🚀 go-pugleaf

Hi,

Przeglądam to, co posyłasz i to właściwie to jest pierwsza w miarę zamknięta
rzecz, choć oczywiście może być tylko wstępem do jakiejś większej całości.
Bije z tego klimat jaki lubię: poezja odnajdywana w codziennych rzeczach.
Również można natrafić na kilka ciekawych sformułowań, które nie rażą
sztampą:

> ludzie wałkują się spoceni w lóżkach snem sprawiedliwych.
> Spadając w przepaść, albo latając nad miastem,
> w zależnosci od tego  na co zasłużyli za dnia.

Jest też w tym klimat wiejskiego bluesa: prymitywnej, powtarzalnej frazy,
której wspaniale słucha się w gorące wieczory przy szklance wina i w
towarzystwie dobrych kumpli. A gdzieś tam w tle odrobina nieprzeniknionej
tajemnicy:

> gwiazdy szepczą morsem, przez lekką mgłę,
> a cienie i latarnie uliczne pokazują nigdy
> nie widziane rzeczy.

Ciekaw jest kto to, bo to dość wieloznaczne i mroczne. Ale może właśnie o to
o chodzi.

> Wtedy zawsze płaczę ja, i zawsze smieje się on.
(...)
> Wtedy gramy w kości. Gramy w kości razem. On i ja.
> Gramy o jedną duszę i o nastepne dziesieć moich lat.

Razi mnie to:

> Czerwone wino. Czerwone jak wczesnosierpniowe
> truskawki. Czerwone jak usata Magdy M. Jak krew.

Nie wiem dlaczego. Może za bardzo tuzinkowe. No i ta nieszczęsna ONA w
postaci tajemniczej Magdy M, która natychmiast będzie wiązana z leciwą Magdą
K.

Ale to właściwie jedyny zgrzyt, oczywiście w mojej subiektywnej ocenie.

Pozdrawiam serdecznie,
Tumor Mózgowicz
UWAGA: Aby odpisać mi bezpośrednio usuń pierwsze U z adresu e-mail