🚀 go-pugleaf

"michal" <6michal9@gazeta.pl> wrote in message 
news:4566e1f6$0$17968$f69f905@mamut2.aster.pl...
>> 1. Z autopsji.
>> Panuje opinia, ze ludzi zblizaja roznice. Od razu pisze - BZDURA.
>
> Może nie dostrzegasz tego mechanizmu, który sprawia, że jeśli komuś bardzo 
> zależy na kimś, to w sposób odkrywczy i twórczy zbliża się do tej osoby i 
> zaczyna rozumieć jej świat. Więc nazywanie bzdurą owuższej opinii jest 
> "semantycznym" (conajmniej) nadużyciem. :))

Moim zamiarem bylo uogolnienie, dlatego komentarz oparty jest na 
prawidlowosci, ktora zauwazam w *wiekszosci* obserwowanych przeze mnie 
przypadkow.

>> Roznica wieku wytwarza odmiennosc na zbyt wielu plaszczyznach zycia.
>
> Zbyt wielu dla osób, które nie widzą celu w zbliżeniu. Wtedy zgoda.

Oczywiscie.

>> Na poczatku tych odmiennosci jeszcze sie nie dostrzega, poniewaz nie
>> minelo wystarczajaco duzo czasu aby je zauwazyc (u siebie czy
>> partnera/ki).
>
> Kluczową sprawą jest tu motywacja, bo mozliwość istnieje, a ilość czasu, 
> jaka będzie potrzebna do uzyskania efektów, zależy od zbyt wielu 
> czynników, żeby uogólniać ot tak sobie. :)

Racja.
Na tym etapie motywacja pozostaje w cieniu *zauroczenia* (w cieniu 
niezaspokojonych/nieodkrytych potrzeb). Z tego powodu mozna zabrnac w slepy 
zaulek. Dlatego wlasnie wiele mlodych (bez wystarczajacego doswiadczenia) 
osob przezywa swoje pierwsze rozterki milosne.

> Na poczatku to uczysz sie samego zycia w zwiazku -
>> roznic miedzy kobieta a mezczyzna. Pozniej dostrzegsz odmiennosci
>> "wiekowe" ale je ignorujesz. Nastepnie zabawne przestaje byc ich
>> ignorowanie, wiec starasz sie je niwelowac u siebie i co gorsze u
>> partnera/partnerki. Dalej to juz sie tylko zatracasz w ciaglej walce
>> o zmiane osobowosci partnera/ki co w koncu prowadzi do refleksji -
>> "popelnilem/lam blad", i do nastepnej iz - "nastepnym razem wybieram
>> kogos blizszego do mnie".
>
> Rozumiem, że wysnułeś ten schemat statyczny na podstawie przebiegu zdarzeń 
> z Twojego życia.

Zapytaj sam siebie co jestes w stanie zweryfikowac i jakie to ma dla Ciebie 
znaczenie? Jesli przyznam, ok - prawda, to zdazenia z mojego zycia, to co CI 
to da?
... Czy moze czujesz po prostu potrzebe polechtania swojego ego co da CI 
wrazenie przewagi intelektualnej?

> A on jest powielaniem pewnego mało konstryktywnego sposobu myślenia, który 
> oparty jest na szukaniu zewnętrznej (poza sobą) przyczyny niepowodzeń.

Wykluczasz calkowicie taka mozliwosc? Odczytac ludzka motywacje jest wielka 
sztuka, moze juz dlatego myslisz ze latwiej jest zmienic samego siebie?

> W tym wypadku musisz dojść do wniosku, ze dobór był zły. Tymczasem nie 
> próbując dokonywać zmian w sobie na rzecz lepszej relacji z osobą, na 
> której Ci zależy, nigdy nie będziesz wiedzieć, co straciłeś.

Bingo.
Ludzka tolerancja na podjecie tego ryzyka jest zroznicowana. Znam takich co 
poddaja sie po kilku tygodniach, i takich ktorzy tkwia po kilka lat starajac 
sie "dokonywać zmian w sobie na rzecz lepszej relacji z osobą, na której" im 
zależy. Obydwie grupy ludzi koncza podobnie, bo w obydwu grupach sa osoby 
ciagle poszukujace i te co juz znalazly.

> Pewnie, że następnym razem możesz trafić lepiej, ale jeśli nie wypracujesz 
> u siebie zmiany sposobu myślenia, powielisz następnym razem ten sam 
> schemat. Bo różnice między partnerami, o których mówimy, jakieś będą 
> zawsze. :)

Jak daleko musisz sie posunac, i jak daleko mozesz, aby poznac partnera/ke w 
stopniu wystarczajacym na podjecie decyzji o pozostaniu lub odejsciu?
Jesli w zwiazku odbierasz sygnaly, ktore oznaczaja dla ciebie problem, i 
czujesz ze potrzeba poznania tego co moglbys stracic jest silniejsza od 
potrzeby unikania emocji zwiazanych z tym problemem, to zostajesz, w 
przeciwnym wypadku odchodzisz.
Sa pewne granice zmian wlasnej osobowosci ktorych nie mozesz przekroczyc na 
rzecz checi dokladnego poznania partnera/ki. W przypadku duzej roznicy 
wiekowej, kompromisow ktorych trzeba wypracowac jest wiecej i nie wszystkich 
po prostu na to stac.

3m sie

n6.