🚀 go-pugleaf

Marcin:

> Nigdy nie twierdziłem, że forma nie ma znaczenia, a tylko, że mniejsze niż
> treść. Gdy kiedyś wracając do domu spotkasz trzech przystojnych ogolonych
> nieznajomych, w nienagannie skrojonych dresach :-) i o niezbyt pięknym
> wnętrzu.
> A później trzech poczciwych obdartusów, będziesz sobie mógł porównać.

Dlaczego uważasz, że akurat przystojni ogoleni w nienagannie skrojonych
dresach to jest akurat ta forma, która sugeruje mi pozytywne cechy? Skąd
wniosek, że obdarte ubranie oznacza dla mnie, że właściciel nie jest
poczciwy? Daleki jestem od wartościowania ładny = dobry.

Zauważ zresztą, że „przystojny, ogolony nieznajomy w nienagannie
skrojonym dresie” to czysta specyfikacja wyglądu, z której, jak
słusznie założyłeś, można wyciągnąć pewne wnioski o „nosicielu”. :)

> Wygląd ma znaczenie przy doborze partnerki lub partnera. Ale chyba nie
> przyjaciół?

Przyjaciół też. Oczywiście, w inny sposób. Mimo wszystko są ludzie,
którzy mają np. debilizm wypisany na twarzy, albo nienawiść w oczach.
Albo są przystojni, ogoleni, w nienagannie skrojonych dresach. ;)

> Chociaż gdyby tam rzeczywiście miała być
> czysta poezja :-)

Sęk w tym, że to nie jest oderwane. Człowiek, który wyrzuca z siebie
nieskładny bełkot, taki sam bełkot ma w głowie.

Gdyby chcieć się bardziej wgłębiać – jakby próbować, nie da rady
dotrzeć do czystego „wnętrza”. Zawsze do dyspozycji mamy zewnętrze
– głos, słowa, intonacja, spojrzenie, gesty. Cały proces poznawania
to projektowanie wnętrza za pomocą coraz większej ilości informacji
zewnętrznej. Wnętrze nie przejawia się bezpośrednio. Dlatego takie
mówienie, że zewnętrze nie jest istotne, bo ważne jest wnętrze, jest
kompletnym idiotyzmem.

-- 
białolistny  http://whiteleaf.uczucia.com.pl/