🚀 go-pugleaf

"Robert S." <rob_sad@poczta.onet.pl> wrote in message
news:9v11ig$l03$1@korweta.task.gda.pl...
[ciach]
> Do kobiet mialem pecha. Jestem po dwoch
> powazniejszych zwiazkach, ale w kazdym trafialem chyba na "ostatni etap
> dojrzewania" kobiety i stawalem przed zupelna zmiana charakterow moich
> partnerek. Po prostu stawaly sie innymi osobami, rezygnujac z wyznawanych
> wczesniej wartosci itp... po roku lub dwoch bycia razem.. moze za bardzo
sie
> staralem ? Nie wiem.. ale nie o to chodzi.

nie ma takiego czegos jak uksztaltowany charakter i staly system wartosci.
czlowiek - jego charakter i wartosci tez - zmienia sie cale zycie az do
smierci. i jak kogos poznajesz, to potem przeciez nie jest tak, ze do konca
zycia ty jestes taki sam i ta druga osoba tez, tylko oboje sie zmieniacie
dalej, tyle ze chodzi o to, zeby sie zmieniac mniej wiecej w tym samym
kierunku, a nie w dwie rozne strony...

> Byc moze po tamtym wszystkim jestem zbyt ostrozny, moze przestaje w cos
> wierzyc.. ale rowniez mam problem ze znalezieniem swojej drogiej polowy.

hmmm... z mojego dotychczasowego doswiadczenia wyraznie wynika, ze nie ma
sensu _szukac_ kogos... u mnie to zawsze bylo tak, ze albo oni sie sami
znajdowali... niezaleznie od tego, czy wlasnie mialam kogos innego, czy nie,
i czy wogole chcialam miec faceta czy nie, albo jak uznalam, ze chce miec
faceta i zaczynalam go _szukac_ to nic mi nie szlo, wiec sie wkurzalam i
rezygnowalam... i wlasnie wtedy zupelnie niespodziewanie z innego kierunku
przychodzil jakis fajny koles. :O)

[ciach]
> Znam wspaniale malzenstwa ludzi ktorzy poznali sie po 30.. a ja dopiero
> koncze studia. Szkoda mi tylko swojej mlodosci, pomyslow, planow wspolnych
> wyjazdow, chce cos komus dac, czyms sie podzielic.. a powoli czuje ze sie
> wypalam.....

mam taka kolezanke, ktora od zawsze szuka chlopaka... i tez sie wypala...
zaproponuje ci to samo co jej: skoncentruj sie na sobie i swoich
przyjaciolach i korzystaniu z mlodosci, ze jak sie potem dzieci spytaja, co
robiles jak byles mlody, to zebys nie odpowiedzial, ze czekales na
mamusie...;O)
znajdz sobie cos fajnego do roboty, jakies hobby, cos... wyjezdzaj sobie z
przyjaciolmi... i takie tam, a ona sama sie znajdzie...
hmmm...
czyzbym byla zbytnia idealistka???

> W sumie samotnosc ma plusy, nic czlwiwka nigdzie nie trzyma, bardziej
oddaje
> sie pracy, nauce.. wolnosc ma swoj urok.. gdyby nie te wspomnienia
> wieczorami.. wtedy robi sie troche smutno :)

wszystko ma swoje + i -, ale podobno bez milosci zyc sie nie da...

--
pozdrawiam
monika
www.monisien.prv.pl
www.krwiodawstwo.prv.pl

Dzieki za tak az taki odzew :)

Użytkownik Monisien <monisien@wp.pl> w wiadomości do grup dyskusyjnych
napisał:9v27dd$nt6$1@korweta.task.gda.pl...
> "Robert S." <rob_sad@poczta.onet.pl> wrote in message
> news:9v11ig$l03$1@korweta.task.gda.pl...
> [ciach]
> > Do kobiet mialem pecha. Jestem po dwoch
> > powazniejszych zwiazkach, ale w kazdym trafialem chyba na "ostatni etap
> > dojrzewania" kobiety i stawalem przed zupelna zmiana charakterow moich
> > partnerek. Po prostu stawaly sie innymi osobami, rezygnujac z
wyznawanych
> > wczesniej wartosci itp... po roku lub dwoch bycia razem.. moze za bardzo
> sie
> > staralem ? Nie wiem.. ale nie o to chodzi.

> nie ma takiego czegos jak uksztaltowany charakter i staly system wartosci.
> czlowiek - jego charakter i wartosci tez - zmienia sie cale zycie az do
> smierci. i jak kogos poznajesz, to potem przeciez nie jest tak, ze do
konca
> zycia ty jestes taki sam i ta druga osoba tez, tylko oboje sie zmieniacie
> dalej, tyle ze chodzi o to, zeby sie zmieniac mniej wiecej w tym samym
> kierunku, a nie w dwie rozne strony...


Dobrze o tym wiem i cale szczescie ze tak jest. Na tym polega piekno relacji
miedzy ludzkich. Gdy ktos sie nie zmienia, to nie moze sie rozwijac.
Pisalem o zmianach naprawde drastycznych. O ile pierwsza jest do
zrozumienia, po prostu dojrzewanie, zbyt mlody wiek. To o drugiej mozna juz
mowic jako o patoligii ...


