🚀 go-pugleaf

z http://www.prawica.net/node/12627
Wiosną 1976 w Gdańsku doznałem wizji - literackiej, ale co to szkodzi - 
nadciągającej rewolucji solidarnościowej naszego powojennego narodu 
prlowskiego, włącznie z jej ciężkim spartoleniem.
I co, nie było jak napisałem?
 Kto nie wierzy niech zmierzy, kawałek z przedsolidarnościowego "Zapisu" 
można przeczytać tu http://www.prawica.net/node/10928, a oryginalne "W 
Gdańsku" z 1976 jest w "Twórczości" nr 7, 1981.

"Twórczość" to puściła, bo kraj ciągle był w ruchomych piaskach momentu 
solidarnościowego, większość nie wiedziała co będzie.
Zadzwoniłem do Henryka Berezy, że mam towar.
A on że pismo ma już pełno materiału.
No jak pan może wiedzieć, że to nie jest lepsze od tego co pan ma, jak można 
mieć takie stanowisko w literaturze.
Tak mu pod ambicję podjechałem.
No i on że niech pan przyniesie.
Chyba nawet "przyśle" powiedział, ale to były dwa kroki.
I jak wicher poszło.

Tylko mnie jeszcze przedtem do redakcji Henryk Bereza poprosił i zapytał 
dlaczego słowa tak się w "W Gdańsku" łączą; bo rzeczywiście w tekście one 
się łączyły, po dwa, trzy naraz, łączyły się i rozłączały, i znowu stykały 
się sylabami i zgłoskami.
Słowa o, tak mi się kleiły, jak to pisałem, wie pan, tłumaczę mu stykając i 
odtykając kciuk i wskazujący, jak się kleiły.
Teraz to już każdy wie, że tak właśnie z ludźmi w 1980 zaczęło się robić, 
ale wtedy w 1976?

I jeszcze jedna sprawa z tamtym tekstem.
Tam jest fura brzydkich słów, w tym "W Gdańsku" z 1976, i to przez cały czas 
na mnie zwalano; ludzie tak lubią, nie zastanowić się, nie zrozumieć, tylko 
żeby pokazać że się jest lepszym.
 Ale co, nie sprawdziło się potem w latach 1990., że to właśnie Polska 
językowo schamiała?
 Ja tu w Ameryce to jakim już wtedy porządnym językiem mówiłem, tylko 
dzieciom się przysłuchiwać, a tam w Polsce to takimi, to owakimi, i jeszcze 
gorzej, obrzucali się każdy z każdym po 1989, wstyd nawet powtarzać, i w 
mediach to szło, o to chodzi.
Nie było moje turpizowanie profetyczne?
Pytam.
Nawet w "Tygodniku Powszechnym" znajdowałem nie wymienię już jakie świństwa.

Nieważne.
Chodzi o to, że niech ktoś mi dziś powie po lekturze "W Gdańsku", pisanego w 
marcu-kwietniu 1976, że nie mamy tam do czynienia z darem przepowiedni.

Tak sobie myśli pasę tocząc się południowym brzegiem jeziora Erie...

Tocząc się, bo siedziałem w Palmyrze i okolicy, to teraz trzeba horyzont 
trochę pościgać.

W Palmyrze ciekawiłem się na temat mormonów.
 Tam wiadomo, Józef Smith miał te jego z kolei objawienia.
Teofanię w wieku 14 lat zaliczył, zdolny skurczybyk.
Ojciec i Syn mu z głębi bytu wystąpili, tj. nasi Bogowie; Bóg właściwie, ale 
w farmerskim uścisku Smitha zaczął mu się ten subtelny dogmat rozchodzić.
Tak czy owak, potwierdzili mu, że żaden dotychczasowy kościół nie jest 
prawdziwy, o co rwał sobie Smith młode włosy z głowy.
Trzy lata później anioł Moroni pokazał mu, gdzie w okolicy zakopano księgę 
na złotych tablicach sprzed czasów jeszcze Kolumba.
Kiedy miał 22 lata, postać duchowa umożliwiła mu kontakt z tablicami, i stąd 
mamy "Księgę Mormona".

