🚀 go-pugleaf

Łukasz 'Maly' Ostrowski pisze:
> Andrzej Grażyński wrote:
>>> Czyli mówiąc wprost - bo reprezentacja comp jest bardzo
>>> zbliżona do typów zmiennoprzecinkowych, znak, mantysa
>>> i wykładnik ;).
>>>
>>
>> Comp NIE jest złozony ze znaku, mantysy i wykładnika. Jest 64-bitowym
>> integerem zapisywanym w uzupełnieniu do 2. W przeciwieństwie do
>> Single, Double i Extended, gdzie znak, wykładnik i mantysa są ściśle
>> rozdzielone.
> 
> 
> Argh, nie doczytałem całości artykułu.
> 
> W takim razie przychylam sie do wersji Kicera. Z drugiej strony nie wiem
> jak są wykonywane te obliczenia, konwersja na real'a, użycie FPU,
> konwersja i obcięcie spowrotem do 64 bitów integerowych ;)?
> 

Obliczenia wykonywane są w stałoprzecinkowej arytmetyce 64-bitowej. 
Oczywiście w rejestrach koprocesora wszystkie dane przechowywane są w 
formacie Extended i konwersja, o której piszesz faktycznie zachodzi, ale 
użytkownik nie musi o tym wiedzieć, bo używa instrukcji 
STAŁOPRZECINKOWYCH. Poniższa funkcja wylicza resztę z dzielenia dwóch 
Comp'ów:

{ BP 7 }
Function CompModulo(C1,C2:Comp):Comp;
var
   C3, C4: Comp;
begin
   asm
     fild C2
     fild C1
     fprem
     fistp C3
     fistp C4
     fwait
   end;
   CompModulo := C3;
end;