🚀 go-pugleaf

-- 
Contrary to what some people say, my OS _is_ a lifestyle choice, not a 
tool; however, I am against osizm
Użytkownik "Daniel Mróz" <beorn@alpha.pl> napisał w wiadomości 
news:d5v2tv$4l7$1@news.supermedia.pl...
> Filip Dreger napisał(a):
>> bezmyślnego (w pisaniu zmyślnym IDE nie pomaga wcale). Dobrym 
>> przykładem są standardowe gettery i settery: w javowych IDE są 
>> często generowane automatycznie, w pythonowych IDE nie są, ale ich 
>> użycie jest w ogóle błędem.
> Mozna prosic o rozwiniecie?

Odwołania do atrybutów i metod są drogie - każde kosztuje jeden lukap 
w haszu. Taka jest cena za dynamiczne typowanie. Owinięcie atrybutu w 
gettera/settera wymaga dwóch przeszukań słownika zamiast jednego, co 
może znacznie spowolnić program (szczególnie taki o dużej ilości 
kleju, a małej ilości logiki).
Z drugiej strony, nagrodą za typowanie dynamiczne jest możliwość 
przecięcia (trochę jak w programowaniu aspektowym) czynności takich 
jak sprawdzanie atrybutów obiektu. Dzięki temu w Pythonie można (nawet 
dynamicznie) podmienić atrybut na metodę w sposób przezroczysty dla 
pozostałego kodu. Robi się to jednak dopiero wtedy, kiedy jest to 
rzeczywiście potrzebne, a nie - jak w Javie - na wszelki wypadek.
Inna sprawa, że wielu programistów javowych przenosi swoje nawyki na 
Pythona, a potem narzeka na jego prędkość. W sumie to tak, jakby kupić 
sobie samochód i narzekać, że nie ma dyszla i trudno do niego konia 
zaprzęgać. Ostatnio widziałem program w Pythonie (zresztą grę typu 
roguelike), napisany przez gościa co to "programuje od dziesięciu lat 
w Javie i Pythonie i dlatego wie co mówi, kiedy oświadcza, że Python 
jest za wolny do aplikacji graficznych". W grze mamy klasę bazową 
'przedmiot' i całą kupę dziedziczących po niej piętrowo klas, 
różniących się na przykład dodaniem pojedynczego atrybutu. Np. klasa 
'przedmiot, który ma cenę' różni się od klasy 'przedmiot' obecnością 
jednego dodatkowego i rzadko używanego atrybutu 'cena' (i oczywiście 
jest zdefiniowana w osobnym pliku :-). W zasadzie można tak zrobić, 
ale w Pythonie jest to podejście kiepskie - większość atrybutów i 
metod obiektu 'przedmiot z ceną' wymaga wtedy przy odwołaniu do nich 
nie - jednego, a dwóch przeszukan słownika. W pierwszym przeszukaniu 
znajdzie się tylko atrybut najrzadziej wykorzystywany, bo specyficzny 
dla jednego rodzaju 'przedmiotu'. Naturalniejsze byłoby po prostu 
dodanie do obiektów klasy przemiot dodatkowych atrybutów, w miarę 
potrzeby.
W wypadku głębiej zagnieżdżonych klas we wspomnianej przeze mnie grze 
dochodziło do tego, że sprawdzenie współrzędnych x i y przedmiotu 
wymagało np. sześciu przeszukań słownika, bardziej pythonowa 
implementacja zmieściłaby się w jednym!
Dodatkowo, autor wykorzystał wiel zagnieżdżonych przestrzeni nazw, 
zawierających np. coś w rodzaju stałych, dodając kilka przeszukań 
słownika do operacji, które w ogóle powinny się bez nich obyć. Koniec 
końców, w programie napisanym przez "eksperta od Javy i Pythona" 
niektóre proste operacje (w rodzaju pobrania pozycji przedmiotu na 
mapie) wymagają dwunastu (liczyłem!) przeszukań słownika...

Zastrzegam, że nie czuję się faszystą - uwaga o zaprzęganiu konia do 
samochodu odnosi się także do sytuacji przeciwnej, czyli prób używania 
Javy do pisania zgodnego z filozofią Pythona.

pozdrawiam,
Filip