🚀 go-pugleaf

Przekonują, że ich nie ma, a jeśli są to jacyś nieliczni.


O nowym francuskim rządzie jego rzeczniczce i ministrach edukcji, finasów i 
spraw zagraniczych.

(...)Minister edukacji i europoseł Vincent Peillon to Żyd alzacki, dr 
filozofii. Pochodzi z doskonale ustawionej rodziny o znakomitych tradycjach.
Swoje pochodzenie ujawnił publicznie w La Croix z 6.03.2009 opowiadając o 
swojej babce ze strony matki, "juive et republicaine, avec la passion de la 
France", która formowała go intelektualnie podtykając mu książki Bergsona i 
zasady medycyny doświadczalnej Claude Bernarda gdy miał 12 lat.
Wspomina tam swoje bar micve.
Jego matka Francoise Blum była dyrektorką INSERM i specjalistką od 
fizjopatologii rozrodu, hypofizacji (pobudzania owulacji hormonem z 
przysadki) i prolaktyny (hormonu wywołującego laktację).
Jego dziadek, ojciec matki, prof. Leon Blum (1878-1930) był słynnym 
fizjopatologiem nerek w Strasburgu, specjalistą od cukrzycy i inicjatorem 
leczenia insuliną we Francji.
Był on pierworodnym synem wielkiego rabina Felixa Bluma (1847-1925) i 
Jeanette Lederman.
Wspomniana babka Vincenta, druga żona prof. Bluma, Therese Lion, córka 
przedsiębiorcy ubezpieczeniowego z Caen, była feministką, a więc i adwokatką 
(nie adwokatem), po której Vincent podobno odziedziczył waleczny i zadziorny 
charakter.
Wujem, czyli bratem jego matki (i synem pani Lion) jest Etienne-Emile 
Baulieu (poprzednio: Etienne Blum), profesor medycyny w College de France i 
członek francuskiej Akademii Nauk, a ciotką Vincenta (starszą siostrą jego 
matki) jest Suzanne de Brunhoff, b. ekonomistka  francuskiego Centrum Badań 
Naukowych (CNRS) i synowa znanego pisarza dla dzieci, Jean de Brunhoffa, 
który stworzył i wylansował fikcyjną postać słonia Babar.
Ojcem Vincenta był bankier i komunista, Gilles Peillon (1928-2007), który 
założył pierwszy bank komunistyczny (cokolwiek by to miało znaczyć) poza 
ZSRR - Banque Commerciale de l'Europe du Nord, a potem był prezesem 
francusko-algierskiej Union mediterraneenne de banque.
Sam Vincent jest ojcem czworga dzieci.
Z pierwszego małżeństwa ma dwie córki - Salome i Maję, a z drugiego dwóch 
synów: Eliasza i Izaaka. Ich matką jest dziennikarka, marokańska Żydówka 
Nathalie Bensahel. Również starszy brat Vincenta - Antoine (ur. 1959) jest 
dziennikarzem.

Ministrem finansów i gospodarki, a więc resortu kluczowego (i znowu ten 
klucz!) na czas kryzysu, został Pierre Moscovici. Rumuńsko-żydowskie 
nazwisko otwiera nam kolejną ciekawą biografię. Jego ojciec - Srul Hersl 
Moscovici urodził się w 1925 roku w rumuńskiej Braili w rodzinie handlarza 
zbożem.
Skończył zawodówkę mechaniczną i związał się podziemnym ruchem 
komunistycznym.
Deportowany do obozu pracy przez reżim Iona Antonescu został stamtąd 
wyzwolony przez Armię Czerwoną i jako działacz komunistyczny zaczął 
korzystać z wyjazdów (Niemcy, Austria, Palestyna) coraz bardziej angażując 
się w sprawy nielegalnego przerzutu Żydów na Zachód.
W 1947 miał nawet o to sprawę przed sądem w Timisoara, z której się wywinął, 
ale musiał sam uciekać znanym sobie kanałem przez granicę.
Trafił do Paryża i tam, już jako Serge Moscovici, korzystając z żydowskich 
kontaktów i stypendium z funduszu dla uchodźców został przyjęty na Sorbonę, 
gdzie od razu zaczął studia na wydziale psychologii.
Psychoanalityk Daniel Lagache i filozof Alexandre Koyre pokierowali jego 
karierą tak dobrze, że wkrótce został doktorem, a w roku 1961 został 
zaproszony do USA, gdzie na uniwersytetach Princeton, Yale i Stanford 
pracował nad psychologią grupową, konformizmem i metodologią manipulacji.
Do Paryża wrócił jako profesor do Ecole pratique des hautes etudes.
Wykładał także w genewskim Instytucie Rousseau, w brytyjskim Cambridge i na 
Universite catholique de Louvain w Belgii.
Ostatecznie przyłączył się do Ruchu Zielonych i w roku 1997 wydał 
autobiograficzny esej pt. "Chronique des annees egarees" (Kronika lat 
chybionych). Z takiego-to ojca i z matki, Marie Bromberg, Żydówki polskiego 
pochodzenia i również psychoanalityczki, typowej dyżurnej intelektualistki 
od podpisywania rozmaitych listów otwartych, w roku 1957 urodził się Pierre 
Moscovici.
Studiował ekonomię i filozofię na słynnej ENA, gdzie jego profesorem 
był .Dominique Strauss-Kahn (!)
Jak na młodego Żyda przystało działał w trockistowskiej  Rewolucyjnej Lidze 
Komunistycznej i dopiero w 1984 za namową DSK i Rocarda przeszedł do Partii 
Socjalistycznej, gdzie odtąd bardzo szybko awansuje (sekretarz, skarbnik) i 
z ramienia której przez wiele lat był europosłem.
W latach 1997-2002 był także ministrem ds. europejskich w rządzie Lionela 
Jospina i z tego okresu pamiętam go, jak negocjował warunki przyjęcia Polski 
do UE.
Jest członkiem CRIF (Rady Przedstawicielskiej Instytucji Żydowskich we 
Francji) gdzie 2 kwietnia br zorganizował spotkanie w l'Espace Rachi w 
ramach kampanii wyborczej, zapewniając przewodniczącego Richarda Prasquiera 
i dyrektora wykonawczego Shlomo Malkę, że zwycięstwo Hollande'a nie zagrozi 
interesom żydowskim we Francji i na arenie międzynarodowej.

