🚀 go-pugleaf

On Feb 21, 12:09 pm, "Aicha" <blueberry.spams...@megapolis.pl> wrote:
> Sam masz nie po kolei :] Czego od nas oczekujesz? Chóralnego "zostaw
> ją"? Teraz, kiedy Ci ufa i być może oczekuje wsparcia, chcesz jej dać
> kopa w d...? Zaprawdę, podziwiam taką "miłość" :>

Sama napisałaś o "wymęczonej" i "miłości", i o "braku gwarancji po
odczekaniu "właściwego" czasu". A jeszcze bardziej zachęcająco
zabrzmiało Twoje:
"Będziesz mężczyzną "epoki klęski i żałoby", nie
wiem, czy zechce Cię automatycznie przenieść do "epoki nowych
narodzin"."

Nie, to jeszcze nie miłość. Ale miałaby szansę się nią stać, po
otrzymaniu jednak czegoś więcej niż oferty przyjacielskiej...
Znajomość którą opisuję, jak już wspomniałem, trwa już rok i z każdym
tygodniem coraz bardziej zaczyna mnie przerażać ta beznadziejna
chłodna fiksacja. Po początkowych Jej gorących zachęcających gestach
minionej wiosny, trwale odciskających się w emocjach i świadomości,
potem przyszło tyyle przykrych rozczarowań. Za dużo ich. To zaczyna
być upokarzające. Nikt nie chce być "second choice", Z łAWKI
REZERWOWYCH :(  Zaczyna działać instynkt samozachowawczy i obrona
poczucia własnej wartości.
Szkoda, nawet naprawdę bardzo! :'

To dziwne, pierwszą reakcją na porzucenie była chyba jakby chęć
"sprawdzenia się". Stąd te początkowe wiosenne gorące chwile. Ale
widać szybko przyszło jakieś przerażenie jakby, że niczym nie da się
tego zastąpić co było. To tak jak Falyer napisał o tej nudnej zasadzie
którą życie zaskakuje, że nie ma drugiej szansy. Panta rei. I chyba o
to, że Ona nie chce sobie tego umieć wytłumaczyć mam do Niej
pretensje.

To tyle gwoli bardzo smutnego i pełnego żalu :'( usprawiedliwienia.