🚀 go-pugleaf

Użytkownik wrote:
> On Feb 17, 12:20 am, "JaKasia" <moja_hek...@op.pl> wrote:
>> Flyer chce powiedzieć, że dziewczyna, którą opisałeś, jest chora,
>> a ty z powodu jej choroby dostaniesz kopa w dupę, więc lepiej
>> żebyś odpuścił od razu.

> powiem szczerze, że na samym początku też miałem takie odczucie,
> pomyślałem "cóż to za indywiduum?" ;)
> kiedy się poznalismy w pewnej sytuacji towarzyskiej to właśnie ona
> mnie wybrała!  ja nie byłem nią tak zanadto zainteresowany...
> dopiero potem jej jaskrawy i niedefinowalny charakter, koktail
> krańcowych emocji i odczuć zapadły silnie w samą głębie serducha!
> i do tego rzeczywiście jakoś dziwnie nadajemy na tej samej fali, to co
> trzeba innym tłumaczyć przez 10 minut to z nią wystarczy 1 słowo...

> po pierwsze,
> podobno mówi się, że miłość sama w sobie, stan "zakochania" to
> choroba ;)
> podobno życie to choroba przenoszona drogą płciową... itd.

> po drugie,
> podobno wszyscy są jakoś tam chorzy, tylko pytanie w jakim stylu?

> po trzecie,
> człowiek chce być Komuś potrzebny i tak naprawdę to o to w tym
> wszystkim chodzi... a może ja jestem dla Niej lekarstwem i w takiej
> roli się odnalazłem życiowo?

> po czwarte,
> może kiedyś tam dostanę w dupę, ale przez trochę najpierw będę czuł,
> że żyję, więc warto?

> po piąte,
> odpowiedzcie jak się zachowac żeby wszystkiego nie spieprzyć

> po szóste,
> może trochę przesadzasz? jak widzę wokół to sporo osób robi na starcie
> życiorysu mocne wejście ale potem się normalizują i nawet są super
> mądrymi życiowo i psychologicznie rodzicami, przyjaciółmi, bardzo
> odpowiedzialnymi i pragmatycznymi
> jak wspomniałem ona jak się uspokoi to deklaruje chęć założenia
> rodziny, zapewnia że dzieci będą sensem jej życia, widzę że jak trzeba
> to potrafi się zdyscyplinować np. do nauki...
> potrafi też z klasą zachować się wobec znajomych i przyjaciół, nie
> olewa co czują... (w przeciwieństwe do tych "normalnych")
> ogólnie stwierdzam, że to chyba kwestia nadpobudliwego umysłu, że lubi
> iść na całość poza wszelkie granice... ja w sumie także zuważyłem w
> sobie tę potrzebę, dotychczas tłumioną pod przykrywką jakichś tam
> nerwic...
> ale widzę, że w istocie, w głębi tam gdzieś ona jest silna, że jest
> tam jakaś niebanalna moc i dużo bym stracił odpuszczając, jak to mówią
> następny taki raz będzie w kolejnej inkarnacji ;)

Życie jest tak ciekawe i ekscytujące, że nie musi być sielanką. Żeby kochać 
prawdziwie, to tą duszą w końcu musi coś targać. Z tego co piszesz, można 
wywnioskować, że Twoje dylematy są częścią miłości do niej. Jeżeli jest 
więcej plusów w Waszych relacjach niż minusów, jeżeli potrafisz ją rozumieć 
w drastycznych nawet dla Ciebie momentach i być dla niej oparciem w jej 
trudnych chwilach - to moja rada jest taka: Słuchaj swojego serducha! :)

-- 
pozdrawiam
michał