🚀 go-pugleaf

denonj@o2.pl wrote:
> Witam
> 
> Mam problem jak chyba każdy lub większość ludzi.
> Spotykałem się z dziewczyną 2 lata. Przez ten czas mieliśmy lepsze
> i gorsze dni, Dogadywaliśmy się, nigdy nie kłóciliśmy, jak był
> problem
> to rozwiązywaliśmy go rozmową. Jest inteligentna, skończyła
> studia, pracuje. Ogólnie było super.
> Problem tkwi w tym że przyczyną rozstania nie była moja decyzja
> tylko mojej rodziny :((
> Od pierwszych dni nie przypadła im do gustu, bo jest jedynaczką,
> nie ma ojca i teoretycznie powinna być za bardzo rozpieszczona,
> starsza
> tylko o niecały rok, itp.
> Codziennie słyszałem, że ona do mnie nie pasuje, że nie będę
> szczęśliwy,
> że nie mówi mi prawdy, ma dwie twarze.
> w końcu tego nie wytrzymałem tego ciągłego gadania
> i skończyłem tą znajomość, wiem że
> ona bardzo mnie kochała i się bardzo zmieniła na "+" przez ten czas,
> ale w domu,że to tylko chwilowe i jak mnie zdobędzie to i tak pokarze
> swoje prawdziwe ja, itp.
> 
> minęło już prawie pół roku, a ja nie mogę przestać myśleć o
> niej.
> Czym się kierować??? Własnymi uczuciami czy opinią innych ludzi??
> Może ja wszystkiego nie widzę?? co widać z zewnątrz.
> Może oni sobie inaczej wyobrazili moją partnerkę?? dlatego
> ta jest skreślona.
> 
> pozdrawiam
> 
Czesc, ja z perspektywy czasu wiem, ze trzeba sluchac glosu serca a nie 
rodziny. Mojego obecnego meza tez nie akceptowala rodzina...ale ja tak 
go kochalam, ze nie moglam go zostawic. Dzis mamy dwojke wpsanialych 
dzieci a rodzice pokochali mojego meza.
Jezeli ja kochasz moze sprobuj jeszcze  raz, moze warto...
pozdrawiam iwona.