🚀 go-pugleaf

MU wrote:

> Otóż to. Dziewczyny nie lubią samotnych, nieśmiałych, którzy skaczą z
> radości gdy poznają jakąś fajną i ładną. Wolą facetów, którym wszystko
> łatwo przychodzi ("jak nie ta, to będzie inna"). Chodzi o facetów
> pewnych siebie i odważnych. Myślę, że powinieneś nad sobą pracować.
> Nie po to by łatwiej podrywać, ale nie frustrować się z byle powodu.
> Ta historia jest... banalna, setki takich przeżywamy [by po raz np.
> 364 odnieść sukces hehe].

 Tak, nie będę tu nawet dyskutował.

> Mam przystojnych kumpli i widzę wzrok kobiet skierowany na
> nich. Trochę to frustrujące. Na szczęście kumple są żonaci :))

Skąd ja to znam...
Tak się właśnie składa, że ten mój kolega jest przystojny.
Ja nie bardzo.
Tyle że jest nieśmiały. Ale ma podstawy, by sobie z tym radzić -
w końcu dość często jest dowartościowywany przez kobiety.
Jest przystojny, trochę nieśmiały, a jego metoda podrywu to:
"ja jestem w ogóle taki dziwny, nikt mnie nie rozumie".
W sumie rzeczywiście nie układa mu się z kobietami, mimo
 powodzenia.

Ciekawy był też motyw, gdy spytany "co studiujesz?" odpowiedział,
 że "architekturę".
Dziewczyna, co prawda żartując, ale w tym momencie niemal stanęła
w jego strefie intymnej - tzn. tak 0,5-0,7m od niego ;)

>>  A metodę na "niedostępność, tajemniczość" też próbowałem już
>>  kiedyś wielokrotnie - tzn. też dość naturalnie, gdy akurat nie
>>  miałem ochoty na rozmówki...
>
> Brak ochoty to inna inność. Próbowałem metody - ja dusza towarzystwa,
> rozmowny, błyskotliwy i pełen energii, udając że dziewczyna dla mnie
> nie istnieje. O dziwo wówczas ona zaczynała się mną interesować!

 Ale różne są kobiety w tej kwestii. Nie można powiedzieć tak, że lubią
 niedostępnych, tajemniczych, tych stojących cicho z boku.
 Nie zawsze tak jest... Z moich obserwacji wynika, że częściej
 szanse mają Ci wygadani i dowcipni (bo nie sądze, żeby
 więcej było kobiet odważnych i lubiących zdobywać - takie
 wolą faceta tajemniczego i niedostępnego, tu się zgodzę...)

>>  Więc jaki mam być? :) Jeśli odpowiesz, że mam być sobą,
>>  to ja odpowiem, że naprawdę to jest mój główny cel.
>
> Najgorsza możliwość. Bycie sobą dla większości ludzi oznacza
> przegraną. Jesteśmy nudni, nieciekawi, pełni wad.

 Hmm.. może. Ale zależy co rozumiemy przez "bycie sobą".
 I czy w ogóle potrafimy być sobą, na zawołanie?
 Nie sądzę. Lekki stres i już gramy (a przynajmniej często tak jest).
 Na tej imprezie mimo, że uważam, że byłem naturalny i względnie
 wyluzowany, pewnie i tak starałem się być lepszym niż jestem.

>>  u mnie jest słabo - podrywu to ja nie lubię...
>>  Nie jest dla mnie czymś naturalnym.
>
> Kwestia wprawy. Poza tym:
> - lęki, stres związany z podrywem to główna przyczyna niepowodzeń.
> Boisz się porażki? Bez sensu. To nie boli, dziewczyny nie robią nam
> krzywdy, grzecznie się wycofują jeśli nie chcą nas.

 Tak, wiem. W teorii proste... Podrywać, nie przejmować się porażkami.
 Nie ta, to następna. Jakie to proste :)

> - nie zdobędziesz jej jako partnerki do łóżka - zawsze może być
> koleżanką.

 Niedawno poznałem właśnie taką koleżankę.
 Tyle że widzę się z nią rzadko. Bo nie umawiam się, a okazji
 za dużo nie ma.
 Ale od samego początku powalała mnie ilością sms'ów
 i ogólnie częstością kontaktu internetowego. Potem zrozumiałem,
 że to u niej dość normalne - dziewczyna jest zajęta, ale jak mówi -
 wolna i niezależna. I lubi otaczać się facetami.
 (mimo, że jakaś super atrakcyjna nie jest, a po prostu inteligentna,
 sympatyczna i wyluzowana).
 Chciałem się cieszyć, z tego, że znalazłem chociaż fajną
 koleżankę.
 Ale nie cieszy mnie to już... Rzadko mogę się z nią widzieć,
 a kontakt via sms czy internet podtrzymuje już głównie ona...
 Nie bardzo mam motywację do rozwoju tej znajomości,
 bo tak na żywo jakoś super mi się z nią nie obcowało.

> - "podryw" to po prostu rozmowa, nawiązywanie znajomości. Nie traktuje
> tego jak walki, jak sportu. Ja też sportu nie lubię, żadnych wyścigów.
> Pogadać zawsze można :)

 Też chciałem zawsze tak to widzieć. Ale jakbyś był wtedy
 na moim miejscu na tej imprezie i to Twój kumpel zrobiłby
 na niej wrażenie, a nie Ty... wtedy dochodzi do Ciebie taka myśl,
 że to jednak cholerny wyścig, nic innego...

>> takich, które wymagają inicjatywy faceta i jego przebojowości (ale
>> naturalnej
>>   oczywiście).
>
> Ale... często wyuczonej. Nikt nie rodzi się playboyem. Mnie mama tego
> nie uczyła ;)

 To fakt... U mnie chyba jednak rządzi ukryty strach przed porażką.
 (miałem ich już kilka).

> Grunt to dostrzec
> porozumiewawcze spojrzenia dziewczyn (one nam dają subtelną zachętę) i
> wykorzystać szansę.

 W przypadku o którym mówię, to nawet nie była subtelna zachęta ;)
 Ta dziewczyna najpierw trochę krążyła po sali.
 Potem przeszła dość blisko stolika, patrząc bardzo sugestywnie
 na mnie, potem na kumpla, aż z kolegą się uśmiechnęliśmy do siebie
 lekko zdziwieni.
 Minęło kilka, kilkanaście minut i pod jego nieobecność podeszła do
 stolika.
 (potem przez całą imprezę sygnały upewniające mnie, że to ja
 jestem dla niej ciekawszy, aż pod koniec imprezy... rozczarowanie).

>>  Hehe. Powiem Ci, że mam taką cichą nadzieję, że
>>  ona należy do tych "zbyt towarzyskich", z którą związek
>>  to ciągłe wyzwanie i konkurencja.
>
> Albo do tych, które ciągle kogoś poznają, mają wielu absztyfikantów i
> można nerwy stracić :) Ja tam wolę nieśmiałe szare myszki :)

 Czyli też masz problem z pewnością siebie i rywalizowaniem? :P