🚀 go-pugleaf

... szykujemy się na wiosenną wyprawę do Kamieńca i Humania (nie
omijającą Winnicy, Buczacza, Podhajców i Jazłowca). Powróciliśmy do
lektur minionych w twardej oprawie:

***
"Ej, ty na szybkim koniu!..." Dalej wiecie...
Wieszcz wielki sobie zapytanie czyni,
A drugi mu wieszcz w przyległym powiecie
Odparł: "Skąd, powiedz, wracają Litwini?"
"That is the question!" Tu pytanie trzecie:
Komu ty jedziesz? - jak mówią Żmudzini -
Które ja czynię naśladując metra:
Galop w połowie pierwszej heksametra.

Komu ty jedziesz? "Jadę księżycowi,
Aby się w konia przeglądał kopytach,
Wonnemu jadę na stepach kwiatowi,
Dziewannom, które w złotych stoją kitach;
Anioł mię srebrny, jasny, w skrzydła łowi
I leci za mną jak sen po błękitach,
Na koniu stojąc rycerskim jak sława,
I goni mię w kurhany" - mówi Sawa.

Tak mówiąc leciał. A zaś nimfa ładna
Złożyła złote skrzydełka powoli,
Potem usiadła, ale taka zdradna
Jak wrona, kiedy z wieśniakiem po roli
Chodzi, szykowna i do lotu składna;
Widać, że z chłopa drwi, a z psem swawoli.
Usiadłszy, włosy zrzuciwszy na łono,
Dwie nóżek w jedno włożyła strzemiono.

Kozak ustąpił i nie mówiąc słowa
Pędził do swego stepowego domu.
Była to grota podziemna, stepowa,
Mało widziana i wiadoma komu.
Koń się w nie mieści i trzoda się chowa,
Kiedy po niebie leją węże gromu.
Tam młody Sawa żył pośrzód burzanów,
Z nim koń, pies wierny i kilka baranów.
***
(z "Beniowskiego")

 I o amazonkach kresowych w tytule wspomnianym poczytać możecie - o
Annie Dorocie Chrzanowskiej, szlachciance nie Cygance, co Trembowli z
mężem przed Turkami broniła i bliższa sercu naszemu niźli Bitynka.

Miłych snów uśpionym,
--
Tutenchamom