Powyższe były tzw. założycielskie objawienia, potem miał Józef jeszcze cały 
czas odpryski.
Np. kiedy Emma, pierwsza żona, o inne ciuśki zaczęła mu drzeć oczy, to Józek 
otrzymał revelation, że dotychczasowe prawo jest zawieszone i odtąd mąż może 
się wielożenić.
I jeśli ona, Emma, nowemu prawu się nie podda, to On, the Lord, ją zniszczy 
("she shall be destroyed" D&C 132:54).
"Rzecze Pan" ("saith the Lord"), na koniec Pan objawienie w XVII-wiecznym 
angielskim Smithowi podstemplował.
Trochę się Emma po tym uspokoiła, chociaż jak to kobieta, zawsze miała tę 
swoją naturalną opinię za skórą.

Takie tam śmiesznostki.
Mniej lub więcej, można ich powyciągać w początkach każdej religii.

Pierwsza rzecz jaka mi się w mormonizmie momentalnie spodobała, to że 
odebrana w nim została wyłączność na najwyższą teofanię Nowemu Testamentowi 
i zwrócona z powrotem ludziom co tu i teraz muszą z grudą życia się 
chandryczyć.
To, muszę powiedzieć, jest w porzo.
Znowu jesteśmy traktowani poważnie.
Znowu mamy religię żywą, otwartą na mano-a-mano ze Sprawcą.
 Bardzo amerykańskie, brawo.
Nie po to się przez sztormowy Atlantyk w łupince halsowało, żeby po 
przybiciu do Plymouth Rock usłyszeć, że na bezpośrednią audiencję u B. jest 
o te 1700 czy 1800 lat za późno.
Lubię tych amerykańskich gostków.

Mormonizm nazywany jest dlatego religią amerykańską."Księga Mormona" to 
próba teologicznego uporządkowania Ameryki, włącznie z historią o ukazaniu 
się Chrystusa na tutejszym kontynencie wkrótce po Zmartwychwstaniu.
Literacko, językowo, to farmerska przekuwka na użytek euro-nowokontynentalny 
Biblii Króla Jakuba, odpowiednika i współcześnika polskiego Wujka.
 Smith z rzekomych złotych tablic wskazanych mu przez rzekomego anioła 
przełożyl z rzekomo zreformowanego języka egipskiego rzekomą historię o 
Izraelitach, którzy 600 lat przed Chrystusem wyemigrowali z Bliskiego 
Wschodu do Ameryki, podzielili się na grupę złych i dobrych, dobrzy napisali 
"Księgę Mormona", zakopali i pobici przez złych przepadli, a złym Bóg 
zmienił kolor skóry i stąd wzięli się aborygeni.
Czyli, jak kulturowi marksiści dziś brechają, Natywni Amerykanie.

"Natywni Amerykanie", che, che.
Kulturmarksiści ulepiają te smocze dziwoloągi - o wpełzanie w instytucje 
języka chodzi, przecież wiemy - w celu wywłaszczania nas Eurów z naszych 
krajów.  Chyba nie próbujcie mi wtłoczyć, kulturbolszewicy, że gdyby 
Anglosasi i generalnie nordycy a potem reszta Europidów nie zaczęli tu 
napływać od XVI wieku i kraj od poziomu trawy organizować, to aborygeni na 
własną rękę rozwijaliby dziś np. szeregi Fouriera?
Tego mi chyba nie próbujcie wrzucić, bo mi boki koszuli pękną od śmiechu.
Jacy oni "Natywni Amerykanie", ci aborygeni kontynentu.
 Natywni?
Tak, od tysięcy lat, kontynentu właśnie.
Amerykanie?
Też, odkąd jest tu Ameryka a oni stali się jej nieantagonistyczną częścią.
Ale "Natywni" i "Amerykanie" w jednym sztosie?!
A co takiego zasiewnego na poziomie Konwencji Filadelfijskiej i umysłu 
Tomasza Jeffersona w Amerykę włożyli, ci natywni-aborygeni, żeby być 
"natywnie amerykańscy"?
WASP-owie, nordycy, Germanowie tu przybyli, a potem koncentrycznie reszta 
Eurów, to są natywni Amerykanie, z nich wywiódł się i rwał bez trzymanki 
ostry do niedawna wielki kraj.

