🚀 go-pugleaf

Użytkownik "bogdan.p" <bezadresu@bez.pl> napisał w wiadomości
news:3E3576FB.40C0C1B0@bez.pl...

zacznę od tego, że nie podoba mi sie końcówka, choć uważam za dobry pomysł
to niedopowiedzenie historii do końca. Natomiast zamarzyła mi się pewna
klamra, która stworzyłaby z poniższego utworu cykliczny kanoniczny wiersz, z
którego nigdy nie dowiemy się co właściwie na tym poddaszu. W tym celu
ucięłabym na tym :"a raczej nocy tej gdy na poddaszu...", a zamiast zacząć
"Na Floriańskiej", przesunęłabym poddasze na początek, budując pewną
metaforę:


> Na Florianskiej pod numerem pietnastym, na poddaszu, swieci sie.

Na poddaszu Floriańskiej pod numerem piętnastym świeci się

> To wcale nie jest takie normalne, wcale nie takie zwyczajne,
> poniewaz na florianskiej pod numeremem pietnastym, nie
> mieszka nawet cien.

> Gdy na Florianskiej pod pietnastym, na samej gorze, swieci sie,
> wtedy ulica pusta, firany zasloniete, drzwi na klucze zamkniete,
> kazdy czeka tylko na dzien.

> Gdy czasem na Florianskiej, na gorze w oknie, swiatlo drga
> strzez sie obcych twarzy, strzez sie wszystkiego wkolo.
> Wtedy pora sie bac.

> W tym domu na Florianskiej, ruinie od  stu lat, gdzie schodow
> nie ma, gdzie zaden kot czy chocby ptak, gdzie na tle ciszy
> tylko wiatr,
> tam na florianskiej na samej gorze
> wciaz jeszcze zima trwa,
> sto lat juz,
> sto lat,
> dokladnie od tego dnia,
> a raczej nocy tej gdy na poddaszu...

i można nawet powtórzyć w koncówce pierwszy wers, żeby skłonić czytelnika do
czytania w kółko:

Na poddaszu Floriańskiej pod numerem piętnastym świeci się


Bardzo ładne, podobają mi się rymy, płynność i tajemnica. I wcale nie
uważam, że to proza.
Podzieliłam na strofy. Ma ten utwór w sobie narkotyczny urok, zasłuchałam
się w słowa bajarza, nie narratora, stanowcze "nie" końcówce, która  bardzo
odstaje od reszty.

Pozdrawiam ingerencyjnie
Krystyna