🚀 go-pugleaf

Pan AMX napisał:

>>>>> Muszę zdefiniować \altabstractname w taki sposób aby (ewentualna)
>>>>> _późniejsza_ zmiana wartości \language lub \polish skutkowały
>>>>> właściwym rozwinięciem \altabstractname.
>>>>
>>>> No to trzeba język badać dopiero w trakcie rozwijania definicji.
>>>> Coś w rodzaju:
>>>>
>>>> \def\altabstractname{\ifx\language0 ... \else ... \fi}
>>>
>>> Problem jest nieco szerszy. Potrzebuję w ten sposób
>>> zdefiniować nie tylko \altabstractname ale również parę innych
>>> komend. Więc chciałbym ominąć dla każdej \ifx tylko zrobić to w
>>> jednym warunku. Czy da się to jakoś krótko i elegancko?
>>
>> Trochę się w tym wszystkim pogubiłem. Niebardzo wyobrażam sobie do
>> czego to, do jakichś dwujęzycznych manuskryptów? 
>
> Artykuł ,,dwujęzyczny''. Streszczenie zarowno po polsku jak i po
> angielsku. Podpisy pod rysunkami, tabelami etc. w dwu wersjach.
> No i teraz jeśli artykuł jest po polsku, to _najpierw_ streszczenie
> a potem abstract, jeśli po angielsku to najpierw abstract a potem
> streszczenie, i t.d.

Czyli nad tym, co najpierw a co potem, ma panować człowiek -- autor
czy redaktor. On też wie, czy artykuł jest po polsku czy angielsku
i na podstawie tej wiedzy ustala kolejność streszczenia i abstraktu.
Dobrze zrozumiałem?

Jeśli tak, to zabraliśmy się do tego, jak to mówią, od dupy strony.
Ja bym przy pisaniu czuł sie dobrze, gdybym miał dwa makra w rodzaju
\anstract i \streszczenie. I one poza zrobieniem nagłówków i podobnch
czynnościami, powinny również nadawać zmiennej \language właściwą
wartość.

>> A elegancko, to by było zdefiniować sobie alternatywne makro do
>> definiowania, używane mniej więcej tak:
>>
>> \altnewcommand{\altabstractname}{Abstract}{Streszczenie}
>>
>> W definicji makra oczywiście \ifx by było.
>
> A tego to nie rozumiem (ale bladym świtem to ja niewiele rozumiem)

LaTeX ma makro \newcomand służące do definiowania innych makr,
korzystające rzecz jasna z plainowego "\def". Jako pierwszy argument
podaje się definiowaną nazwę, a jako drugi -- rozwinięcie. Jeśli mamy
do zdefiniowania wiele makr, które mają dwa efektywne rozwinięcia,
zależące od zmiennej "\language", to dla wygody i przejrzystości
dobrze jest to robić takim makrem jak wyżej, gdzie jako dwa osobne
argumenty podane zostaną dwa efektywne rozwinięcia. A w środku będzie
znane już "\ifx\language0 ##2 \else ##3 \fi".

Znowu, gdybym ja to miał robić, to bym chciał mieć dwujęzyczne makra
do podpisywania rysunków i tabel. Coś w rodzaju:

\bicaption
{Cross section of Carlina acaulis stem}
{Przekrój przez łodygę Carlina acaulis}

Tutaj kolejność języków dobrze mieć z góry ustaloną, na przykład najpierw
angielski, potem polski. Wtedy ten sam rysunek z podpisem może być włączony
do artykułu polskiego albo angielskiego. Kolejność napisów "na wyjściu"
uzależniamy od globalnej (dla artykułu) zmiennej określającej użyty język
podstawowy.

Jarek

-- 
Jak dobrze wstać
Skoro świt
Jutrzenki blask
Duszkiem pić