
szkoda, bo zaczynało mi się podobać. mimo, że przegadane, przemądrzałe.
pamiętaj że czytelnik nie zawsze lubi być pouczane w tak podstawowych
sprawach jak życie i śmierć. wydaje mi się że ich poglądy są za mało ICH, a
za bardzo Twoje. zbyt ostentacyjnie się z ICH poglądami obnosisz.

*to jest bardzo dobry obraz i Ty o tym wiesz. ten obraz jest wręcz świetny i
Twoje opowiadanie ogromnie blednie przy nim. znika zupełnie. więcej myśli
natychmiast buduje się wokół obrazu niż wokół Twojego opowiadania. a
szkoda, jak mówiłem.

pamiętaj, że 70% informacji dla mózgu to wzrok. jeśli dajesz tak konkretny
obraz, Twoje słowa giną

i przez to zupełnie nie pamiętam co sobie wyobrażałem pod koniec
opowiadania. :-(

-- 
szczurkot