Co nie znaczy, oczywiście, że mam coś przeciwko gostkom zwanym "Indianami".
W drodze, w przyszłości, będę przez pół roku pracował w ich rezerwacie, 
Flathead w zachodniej Montanie, gdzie poznam wielu z nich i jasne - poza 
handlem nieopodatkowanymi papierosami i paroma innymi podobnymi 
zrozumiałostkami - że aborygeni tutejszego kontynentu to znośne człenie; 
tragicznie cisi, niestety, po przekroczeniu pewnej granicy poznania aż 
przerażająco odczuwalnie, rzeczywiście żal.
A gostek Smith z jego amerykańską religią starał się ich po prostu 
teologicznie obrzydzić, tłumacząc ich "ciemną skórę" odwróceniem się od 
Chrystusa i w ten sposób uśmierzając wewnętrzny konflikt Eurów zachapujących 
fajowe działki.

Co do wielożeństwa mormonów - bo zniosło mnie na pobocze - to z nim miała 
miejsce podobna teologia co z "Indianami".
Bo można oskarżać cywilizowaną hordę Smitha o lubieżność, łapczywość 
erotyczną, słabą pracę hamulca i to na pewno były współczynniki.
Ale była w tym również naturalna reakcja biologiczna na bezmiar i bogactwo 
niezasiedlonej ziemi.
Ta ziemia domagała się większych możliwości reprodukcyjnych dla tych spośród 
grupy, którzy mieli głowy na karku, dobrzy byli w gospodarowaniu, polityce 
plemiennej, transakcjach wymiennych i stąd tacy czuli tę specjalną 
"religijną" moc w braniu kolejnych żon, ja się w to potrafię wczuć.
Sam potęgi biologicznego wezwania rodnego areału doświadczałem przecinając 
Amerykę, pokonując setki niezaludniononych mil i potem w miasteczku czy 
osadzie, kiedy zaszedłem do marketu czy antykwariatu i był na wystawie 
fotelik samochodowy dla niemowlecia czy pionierska kołyska zdobiona w 
dereniowy kwiat, to nóg od podłogi nie mogłem oderwać, tak mnie ciągnęło 
żeby je wypełnić.
Inna sprawa, że był mój czas, ale mimo wszystko, w większych miastach już w 
taki siewnik nie byłem robiony.

Generalnie mam dobrą opinię o mormonach, to religia w ogólnym sensie zgodna 
z naturą, sprzyjająca życiu.
Jak psycholog pragmatyzmu William James, sam amerykański jak jabłecznik, 
zwykł mawiać: Gdyby ta czy inna religia była zła, nie przydawała się 
ludziomi, nie sprzyjała życiu, dawno by przepadła, użytkownicy wyrzuciliby 
ją jak pęknięty garnek.
Prawda, prawda. Ludzie nie są aż tak głupi, oni popiją się, pobiją, zrobią 
koło pióra, ale z czymś kontra instynktowi życia długo nie będą się plątać.
Tymczasem mormonizm, który w latach 1950. liczył nieco ponad milion 
wiernych, dziś ma ich ponad 10 milionów.

Tu jedną rzecz może warto przebadać, przyszło mi na myśl.
Sprawdzić czy ten gwałtowny przyrost liczby mormonów nie ma przypadkiem 
związku, przynajmniej w Ameryce, z zapaścią obyczajową naszej kultury 
zapoczątkowaną w latach 1960-ych.
 Bo na pewno można powiedzieć, że choć nasz Kościół narzeka na Europę i 
ogólnie kraje europejskie w świecie, że go zaniedbują, odchodzą od wiary, 
powołania w nich spadają, itd. - to czy to taka całkowicie Europy i 
Europejczyków wina?
A może i Kościoła, że z jednej strony tak mało wymaga a z drugiej zależy mu 
tak lubieżnie na liczbie?
Kościół tłusto sobie wzrasta wśród trzecioświatowców i zadowolony coraz 
głębiej się samozadrzemuje, a my Eurowie mamy go jeszcze wachlować i 
serwować mu lemoniadę, może też wino.
A co w praktyce w odpowiedzi na zapaść obyczajową zapoczątkowaną 
manipulacjami kulturowymi lat 1960-ych Kościół zrobił?
Zostawił naszą Europę i nas Europejczyków praktycznie na pastwę, i tyle.
Kiepściunio, Kościele.
Na pół gwizdka pokazywałeś drogę.
Może kiedyś, kiedy ktoś spojrzy na to wszystko z perspektywy roku powiedzmy 
3000-go, to co zobaczy, może nie to, że Europa zostawiła Ciebie, tylko że Ty 
zawaliłeś Europę, aha?