Trzecim kluczowym ministrem w gabinecie Ayraulta jest szef dyplomacji, czyli 
resortu spraw zagranicznych, b. premier Laurent Fabius(pan Wawrzyniec 
Fabiusz jak by powiedział JKM).
Jest to weteran francuskiej lewicy, który był jednym z najbliższych 
współpracowników prezydenta Francois Mitterranda i został przez niego 
powołany na premiera w latach 1984-86.
Potem dwukrotnie kierował niższą izbą francuskiego parlamentu oraz był 
ministrem finansów w rządzie swego wielokrotnego rywala Lionela Jospina.
Na socjalistyczne salony wprowadzili go dwaj inni znani Żydzi: Georges Dayan 
i Jacques Attali.
Fabius urodził się w 1946 roku w Paryżu jako syn aszkenazyjskiego Żyda, 
handlarza antykami i dziełami sztuki Andre Fabiusa (1908-1984) i 
amerykańskiej Żydówki Louise Strassburger-Mortimer (1911-2010).
Jego ojciec i stryj prowadzili znany sklep "Freres Fabius" z antycznymi 
meblami i rzeźbami w Paryżu (przy Bd. Haussmann 182).
Po śmierci obu panów i starszego brata Laurenta - Francoisa (1944-2006) 
kolekcja z galerii Freres Fabius została sprzedana w październiku 2009 na 
aukcji Sotheby w Paryżu za 9,6 mln euro bijąc wcześniejszy rekord cen za 
rzeźby z XIX wieku.
Rodzice Fabiusa nawrócili się po wojnie na katolicyzm i formalnie Laurent 
tak został ochrzczony (przez Jean-Marie Lustigera) i wychowany, ale 
najwidoczniej nie była to zbyt głęboka konwersja, skoro w 1981 Laurent 
ożenił się znów z Żydówką, Francoise Castro, producentką filmową z zawodu, a 
psychosocjologiem z wykształcenia, z którą ma dwóch synów Tomasza i Wiktora. 
Bodaj w 1988 czytałem wywiad z tą panią w jakimś francuskim piśmie 
żydowskim, w którym opowiadała ona, że obaj jej synowie otrzymują staranne 
żydowskie wychowanie, są obrzezani i noszą kipę, a w domu przestrzega się 
świąt żydowskich i diety. Dziś Laurent Fabius jest już dawno rozwiedziony, a 
jego synowie odpowiednio ustawieni.

Najważniejsze stanowiska ministerialne w nowym rządzie francuskim zostały 
więc obsadzone przez kogo trzeba.
Doliczyć do nich należy także 34-letnia maskotkę rządu panią Najat 
Vallaud-Belkacem, która oprócz ministrowania kobitkom, ma też funkcję 
oficjalnej rzeczniczki rządu, czyli będzie instruować dziennikarzy, co rząd 
ma na myśli.
Wszystko to jest wyraźnym sygnałem, że Hollande nie zrywa z polityką 
personalną Sarkozy'ego (który sam był Żydem ze strony matki).
Trzeba przy tym pamiętać, że we Francji żyje największa dziś w Europie, 
ogromnie wpływowa, trzecia (po USA i Rosji) diaspora żydowska na świecie, 
licząca ponad 600.000 osób, z których więcej niż połowa mieszka w Paryżu.
Ta diaspora wydała już przynajmniej sześciu premierów: socjalistę Leona 
Bluma (w latach 30. i 40.), liberałów Rene Mayera i Pierre Mendesa France'a 
(w latach 50.), gaullistę Michela Debre (w latach 60.) i socjalistę Laurenta 
Fabiusa, a także niedawnego prezydenta Nicolasa Sarkozy'ego.
Odgrywa też ważną rolę w kierownictwie PS.
 To czyni Francję coraz ważniejszym elementem gry USraela o wojnę z Iranem.
Tym bardziej, że Sarkozy przywrócił Francję do struktur wojskowych NATO (z 
których wyprowadził ją jeszcze de Gaulle) i posłusznie wszczął zbrojna 
interwencje w Libii, na czym USraelowi zależało.
Czy Hollande będzie kontynuował te linię?
Z takimi ministrami, jakich powołał można być tego pewnym.

źródło http://jeznach.nowyekran.pl/post/62649,hollande-koszerniej