🚀 go-pugleaf

Pan AMX napisał:

>> No i to jest bardzo dobry początek. Trzeba zdefiniować co się chce
>> osiągnąć, a następnie jak to robić. I w końcu klarownie opisać,
>> by ktoś, kto ma tego używać pojął ideę w lot. Może być tak: "Styl
>> ten jest rozszerzeniem stylu article, 
>
> dokładniej, jest to dostosowanie stylu article do wymogów
> (niekoniecznie najrozsądniejszych) wydawnictwa. W związku z tym,
> oprócz dwujęzyczności mamy cały szereg elementów nieistotnych z
> punktu widzenia rozważanago problemu.

Wielką zaletą TeXa jest to, że Bogu można oddać co boskie, a cesarzowi
cesarskie. Wygląd publikacji może być taki, jak się wydawnictwu wydaje,
że być powinien. A *sposób opisu tekstu* w manuskrypcie -- to już inna
sprawa, która wydawcę nie powinna obchodzić. Te rzeczy trzeba umieć
oddzielić. Jeden dodatek do stylu article zmienia wygląd składu,
a drugi wzbogaca repertuar poleceń logicznego formatowania. Więc
nieistotnośc jest obustronna -- rozważany problem nie może wpływać
na zmiany formatowania czynione na potrzeby wydawcy.

>> służy do dodawania wstawek w języku alternatywnym do tekstu
>> pisanego w języku podstawowym. Wstawki dodawane są za pomocą
>> poleceń rozpoczynających się prefiksem "\alt", będących
>> odpowiednikiem poleceń standardowych, np. obok polecenia
>> \caption zostało udostępnione polecenie \altcaption. Pełna
>> lista poleceń alternatywnych znajduje się  poniżej:...".
>>
>>> Autor wie w jakim języku pisze, więc wie czy najpierw jest
>>> abstract czy streszczenie. Latex będzie wiedział, jeśli makra
>>> będzie rozwijał późno, kiedy już będzie znany język dokumentu. 
>>
>> No właśnie: autor wie. Ale czy my musimy o wszystkim mówić LaTeXowi
>> i o wszystko go pytać? Czy wielką niedogodnościa by było użycie dwóch
>> plików ze stylami: altenglish.sty i altpolish.sty, ktorę dodają do
>> artykułu język angielski albo polski jako alternatywny? Jeśli napisze
>> się je porzadnie, czyli tak, że wszystkie napisy są zdefiniowanie na
>> początku, a dopiero później następują definicje \altwhatever (albo
>> nawet są inputowanie), to dodanie altfrench.sty albo altgerman.sty
>> będzie kwestią chwili.
>
> Jakkolwiek pierwotny zamiar dotyczył konkretnego wydawnictwa,
> więc tworzenie czegoś bardziej uniwersalnego nie wydawało się
> sensowen, to powyższe nasunęło mi myśl, że problem jest jednak
> nie taki bardzo jednostkowy. 
>
> Ponieważ jest w tej chwili moda na język angielski, więc
> stosunkowo często pojawia się problem podwójnych podpisów i dwu
> streszczeń. Wydaje się, że ten problem warto wydzielić jako
> osobny od formatowania całości i porządnie rozwiązać. 

Ja to wymyśliłem naprędce, ale po przemyśleniu pomysł z prefiksem
"\alt" wydaje mi się takim porządnym rozwiązaniem.

> Z założenia jednym z języków jest angielski a drugim narodowy.
> Jeśli językiem tekstu jest język anagielski to pierwszy podpis
> jest po angielsku i tytułuje się Figure/Table etc. Drugi jest w
> języku narodowym i tytułuje się odpowiednio. 
>
> Natomiast jeśli językiem tekstu jest język narodowy to kolejność
> jest odwrócona.

To rozumiem, to dla mnie oczywiste. Dodam jeszcze, że widywałem
teksty, które w podpisach mają więcej niż jeden dodatkowy język.

> Pytania są dwa:
>
> 1. W zależności od czego przełączać kolejność i jakich
> mechanizmów użyć. Przyznaję, że na tym etapie jest to dla mnie
> drugorzędne.

Dla mnie w ogóle jest drugorzędne. Albo trzecio- lub czwartorzędne.
Jeśli nie całkiem bezrzędne. Jeśli do tej pory wyrażałem się niejasno,
to myśl swą powtórzę. Jest język podstawowy, w którym napisany został
artykuł. We wszelkich podpisach i opisach on zawsze występuje jako
pierwszy. Dodatki opisane przez "\alt-makra" zawsze będą na drugim
miejscu. Jeśli załaduję plik altpolish.sty, to w tym drugim, robionym
poleceniem \altsummary wystąpi tytuł "Streszczenie". A jeśl załaduję
altfrench.sty -- "Résumé".

Można iść dalej i sprytniej zdefiniować te alty dopuszczając dodatkowy
parametr. I tak na przykład można w manuskrypcie dodać \altsummary[pl]{...}
oraz \altsummary[fr]{...}, a na wydruku pojawi się tylko treść tego,
które było dopuszczone w preambule przez załadowanie altcośtam.sty
(jeśli nie chcemy drukować dodatków, ładujemy altnull.sty).

> 2. Jak elegancko przdefiniowywać nazwy. Bo to przedefininowannie
> ma być cykliczne.

Nie rozumiem o jaką cykliczność tu chodzi. Elegancką robotą to trzeba
będzie się wykazać, by \altcaption przykleiło się do rysunku czy
innej tabeli i poddało się LaTeXowym manipulacjom przy ustawianiu
'floats' na wydruku. Same napisy, to ja bym w tych makrach wywoływał
rozwijając polecenia w rodzaju \@ltcaptionname. A te na początku
pliku definiuje się jako \def\@ltcaptionname{Streszczenie} albo
\def\@ltcaptionname{Résumé}.

> Kręcił się kółko
>
>    AMX
>
> PS. Przepraszam za duże opóźnienia ale jakoś doba nie chce w żaden
> sposób się wydłużyć.

E tam, takie gadanie. W paleozoiku doba trwała 23 godziny. No i proszę,
jak nam się do tej pory poprawiło! A to jeszcze nie koniec, wydłuża się
cały czas. Zatem opóźnienia są wskazane, czas działa na naszą korzyć.
Im dłużej się będzie z robota zwlekać, tym więcej będzie później czasu,
gdy wszystko trzeba będzie w dwa dni odwalić. Ja sobie zawsze to tak
tłumaczę. I dobrze na tym wychodzę.

-- 
Jarek