🚀 go-pugleaf

(...)
> Podwiniesz teraz ogonek i uciekniesz od tematu?
> Czy przełkniesz tą gorycz wzajemnych zaprzeczeń obu nieomylnych panów,
> będąc całkowicie   i m p r e g n o w a n y m **  na fakty? (...)
>
Nauczanie, które przez długi czas wszędzie w Kościele uważane było za
przeciwne wierze i antykościelne, nie może nagle stać się normą wiary, nawet
jeśli prawie wszyscy biskupi byliby jego zwolennikami.

Tak jest w przypadku wolności religijnej i ekumenizmu. Te doktryny zawsze
były Kościołowi całkowicie obce i przez ostatnie dwieście lat były co rusz
potępiane. Z większą słusznością można zatem stwierdzić, że potępienia
wolności religijnej i ekumenizmu są - jako Magisterium zwyczajne -
nieomylne.

To, że Vaticanum II nie należy się nieomylność, podkreślił w 1988 r.
wyraźnie kardynał Ratzinger. Powiedział on:

"Wiele czynów stwarza wrażenie, jakoby po Vaticanum II wszystko było
inaczej, a to, co było wcześniej nie obowiązywało (...) albo miało ważność
tylko w świetle Vaticanum II. (...) Prawdą jest, że Sobór sam nie ogłosił
żadnego dogmatu i pragnął się wyrażać w niższej randze jako czysty sobór
duszpasterski, pomimo to wielu interpretuje go tak, jakby był prawie
superdogmatem zabierającym ważność wszystkiemu innemu"

To jest właśnie nieuczciwa gra, w którą grano przy pomocy Vaticanum II.
Podczas Soboru podkreślano jego czysto duszpasterski charakter, aby nie
musieć wypowiadać się precyzyjnie w kwestiach teologicznych, a po Soborze
wysuwa się go na pierwszy plan, tak jakby był jedynym soborem w historii
Kościoła, posiadającym rzeczywiste znaczenie.

Istotnie, w oficjalnych i nieoficjalnych oświadczeniach cytuje się dzisiaj
prawie zawsze tylko Sobór Watykański II i posoborowych papieży, natomiast
wcześniejszym soborom i oświadczeniom papieży pozwala się ulec zapomnieniu.

Wolność religijna, żle rozumiany ekumenizm i kolegialność to podstawowe
błędy Soboru Watykańskiego II, który był soborem jedynie duszpasterskim, w
przeciwieństwie do wszystkich poprzednich soborów, które były soborami
dogmatycznymi.
-- 
Iudica me Deus, et discerne causam meam de gente non sancta: ab homine
iniquo et doloso erue me.