🚀 go-pugleaf

Użytkownik "MU" <lubietojak@tlen.pl> napisał w wiadomości
news:ab9d21b6-d846-4e3b-a08d-2d08c582e062@x41g2000hsb.googlegroups.com


>> Tak samo jak można bać się odtrącenia (obojętności)
>> przypadkowo spotkanego (choćby najfajowszego) faceta?
>> Przecież podobnych facetów też są miliony!
>
> Nie, takich naj... jest niewielu. W tym cały ambaras...

Skoro tak, to po co się w ogóle przejmować,  skoro
jeśli nawet trafimy na tego/tą w naszym odczuciu "naj",
to w zasadzie jest prawie pewne, że i nie vice versa?

"Użycz mi, Panie, pogody ducha - bym godził się z tym, czego
nie mogę zmienić; odwagi - bym zmieniał to, co zmienić mogę
i mądrości - bym odróżnił jedno od drugiego."



>> Zresztą filozofem będąc czy nie filozofem - i tak się cierpi.
>
> Otóż to. Cierpi się gdy brak wzajemności, i gdy się mimo tego
> zaangażujemy. Nie łatwo się "odangażować". Mówienie wówczas "są
> miliony", nie jest pocieszeniem,

Na szczęście ja w moim życiu trafiłam na takich ' "naj" w moich oczach'
facetów tylko 2 razy. Przy czym ten pierwszy nawet przez chwilę
nie był przeze mnie traktowany jako odpowiedni partner dla mnie,
ale jako człowiek, z którym chciałabym mieć jak najwięcej wspólnego.
Babskie emocje go wystraszyły i na parę lat zamroziły nasze kontakty,
które dotychczas (wiele, wiele lat) były świetne.

Drugi facet to świeża historia. Moment, w którym dostrzegłam
w nim faceta (a długo, naprawdę długo zamykałam na ten fakt oczy,
być może pomna poprzednich doświadczeń) był momentem,
w którym musiałam się zwijać.

Może za kilka lat odważę się zapytać jednego lub drugiego
co tak naprawdę się z ich punktu widzenia wydarzyło,
co sprawiło tę ucieczkę. Mi się nasuwa tak prosty scenariusz,
że aż nieprawdopodobny biorąc pod uwagę inteligencję obu. :)

- JaKasia