🚀 go-pugleaf

Moje trzy grosze.

Wszystko bardzo ładnie. Staranie się o wprowadzeniu „o” rogatego do unikodu to wierzchołek niezałatwionej sprawy. To tylko jeden znak staropolski (o który od lat walczy prof. Bień), podczas gdy filologowie staropolszczyzny nie mają fontowego narzędzia do zapisywania tekstów.
W czasach średniowiecza i renesansu zapisywano głoski języka polskiego używając dziesiątków liter i in. znaków. Rozmaite znaki występują w alfabetach Parkoszowica, Zaborowskiego, Murzynowskiego, Kochanowskiego, Górnickiego, Januszowskiego oraz różnych skrybów i drukarzy praktykujących powielanie tekstów. Potrzebne jest językoznawcze i paleograficzne rozpoznanie, tak zabytków piśmiennictwa, jak i współczesnych prób znakowania staropolszczyzny. To duża robota dla zespołu kompetentnych osób, która musi prowadzić do sensownej ewidencji glifów (najlepiej szkieletowych grafemów, wzorców dla wybranych krojów pism). Bez znacznego grantu, ani rusz.
Są osoby chętne do sporządzenia użytkowych fontów jednego-dwóch krojów pism do składania staropolszczyzny. Chętni są jednak grafikami, którzy muszą mieć jasność w sprawie repertuaru glifów do wykonania.

Andrzej T.

 

> Wiadomość napisana przez Arthur Reutenauer <arthur.reutenauer@normalesup.org> w dniu 12.01.2021, o godz. 14:03:
> 
> On Tue, Jan 12, 2021 at 01:16:00PM +0100, Adam Kolany wrote:
>> If that sign is to denote something between "ą" and "ę", I find it more
>> sensible to use "œ with ogonek" rather ?
> 
>  Chodzi o średniowieczną literę „o rogate”, która była ani ą, ani ę,
> ani nieco między nimi, ale jak nazwa mówi o z „rogami” (małymi pionowymi
> kreskami) powyżej i poniżej. Wymowa była nieco jak [ɔ̃], to znaczy prawie
> jak ą dzisiaj.
> 
> 	Pozdrawiam,
> 
> 		Arthur