W odróżnieniu od naszego Kościoła dzisiaj, Mormoni trzymają życie ostro w 
cuglach, jak nasi wczesnochrześcijanie.
Nie wątpię, że i wielu nie-mormonom to się podoba.
Mnie się podoba, w te czy wewte, lubię ostrą jazdę.
Poznałem dziesiątki mormońskich rodzin w Palmyrze i poznam więcej jeszcze 
jadąc przez kraj, Nebraskę, Wyoming, Montanę, Idaho, i będą to mocne 
domowiska, wielodzietne, o dużej moralności osobistej i publicznej, 
niepalący, niepijący, nietelewizujący - toż to czyste zdrowie! - nawet 
herbatą i kawą nie podstrzykujący się zdolni biznesmeni, studenci, farmerzy, 
lekarze, cieśle, akademicy, fachowcy, a jakie kobiety!... słowem w porzo lud 
i generalnie świetny materiał na klasę średnią w każdej społeczności.
Kiedyś mormonizm - jak to w życiu - zwinie się, zroluje, ale zostanie po nim 
solidny materiał ludzki z nami.
To jest super.

Jeśli chodzi o słynne amerykańskie revivals, czyli zbiorowe ciągnące się 
nieraz dziesiątkami lat na przestrzeni tysięcy mil kwadratowych przebudzenia 
religijne, to mormonizm na bazie takiego właśnie, Drugiego Wielkiego 
Przebudzenia 1790-1840, się urobił.
Kiedy dziś rano o tym myślałem, przyszło mi do głowy, że w naszym 
tradycyjnym rzymskim Kościele też mamy przecież takie zbiorowe podskoki 
nastroju religijnego, czego innego zresztą się spodziewać, istniejemy w 
świecie żywym, tak?
Ale ponieważ nasze ciało religijne jest centralnie sterowane i rozwinięte 
spójnie intelektualnie, to u nas te wzrosty energii religijnej meliorowane 
są w większości ku wewnątrz, przez wyłanianie się nowych zakonów, większy 
wysyp świętych, bogatszą twórczość teologiczną i filozoficzną, sobory, 
zarządzenia papieskie, ostatnio instytucje medialne, w ten sposób.

Przy czym jedna rzecz, uważam, jest niedostatecznie podkreślana u nas 
katolików.
Sporo katolików, i zwyczajnych, i jajogłowych, lubi podszczypywać 
protestantyzm i uważać go za coś teologicznie gorszego.
Dziwi mnie w związku z tym, że jakoś przy całym swoim uświadomieniu - do 
katolickich intelektualistów tę szklankę piwa z pianką piję - obchodzą oni 
raczej na palcach fakt, że tak "dziwnie" się w historii naszej Europy 
złożyło, że protestantami zostawali z zasady chłodnawi nordycy, zaś bardziej 
emocjonalni wschodni i południowi Eurowie lgnęli do katolicyzmu lub 
wschodniej ortodoksji.
Wygląda więc, że to nie aż taki przypadek, a coś linkującego z biologią, że 
narody geograficznie "schłodzone", anglosaskie, skandynawskie, germańskie 
poszły w literalność biblijną, a południowcy, śródziemnomorcy i moi 
hulaj-dusza Polanie i podobni Słowianie, czują się lepiej w symbolizujących 
nawach chrześcijaństwa rzymskiego i wschodniego.

Nawet, no właśnie, kiedy Szwedzi jedyny poważny raz zagrozili Polsce, w XVII 
w., to w zasadzie dlatego, że nachapali się świeżo protestantyzmu i zaczęło 
ich biologicznie roznosić.
Ich ściślejszej naturze lepiej linearny protestantyzm podpasował, niż 
parabolizujący katolicyzm.
I dobrze im z początku z Polską szło, armat mieli odlanych dużo, puklerzy, 
aż szarpnęli się na naturę naszą religijną polską, Matkę z Dzieciątkiem na 
ręku, i musieli zwiewać za Bałtyk aż im biblie latały w kuferkach.
Szczęść Boże Radiu Maryja.