🚀 go-pugleaf

Sebastian Kaliszewski powiada: [skleiłem]
 
>>>>> Robili eksperyment. Ludzie dostali do napisania programy (w języku
>>>>> który znali), potem te programy starannie sprawdzono patrząc ile
>>>>> jest błędów.
>>>> No sorry, ale to nie spełnia wymogów naukowego eksperymentu.
> Bo?

Bo zawiera błędy metodologiczne, jak observer bias. To naprawdę
nie jest urojony problem - wychodzi nawet przy twardych ściślackich
eksperymentach z fizyki. Np. chcąc potwierdzić wyrozumowaną regułę
zachowania powłok elektronowych przez zgodność danych obserwacyjnych
z liczbami przewidzianymi wzorem, eksperymentatorzy tak starannie
zliczali rozbłyski w komorze scyntylacyjnej, że sprawdziło im się
kompletnie fałszywe (jak się później okazało dzięki odpowiedniej
metodologii) prawo fizyki. Poleciłbym książkę A.K. Wróblewskiego
o historii nauki, ale wykłady (wolnodostępne) są lepsze.

>>>> Chociażby nie ma mowy o podwójnie ślepej próbie.
>LOL! Idź powiedz to jakiemukolwiek socjologowi :)

Każdy socjolog zna problem styku ankietera z ankietowanym, np. 
eksperyment wykazujący, że wynik zwykłego testu czy dla badanych
lepszy smak ma coca-cola czy pepsi zależy od gustu badacza.

>>> Jak sobie wyobrażasz podwójnie ślepą próbę w tym kontekście?
>> 
>> No przecież napisałem że nie ma mowy.
>
> Co absolutnie nie wpływa na "naukowość". Ślepa próba 
> jest tylko jedną z metod (tu nie mającą żadnego sensu).

Próba nieślepa nie jest alternatywą dającą równie uprawnione wnioski.

> BTW. naukowe to jest wtedy kiedy zostało opublikowane jako 
> publikacja naukowa z podlegająca recenzji. Kropka.

Piękna teoria, ale nauka jest teraz tak poszufladkowana, 
że za trudno już o niezależnego recenzenta z dokładnie tej
samej dziedziny - nawet było kilka afer z opublikowaniem
w renomowanych czasopismach zupełnych bzdur (nawet artykuł
wygenerowany losowo ze słownika domenowej terminologii)
bez realnej weryfikacji. Uczestnictwo w dyskursie naukowym
opiera się na zgodzie na nieustanne podleganie krytyce, 
sprawdzaniu wyników czy reinterpretacji, ogólnie: obalalności.
A nie uzyskaniu imprimatur od namaszczonych autorytetów. 
 
>> nie wiadomo jak zdefiniowanej liczby błędów.
>
> Nie wiesz co to jest błąd?

Nie znam jakiejś jedynie słusznej ścisłej definicji. Są różne
rodzaje błędów różnej skali, o odmiennych konsekwencjach, diametralnie
innym czasie znajdywania czy poprawiania itd. Plus cała szara strefa
między już błędem a jeszcze tylko złą praktyką programistyczną,
której się nie powinno stosować bo albo do błędu w końcu doprowadzi 
albo np. znacznie podroży koszt dalszego rozwoju aplikacji.

> Liczba owych błędów w pojedynczym programie jest również dobrze określona.

W ogóle nie jest określona, dopóki się nie zdefiniuje sposobu ich liczenia.

>> Nie wiadomo też, czy takie wyniki są powtarzalne, czy w ogóle
>> były przeprowadzane innymi metodami i poddane metaanalizie.
>
> Eksperyment przeprowadzono dwoma metodami, wynik wyszedł tak samo.

To napisz albo podaj linka.

>>> Hipotezą było, że są języki mniej i bardziej błędogenne.
>> To nie jest nawet poprawnie zdefiniowane, nie wspominając
>> w ogóle o falsyfikowalności. Można sobie policzyć jakieś
>> korelacje na nielosowej próbce algorytmów, i w zasadzie tyle.
>> Nie wiadomo jakich korelacji nie stwierdzono, bo ich nie badano.
>
> Ach tak, ty nie czytałeś ale wiesz...

Wiem co napisałeś. Od siebie dodaję tylko założenie, że rzetelnie 
zrelacjonowałeś te badania. Oraz wiem, że jeśli jakiejś hipotezy
nie postawiono, to i jej nie obalono, to akurat stwierdzenie ogólne.

> Bardzo "ciekawe" wnioski "wyciągasz" w ogóle nie znając tych badań. 
> Jedno jest pewne, te wnioski są "zupełnie nie naukowe" :)

Właśnie są to równie dobre interpretacje tej samej korelacji
(która przecież nie jest zależnością przyczynowo-skutkową).

> Nie chcesz - nie wierz, to Twój nie mój problem.

No właśnie problem w tym, że trzeba to przyjąć na wiarę, bo nie
widać dowodu z prawdziwego zdarzenia. Więc wybacz, ale dygresję
o tym eksperymencie potraktuję jako anegdotkę a nie twardy argument
w dyskusji o przyczynach powstawania błędów w oprogramowaniu.


Piotr Sawicki