🚀 go-pugleaf

On 8 Lip, 11:50, "Fidelio" <tmackow...@onet.eu> wrote:
> Mniej więcej rok temu temu poznałem pewną dziewczynę. Ona była od początku
> zakochana a ja nie byłem do końca pewien czy to jest własnie to.
> Dlatego w ciągu tego roku kilka razy rozstawaliśmy się i wracaliśmy do
> siebie. W końcu w marcu tego roku rozstaliśmy się tak definitywnie, nie
> mieszkaliśmy już razem.
> Dopiero wtedy kiedy w końcu zostałem sam i mogłem popatrzeć na to wszystko z
> dystansu i ze spokojem, nabrałem pewności, że to własnie jest Kobieta Mojego
> Życia, że tylko ona i żadna inna. Niestety, okazało się, że w tym czasie jej
> uczucia, paradoksalnie własnie na skutek moich wątpliwości wczesniejszych
> uległy zmianie. Teraz jest z kimś innym.
> A ja po prostu jestem bliski obłędu, wiem że nie potrafiłbym żyć z kimś
> innym. Jest między nami tzw. chemia, doskonale się rozumiemy, tylko ona
> twierdzi, że nie potrafi mi już zaufać, że za jakiś czas znów nie zwątpię.
> Poza tym jest z kimś innym jak już wspominałem. Moja sytuacja jest dla mnie
> samego nie do zniesienia, po pierwsze ze względu na stratę najbliższej
> osoby, po drugie ze względu na poczucie winy, bo jestem w tej sytuacji
> jedynym winnym. Doznaję swego rodzaju psychicznej autoagresji z jednej
> strony, a z drugiej stopień przywiązania i uczuć wcale nie słabnących
> chociaż minęły już 4 miesiące, które karzą mi walczyć o związek. Wczoraj się
> spotkaliśmy i mimo moich zarzekań na wszystkich i wszystko, pozostała
> nieugięta. Ja to zaakceptowałem, ale już dziś wysłałem jej kwiaty kurierem.
> Co mam z tym zrobić??? Czy jest jakieś wyjście z tej patowej sytuacji???
> Ratunku!!!

Wyjście znaczy się powrót do związku? W opisanej sytuacji nie ma. Ale
możesz tę sytuację wykorzystać pozytywnie do zrozumienia siebie.

Pozdrawiam
Flyer