> > Byc moze po tamtym wszystkim jestem zbyt ostrozny, moze przestaje w cos
> > wierzyc.. ale rowniez mam problem ze znalezieniem swojej drogiej polowy.
>
> hmmm... z mojego dotychczasowego doswiadczenia wyraznie wynika, ze nie ma
> sensu _szukac_ kogos... u mnie to zawsze bylo tak, ze albo oni sie sami
> znajdowali... niezaleznie od tego, czy wlasnie mialam kogos innego, czy
nie,
> i czy wogole chcialam miec faceta czy nie, albo jak uznalam, ze chce miec
> faceta i zaczynalam go _szukac_ to nic mi nie szlo, wiec sie wkurzalam i
> rezygnowalam... i wlasnie wtedy zupelnie niespodziewanie z innego kierunku
> przychodzil jakis fajny koles. :O)

Zdaje sie ze wspominalem, iz nie prowadze zadnych specjalnych poszukiwan.
Moje doswiadczenie wyglada podobnie, na ogol interesujaca osoba pojawia sie
w najmniej oczekiwanym momencie i miejscu.. Robienie tego na sile nie ma
sensu, i o tym wiem. Piszac ze mam problem ze znalezieniem drugiej polowy
myslalem raczej o retrospektywnym spojrzeniu na swoja przeszlosc... nie
jestem zdesperowany :)))


> [ciach]
> > Znam wspaniale malzenstwa ludzi ktorzy poznali sie po 30.. a ja dopiero
> > koncze studia. Szkoda mi tylko swojej mlodosci, pomyslow, planow
wspolnych
> > wyjazdow, chce cos komus dac, czyms sie podzielic.. a powoli czuje ze
sie
> > wypalam.....
>
> mam taka kolezanke, ktora od zawsze szuka chlopaka... i tez sie wypala...
> zaproponuje ci to samo co jej: skoncentruj sie na sobie i swoich
> przyjaciolach i korzystaniu z mlodosci, ze jak sie potem dzieci spytaja,
co
> robiles jak byles mlody, to zebys nie odpowiedzial, ze czekales na
> mamusie...;O)
> znajdz sobie cos fajnego do roboty, jakies hobby, cos... wyjezdzaj sobie z
> przyjaciolmi... i takie tam, a ona sama sie znajdzie...
> hmmm...
> czyzbym byla zbytnia idealistka???

Do idealizmu jeszcze Ci daleko... To o czym pisze da sie realizowac. Mysle
podobnie i staram sie tak robic :) jestem swiadomy ze czas uplywa, i nie
zamierzam marnowac czas na czekanie :)) Ale przyznasz chyba ze zupelnie inny
jest szalony wyjazd z znajomymi od romantycznej podrozy we dwoje ( to juz
idealizm :)) ... o to mi chodzilo.. jest pieknie.. ale mogloby byc piekniej
:)


> > W sumie samotnosc ma plusy, nic czlwiwka nigdzie nie trzyma, bardziej
> oddaje
> > sie pracy, nauce.. wolnosc ma swoj urok.. gdyby nie te wspomnienia
> > wieczorami.. wtedy robi sie troche smutno :)
>
> wszystko ma swoje + i -, ale podobno bez milosci zyc sie nie da...
>

Ja rowniez pozdrawiam.. dzieki za to co napisalas :) powodzenia :)

Witam
Dzis pierwszy raz przegladam te liste dyskusyjna .. i przegladajac kolejne
posty trafilem na twoj .. i nie moglem przejsc obojetnie :))
W duzej mierze odczowam to co ty .. w 100% moglbym sie podpisac pod
nastepujacym fragmentem twojego posta :
"Poznaje mase nowych ludzi, mam mnostwo przyjaciol, lecz gdy tylko trafie na
kogos interesujacego, okazuje sie, ze musialbym sie pospieszyc o kila lat...
na ma juz ona swoje plany na przyszlosc.. w stabilnym zwiazku z niezlym
stazem....
W sumie to zrozumiale, czlowiek stworzony jest do zycia z kims :) Ale co
zrobic, gdy wypadlo sie z gnajacego pociagu ??
Moze swiatem zadzi przypadek?... nie rozpaczam.. wiem ze mam jeszcze sporo
czasu.
Znam wspaniale malzenstwa ludzi ktorzy poznali sie po 30.. a ja dopiero
koncze studia. Szkoda mi tylko swojej mlodosci, pomyslow, planow wspolnych
wyjazdow, chce cos komus dac, czyms sie podzielic.. "
Chyba lepiej bym tego nie ujal .. choc wiele razy sie nad tym zastanawialem.
Pozdrawiam :)

Witam Wszystkich!
Muszę przyznać, że po przeczytaniu wypowiedzi na niniejszy temat NAPRAWDĘ mi
ulżyło.
Otóż spodobała mi się dziewczyna, którą znałem właściwie tylko z widzenia.
Długo chodziłem z zamysłem umówienia sie z nią. No i w końcu spróbowałem. Z
dzisiejszego punktu widzenia, pierwszy krok był dość kompromitujący z mojej
strony, ale zgodziła się. Niestety nie przyszła. Z tego co się później
dowiedziałem następnego dnia wyjeżdżała, więc OK miała powód. Później już po
jakimś czasie udało mi się z nią skontaktować i nawet utrzymywać kontakt
mail'owy przez okres wakacji.
Po wakacjach spróbowałem ponownie. Tym razem poszło zdecydowanie lepiej, ale
ona znowu się nie pojawiła w umówionym miejscu. Muszę przyznać, że naprawdę
nie wiedziałem co o tym myśleć. Choć na drugi dzień mnie przeprosiła do dziś
nie rozumiem co jej się stało.
To tyle historii, teraz wnioski. Kiedyś zdawało mi się, że naprawdę w takich
sytuacjach facet powninien sie starać, prawie do bólu. Ale właśnie wtedy
zaczyna się przesadzać, czego sam doświadczyłem.
Ktoś z Was może powie: "co tu palant chwali się swoimi porażkami", ale może
ta opowieść komuś pozwoli coś zrozumieć i poczuć się lepiej.
Ale wracając do głównego tematu to faktycznie zrozumiałem, że nie ma sensu
szukać drugiej połowy na siłę. I za to Wam DZIĘKI!

Pozdrawiam
Michał