🚀 go-pugleaf

Mme Kitzmoor wrote:
> michal napisał(a):

>>>> To jest przyznanie się do błędów. A od tego do znalezienia 
>>>> winnego
>>>> jeszcze daleka droga ;]
>>>> Ale nie musimy na nikogo zrzucać winy, by móc doradzić/wesprzeć.
>>>> Jesteśmy, owszem, ograniczeni do udzielania rad jego osobie, 
>>>> bowiem
>>>> to on o nie prosi i to on (nie partnerka) będzie je czytał.
>>>> Wskazywanie winnego nie jest tak naprawde potrzebne do 
>>>> rozwiazania
>>>> swoich problemow.
>>> Błędy, nie wina, otóż to. Trafnie ujęte.
>> Jednak błąd jest zawinioną rzeczą - kmoplikujecie tylko prostą jak
>> drut sprawę! :DDDDD

> IMO wplatanie winy do sprawy jest właśnie jej komplikowaniem. 
> Pojęcie
> winy w dużej mierze opiera się na emocjonalnym pojmowaniu, z którym
> trudno podjąć jakąkolwiek polemikę i które utrudnia racjonalne
> podejście.

Wytrąciłaś mnie z mojego toku myślenia. Próbuję wejść w Twój, ale nie 
bardzo go rozumiem.
Nie potrafiłbym nic zrobić, jeśli nie uznałbym, że mogę. Zanim jednak 
będę wiedział, że mogę coś naprawiać, muszę znać swój błąd.
Jeśli uznam, że nie mogę nic zrobić, to przede wszystkim dlatego, że 
nie czuję się winny. Uważałbym wtedy, że naprawiać związek ma ktoś 
inny - ten, kto nabroił. W ten sposób odcinam się od możliwości 
zrobienia czegokolwiek konstruktywnego, zasadnego, skutecznego. Mogę 
jedynie mieć do winnego pretensję, nawsadzać mu i jeszcze kazać 
wyp.......ć.

Jakie emocje komplikują skuteczność przy właściwym i rozsądnym 
(zgodnie z tym, co wykazałem) "przydzieleniem" winy... sobie? :))

-- 
pozdrawiam z NR 2007
michał