🚀 go-pugleaf

Eline; <ee22f8$vh$1@inews.gazeta.pl> :

> 
> "Flyer" <flyer@poczta.gazeta.pl> wrote in message 
> news:ee1nio$1pb$1@atlantis.news.tpi.pl...
> > Eline; <ee143f$1pu$1@inews.gazeta.pl> :
> >
> [...]
> >
> > Skoro jednak napisałaś, to co napisałaś, to za bardzo nie ma z czym
> > konfrontować - jest tak jak w moim ostatnim zdaniu - to nie dziewczyna,
> > ale tamten związek, "raj utracony". Co w nim było takiego? Zamiast
> > fukać, zapytaj, zmuś do odpowiedzi i nie reaguj, zmuś go do werbalizacji
> > jego emocji.
> 
> Tia. Wkurwi się, że go męczę, i tyle będzie. Usłyszałam to, o czym napisałam 
> w pierwszym poście, i bardzo wątpię, żeby chciał mi powiedzieć coś jeszcze. 
> On nie lubi odpowiadać mi na pytania, szczególnie typu "co właściwie masz na 
> myśli?". Odpowie "to, co powiedziałem", może doda "zacznij wreszcie myśleć 
> samodzielnie".

Ale bez tego on nie zrozumie na czym polega jego problem. Może miec
gorszy stan psychiczny, ale jeżeli to nie to, to bez udziału z jego
strony się nie obejdzie.

Miałem znajomego, który z rozrzewnieniem wspominał dawne prace, a obecną
tylko "rzeczowo" krytykował - a w gruncie rzeczy chodziło tylko o to, że
obecna go bardziej męczy, a jego krytykanctwo prawdopodobnie jeszcze
bardziej powodowało, że nie lubił obecnej pracy. Ale niestety to był typ
"niereformowalny", nie potrafił przegrywać. Gdybyś go spotkała, to byś
pomyślała - miły, dojrzały, wie czego chce od życia, ma zainteresowania
i swoje zdanie, gdybyś była z nim dłużej, to byś pomyślała - prowokator,
ucieczkowicz od wysiłku, który nie zostaje wynagrodzony od razu, cham,
niecierpliwiec, pasywny, którego zainteresowania są jedynie przykrywką
dla kontaktów z innymi, złośnik i złosliwiec. Próbowałem go delikatanie
zniechęcić do krytykanctwa, próbowałem wprost - nie dawało się, nie
rozumiał w czym rzecz, bo zawsze był tym, który "wie czego chce od
życia".

> >
> >> Bo widzisz, wkurza mnie obecność czegoś, z czym z założenia nie mogę
> >> "konkurować".
> >
> > ;) Nie musisz. To zbieżność podmiotów tego samego typu, wystepujących w
> > opisie - tam związek i tu związek, tam kobieta i tu kobieta.
> 
> Rozumiem, że uważasz, że to nie ma wpływu na naszą relację? Niech sobie 
> biedaczek marzy?

;) Konfrontacja nie ma już wpływu - konfrontacja, o której wspominałem,
miała własnie za zadanie spowodować to, co powyżej i "odcięcie" go od
obsesji na punkcie poprzedniej dziewczyny. Marzenia mają, ale trudno
powiedzieć, na ile są one prawdziwe - to zależy od jego pamięci emocji i
zdarzeń. Jeżeli ma niezbyt dobrą pamięć emocji i zdarzeń, to jego
marzenia są "czymś" - swoistą konstrukcją budowaną na bieżąco w
odpowiedzi na reakcje świata realnego - gdyby miał dobrą pamięć, to może
starałby się przenieść "marzenia" do rzeczywistości, jeżeli ma złą, to
on cały czas buduje w sobie tę konstrukcję, więc nie dziwne, że nie ma
czego przenosić na zewnątrz, zamiast tego przenosi do wewnątrz.

Może masz faktycznie zresztą trudne zadanie - to tak jak związek z
alkoholikiem lub zazdrośnikiem. Kiedy próbujesz nakłonić alkoholika do
niepicia, to ten ucieka od "krytyki" i braku "zrozumienia" w alkohol,
kiedy próbujesz stonować zazdrośnika, to ten doznaje coraz większego
uczucia braku akceptacji i staje się jeszcze bardziej zazdrosny - równia
pochyła.

> Ale gdyby
> > facet wspominał swoje lata szkolne, to nie masz nawet odrobiny chęci i
> > potrzeby konkurować? Dlaczego? Przeciez skoro wspomina, to znaczy, że
> > dobrze się czuł, lepiej niż teraz.
> 
> Gdyby z jego wypowiedzi wynikało, że wtedy było super, a teraz już jest i 
> musi być do dupy, to tak, byłoby mi źle. Bo to by znaczyło, że obecne 
> potencjalne źródła szczęścia są dla niego guzik warte. Ale dopóki to jest 
> tak, że każdy etap życia ma swoje plusy i minusy i teraz nie musi być 
> gorzej, to... jest czego szukać, o co walczyć.
> Gdyby już nic nie miało być tak fajne jak kiedyś, to lepiej się zastrzelić 
> po odebraniu świadectwa maturalnego. Widzisz, nie cierpię bylejakości.

Poprzez analogie z gościem, o którym wspomniałem powyżej - on nawet
byłby fajnym człowiekiem, pod warunkiem, że trafiłby na osobę
bezgranicznie w niego wsłuchaną, nie powodującą, że miałby poczucie
przegranej, nie stawiającą kłopotliwych pytań i zadań - ot jego
partnerką powinna być śliniąca się na jego widok małolata. Jaka byłaś,
kiedy się poznaliście, jak zmieniły się wasze relacje od początku
związku?

> >> Tyle że on niby chciałby nowych rzeczy, ale w praktyce nic mu się nie
> >> podoba...
> >> Np. mamy dziecko. Chciane. I to jest kolejny powód, żeby wymyślać, co 
> >> robię
> >> źle...
> >
> > "Stare dobre małżeństwa", w których żona na widok męża dostaje kurwicy,
> > a mąż na widok żony takoż. ;) Robiąc kłótnie pogłębiasz przepaść.
> >
> Wiesz, to jemu ciągle coś się nie podoba, nawet jeśli wie, że naprawdę nie 
> chciałam zrobić mu na złość, to się wścieka i wymyśla mi nowe wady...

Czyli "stracił do Ciebie zaufanie", bo przestałas mu dawać bezgraniczną
akceptację?

Flyer
-- 
gg: 9708346