🚀 go-pugleaf

On 18 Mar, 09:27, "JaKasia" <moja_hek...@op.pl> wrote:
> Racja. Bo w sumie jak można bać się takiej porazki?
> Dziewczyn są miliony!

Na ulicy, owszem. Tylko, że spośród milionów ludzi większość nas nie
interesuje. Zainteresowanie pojawia się, gdy ktoś jest wyjątkowy. A
takich osób, spełniających nasze kryteria, lub, których kryteria my
spełniamy, nie tak wiele.

> Tak samo jak można bać się odtrącenia (obojętności)
> przypadkowo spotkanego (choćby najfajowszego) faceta?
> Przecież podobnych facetów też są miliony!

Nie, takich naj... jest niewielu. W tym cały ambaras...

> Prawdziwy lęk zaczyna się wówczas, gdy widzi się w kimś
> osobę całkowicie niepowtarzalną, której nie zastąpi nikt inny.

I tak i nie :) Można kogoś uważać za zwykłego, powtarzalnego ale...
zakochać się :) A można kogoś uważać za ideał bez szaleństwa na jej
czy jego punkcie i cieszyć się, że taka osoba w ogóle istnieje. To
daje nadzieję :)

> Im bardziej się jest tego świadomym, tym sprawa jest
> trudniejsza. Wówczas brak wzajemnosci potrafi zmienić
> nas w filozofa (bo nie daj boże w cierpiętnika).
> Zresztą filozofem będąc czy nie filozofem - i tak się cierpi.

Otóż to. Cierpi się gdy brak wzajemności, i gdy się mimo tego
zaangażujemy. Nie łatwo się "odangażować". Mówienie wówczas "są
miliony", nie jest pocieszeniem, zwłaszcza, jeśli mamy za sobą wiele
porażek :)

> W gruncie rzeczy też nie ma sie co tego strachu bać...

Tylko czemu tylu ludzi cierpi lub żyje w niepewności swoich związków.
IMO, niewiele jest osób na świecie, które pasują do siebie. Im więcej
mamy cech, które nas alienują (fizycznych i charakteru), tym trudniej
wyłuskać drugą połowę spośród milionów. A każda nieudana próba
wyszukania zostawia zadrę w sercu. :)

Wesołych Świąt,
MU