🚀 go-pugleaf

Pan Tyler Durden napisał:

>> Je li wybra paragraf nieodpowiedni, to te dzia a ca kiem dobrze.
>> Czyli nie dzia a wcale. W zwi zku z tym mo e by tak, e najmniej
>> chrzanienia si jest wtedy, gdy piszemy w odpowiednich miejscach
>> "\everypar{\looseness=1}", "\everypar{\looseness=-1}" albo
>> "\everypar{\looseness=0}", najpepiej zdefiniowawszy sobie wcze niej
>> te zakl cia. Definicja mo e by cho by taka:
>
> Właśnie nie jest tak - przynajmniej u mnie - że działa zawsze dobrze,
> a jak nie może to nie działa - być może dlatego, że składam z
> parametrem "\sloppy".

Właśnie to nazwałem "całkiem dobrym działaniem" -- nie może, to nie
robi nic. I tak być powinno.

> \looseness=-1 nie działa mi w ogóle albo praktycznie w ogóle - akapity
> są na tyle zbite, że w 99% przypadków latex nie jest w stanie ścieśnić
> ich już bardziej.

Procentów nie liczyłem, ale to wynika z faktu, że odstęp międzywyrazowy
ma w foncie zwykle zadeklarowaną większą rozciągliwość niż kurczliwość.
Ponadto jeśli dopuścimy większą tolerancję, to wtedy rozciągać można
w nieskończoność (czyli aż do szerokości składu), a zacieśnieć najwyżej
do zera.

Można oczywiście zadeklarowac karykaturalnie zmieniony odstęp, w rodzaju
"\spaceskip 40pt plus 0.1pt minus 35pt" i zobaczyć, że "\looseness"
zadziała nawet z parametrem -10, a będzie miał trudności z niewielkimi
dodatnimi parametrami.

> \looseness=1 działa prawie zawsze, ale różnice są optycznie widoczne -
> na niektórych akapitach "przegina" i robi za duże odstępy międzywyrazowe.

Skłonność do przeginania można ograniczyć zminiejszając \tolerance.
Proszę zauważyć, że przegięcia są całkiem niezależne od \looseness
-- te duże odstępy mogą pojawić się również w innych akapitach.

> Paradoksalnie czasem lepiej zastosować go na jedno-dwu linijkowym niż
> na takim na pół strony.

Może być lepiej, może być gorzej. I chyba nie ma co zgadywać, lepiej
spróbować. Czasem trzeba jeszcze wskazać miejsca przeniesienia wyrazów,
które nie zostały znalezione przez "hyphen.tex".

> W ramach dążenia do perfekcji zastanowię się jeszcze czy by nie
> przymieszać kerningiem...

O nie, to zdecydowanie kiepski pomysł, a nie żadna perfekcja. Zmienny
kerning w foncie może być najwyżej traktowany jako półśrodek. Tak
postępowały systemy składu, które składały wiersz po wierszu, a nie
od razu cały akapit, jak to robi TeX. Zecerzy gazetowi też tak
postępowali, bo nie było czasu na co innego. Ci od książek, raczej nie.

Swoją drogą ciekawe, że przez tyle lat w systemach DTP odchodziło aż
takie dziadostwo. Dopiero twórcy inDesign zdecydowali się na skopiowanie
in extenso algorytmu podziału akapitu na wiersze z TeXa. Poprzednicy
wstydzili się brać z darmowego, czy co? Podobnie było z algorytmem
Lianga do wyznaczania miejsc przeniesień wyrazów. Minęło z dziesięć lat,
zanim w końcu go użyto poza TeXem (a nikt wcześniej niczego mądrego
w zamian nie wymyślił).

-- 
Jarek