🚀 go-pugleaf

On 15 Paź, 23:50, "Emotive" <noth...@xxx.pl> wrote:
> Wczesniej pisales, ze nie mam racji, ze wiekszosc z nas wybiera
> kogos w koncu, bo chce miec ustabilizowane zycie. Nadal sie przy tym
> upieram. Zobacz sobie, ilu mamy starych kawalerow/panien: prawie
> kazdy dochodzi do takiego wieku, ze mowi sobie : dosc, dosc juz
> poszukiwan, pora miec wlasny dom, rodzine. Cos w tym jednak jest,
> nie sadzisz? Ja jestem pewien, ze pokochalem moja zone, ale mysle, ze
> do tego doszla rowniez chcec ustabilizowania sobie zycia. Gdybym nie byl
> jeszcze gotowy (podkreslam: gotowy na stablizacje), pewnie moglo to
> by sie tak skonczyc, ze o slubie nie byloby mowy, nagle rozstalibysmy sie
> i kazdy poszedlby w swoja strone.

Nic wcześniej nie pisałem o wyborach itd. I nie uważam, że życie
dzieli się na poszukiwania i stabilizację. W ogóle nie widzę różnicy
między byciem z kimś, związkiem nieformalnym a formalnym, czyli
małżeństwem. Małżeństwo to nie kapcie, zupka i telewizor. To nie
koniec samorealizacji i realizacji we dwoje. A dla wielu to początek
przygody zwanej życiem.
Mówisz, że chciałeś stabilizacji, stąd decyzja o małżeństwie. A skąd
pewność, że żona wyszła za Ciebie z tego samego powodu? Może chciała
bezpieczeństwa - jak pisze Mme podając przykład choroby. A potrzeba
jej emocji, zabawy, radości, poza samym bezpieczeństwem. Rozmawiasz z
nią o tym, czego oczekuje, potrzebuje? A może chce wyjechać w
nieznane, może chce niespodzianek, prezentów, kwiatów, eleganckich
kolacji w środku tygodnia bez powodu? Bo spotyka się z ludźmi, słyszy
opowieści koleżanek o ich chłopakach, mężach. I może im czegoś
zazdrości. Na Twoim miejscu zastanowiłbym się nad tym, lub udał do
poradni małżeńskiej. W małżeństwie nie kończy się gra między
partnerami, nie gra sie na 100 proc. w otwarte karty, trzeba umieć się
dogadywać w tych warunkach. Wiem, że to ciężkie, bo problemy, praca,
wydatki, zmęczenie. ;)

Pozdr.
MU