🚀 go-pugleaf

Pan AMX napisał:

>> "\ifx\language0 ##2 \else ##3 \fi".
>
> BTW. Dlaczego podwójny #?

Stosuje się je w definicjach lokalnych, czyli definicjach w definicjach.
Tu się taki zwierz może (choć nie musi) przydać.

> Zacznijmy od początku. To ma być styl, który modyfikuje
> standardowy article. Mają go używać inni, nie tylko ja, więc do
> maksimum należy unikać nowych komend i zupełnie nowej składni.
> Dla mnie \bicaption jest logiczne ale dla kogoś niekoniecznie.

No i to jest bardzo dobry początek. Trzeba zdefiniować co się chce
osiągnąć, a następnie jak to robić. I w końcu klarownie opisać,
by ktoś, kto ma tego używać pojął ideę w lot. Może być tak: "Styl
ten jest rozszerzeniem stylu article, służy do dodawania wstawek
w języku alternatywnym do tekstu pisanego w języku podstawowym.
Wstawki dodawane są za pomocą poleceń rozpoczynających się prefiksem
"\alt", będących odpowiednikiem poleceń standardowych, np. obok
polecenia \caption zostało udostępnione polecenie \altcaption.
Pełna lista poleceń alternatywnych znajduje się poniżej:...".

> Autor wie w jakim języku pisze, więc wie czy najpierw jest
> abstract czy streszczenie. Latex będzie wiedział, jeśli makra
> będzie rozwijał późno, kiedy już będzie znany język dokumentu. 

No właśnie: autor wie. Ale czy my musimy o wszystkim mówić LaTeXowi
i o wszystko go pytać? Czy wielką niedogodnościa by było użycie dwóch
plików ze stylami: altenglish.sty i altpolish.sty, ktorę dodają do
artykułu język angielski albo polski jako alternatywny? Jeśli napisze
się je porzadnie, czyli tak, że wszystkie napisy są zdefiniowanie na
początku, a dopiero później następują definicje \altwhatever (albo
nawet są inputowanie), to dodanie altfrench.sty albo altgerman.sty
będzie kwestią chwili.

Jarek

-- 
Nie angielskie, nie kreolskie,
Ale nasze, nasze polskie,
Nie austriackie, nie jakieś inne,
Ale rodzinne! Ale rodzinne!