🚀 go-pugleaf

> Szanuje Twoja opinie, ktora przypuszczam jest oparta na Twocih wlasnych
> doswiadczeniach, ale mam prawo sie z nia nie zgodzic. Urodzilem sie i
> wychowalem sie w Chodorowie w obwodzie lwowskim. W czasach sowieckich nikt
> sie nie przyznawal ze jest Polakiem, ale mowienie o tym ze sie jest
> Ukraincem tez nie bylo do konca bezpieczne. Narodowosc byla jedna: Narod
> radziecki. Kosciol Swietego Ducha zamieniono na sale gimnastyczna w szkole
> Nr 3 a i do cerkwi ukrainskiej, wtedy prawoslawnej, mogli chodzic tylko
> nieliczni -- ci ktorzy nie mieli nic do stracenia, bo lekarz, nauczyciel,
> czy urzednik by sie wnet pozegnal z praca.
> Po ogloszeniu niepodleglosci Ukrainy nagle sie okazalo ze w Chodorowie
jest
> wciaz okolo 50 osob (na ok 14,000 mieszkancow) ktorzy sie uwazaja za
> Polakow. Minelo kilka lat i cala gromada zebrala pieniadze na renowacje i
> otwarcie rzymsko-katolickiego kosciola. Sprowadzono z Polski ksiedza i
> miejscowi Polacy zaczeli chodzic do kosciola. W ukrainskie swieta,
zreszta,
> wciaz chodza do cerkwi. Teraz jest wrecz "cool" chwalic sie swoim polskim
> pochodzeniem ze wzgledu na to iz Polska jest w UE i jest odbierana jako
kraj
> "ktoremu sie udalo". NIGDY nie spotkalem sie z tym zeby ktos w Stryju,
> Samborze, Drohobyczu, Zloczowie, Zolkwi i t d, nie mowiac o Lwowie gdzie
> zawsze byly polskie koscioly i polska szola srednia, bal sie przyznac sie
ze
> jest Polakiem. Owszem, spotyka sie osoby ktore sie kreca w okolicach
Katedry
> Lacinskiej kolo Rynku we Lwowie albo przy parkingu autobusow na Lyczakowie
i
> wmawiaja naiwnym turystom ze sa przesladowani z powodu swej polskosci. Nie
> bede komentowal ich zachowania, niech to pozostanie na ich sumieniu.
> Co dotyczy Lwowa, to powiekszyl sie kilkakrotnie w czasach powojennych.
> Raczej od tego piekniejszy sie nie zrobil, wrecz przeciwnie, ale takie
byly
> uroki socjalistycznej urbanistyki.
> Zgadzam sie z tym ze nacjonalisci w czasach powojennych (ci co przezyli
> teror stalinowski) najmniej sie przejmowali niszczeniem metryk Polakow.
> Zreszta, w przedwojennych dokumentach nie bylo wpisu "narodowsc."
> Rozgraniczano tylko wyznanie.
> Pozdrawiam
> TW

I napewno tak było. W miastach świadomość jest inna i zachowania również
choćby dlatego że to większe społeczności i można "zginąć w tłumie".
Na wsi to juz nie obowiązuje, a szczególnie we wsiach położonych w
Karpatach.
Ale skoro piszesz o Chodorowie i 50 zdeklarowanych tam Polakach, to
można postawić pytanie - czy to faktycznie wszyscy ? Pacząc trochę inaczej
to chyba nie więcej niż 15 rodzin.

Właśnie o to chodzi, że trudno jest spotkać ludzi którzy boja się przyznać
że są Polakami. Ci którzy maja śmiałość mówią to i coś w tym kierunku
robią. Ci którzy sie boją siedzą cicho. Dlatego można powiedzieć tylko
ile procent mieszkańców Ukrainy przyznaje się do polskiego obywatelstwa
a niestety wiedza jaki procent Ukraińców ma polskie korzenie jest tajemna.

Sprawa narodowościowa na zachodniej Ukrainie (na wschodniej też ale
to nie ta bajka) jest bardziej skomplikowana jeśli np. weźmiemy pod rozwagę
kwestie Zakarpacia. Temat rzeka i nie mi się z nim mierzyć choć ciekawi mnie
to niezmiernie. Wiem jak różne podejście jest w śród samych Ukraińców
do tych spraw. Zestawienie poglądów profesora Politechniki Lwowskiej
i robotnika pracującego w bieszczadzkim lesie uświadomiło mi że tu
naprawdę każdy ma swoja prawdę i trudno z nią dyskutować. Z tego też
powodu wiem że masz rację w tym co piszesz.

Pozdrowienia
TNT