🚀 go-pugleaf

Użytkownik "Daniel Mróz" <beorn@alpha.pl> napisał w wiadomości 
news:d5v7fu$75t$1@news.supermedia.pl...
>> Jeśli chcemy zmiecić wiek pracownika e, to robimy e.age = 14, a nie
>> e.setage(14). To jest naturalne, ponieważ to co chcemy zrobić, to 
>> jest:
>> "zmienić wartość e.age", a nie "wywołać metodę e ustawiającą wiek z
>> parametrem 14". Zamiast deklarować atrybut i pisać dwie metody nie
> No tak, ale co z kontrola poprawnosci danych? setage() moze nam 
> sprawdzic czy przypadkiem ktos zamiast 14 nie przekazuje 
> "czternascie".
to, co dodają IDE, to puste settery i gettery, nie przeprowadzające 
żadnej walidacji. Ich funkcja jest inna i związana z rozwijaniem 
programu.
Jeśli w Javie uznamy, że nie potrzebujemy żadnej walidacji i 
udostępnimy klientowi goły atrybut, to - można powiedzieć - 
przegraliśmy. Nie mamy żadnej metody, żeby walidację wprowadzić 
później. A jeśli na przykład będziemy musieli dodać do aplikacji 
logowanie każdej zmiany wieku? zgroza! Dlatego właśnie powstał prosty 
wzorzec projektowy - atrybuty opakowujemy w settery i gettery, które 
na razie nic nie robią, ale pozwolą nam w przyszłości na rozwój 
aplikacji.
W ten sposób każdy atrybut klasy napisanej w Javie wymaga około 
czterech linijek nic nie robiącego kodu. Nic dziwnego, że właśnie w 
Javowym środowisku wyrosła koncepcja złożonych IDE - puste settery i 
gettery są po prostu watą, której pisaniem rzeczywiście nie powinien 
zajmować się programista.
W Pythonie jest inaczej. Jeżeli potrzebujemy atrybutu age, to dodajemy 
atrybut age, a nie metodę. To wszystko. Jeśli kiedyś będziemy chcieli 
dodać logowanie zmian wieku i walidację, zmienimy definicję age na
age=property(getage,setage)
i dopiszemy getage i setage Ale to dopiero w razie potrzeby.
Oznacza to, że unikamyw naszych źródłach waty, czyli nic nie 
znaczącego kodu (którym w Javie zarządza IDE). Dzięki temu program 
jest szybszy, łatwiejszy do rozwijania i zrozumiały bez protezy na 
oczy, jaką bywają nowoczesne edytory.

pozdrawiam,
Filip