🚀 go-pugleaf

s@piens; <fee7vg$gom$1@atlantis.news.tpi.pl> :

> Flyer wrote:

> > Lecząc się samemu. ;) Jeżeli faktycznie były uczucia/emocje po obu
> > stronach, to obie strony doświadczają urazu - mogą go różnie nazywać,
> > definiować, może mieć różną siłę, ale w wymiarze psychicznym to jeden
> > i ten sam stan.
> 
> Hmn... muszę włączyć sobie detektywistyczny tryb refleksji...
> Fakt, uraz mam silny jako główny sprawca konfliktu. Przed nim wydawalo 
> mi się że "wyrzuty sumienia są nieprzyzwoitością" ;-)

Jeżeli chcesz zadośćuczynić wyrzutom sumienia to pomóż/nie pomagaj
(niepotrzebne skreślić), ale nie myśl o powrocie - to zupełnie inna
klasa uczuć.

> Uraz mocno kopie w głowę i każe naprawiać / zadośćuczynić, ratować..

Uraz, patrząc na temat z punktu widzenia jednostki, to [behawioralne]
doznawanie poczucia krzywdy - czyli powinieneś czuć się poszkodowany,
pomimo tego, że rozum mówi "zrobiłem to i to, jestem winny".
Przepraszając na przykład, narażasz się na pogłębienie doznania krzywdy
albo zakładasz osiągnięcie jakichś korzyści, które zmniejszą/zlikwidują
uraz - wszystko zalezy od wzorców które posiadasz i dotychczasowych
doświadczeń. To rozróznienie dopisałem specjalnie, żebyś nie mylił np.
"ratowania" z "ulżeniem sobie", wtedy kiedy Twoje dotychczasowe
doświadczenia i wiedza skłaniają Ciebie do mniemania, że osiągniesz
łatwo cel.

> Dzięki! To mam nadzieję trafić do tej mniejszości...
> 
> A jak byś był w Szczecnie, to krata piwa czeka..

Może kiedyś. :)
 
> BTW Nie myślałeś żeby rozkręcić biznes: consulting emocjonalno 
> interpersonalny dla opornych geeków / nerdów? ;-)
> Pewnie po roku stawiałbyś już willę pod miastem...

Albo wylądował w wariatkowie, bo za bardzo staram się wczuć w
sytuację/język rozmówcy. :)

Pozdrawiam
Flyer
-- 
gg: 9708346; skype:flyer36
http://www.flyer36.republika.pl/