🚀 go-pugleaf

> Wow, ale groźnie mi wyszedł tytuł :) Podzielę się tylko małą refleksją (a
w sumie historyjką), jak łatwo można kogoś "zarazić" konikami.
> Wczoraj, a właściwie już przedwczoraj byłem na pewnym festynie
organizowanym przez zakład mojego taty. W programie było napisane, iż będą
trzy lonże dostępne dla zainteresowanych i razem z kumplem - jako również
jeźdźcem - zapaliliśmy się do tego i ze zniecierpliwieniem oczekiwaliśmy
godziny szesnastej jako początku lonż.
> Meanwhile, zaczęliśmy namawiać koleżankę do tego, aby spróbowała pojechać
na koniku. Byliśmy akurat przy padoku, gdzie pasły się koniki, a koleżanka,
patrząc na źrebaka, którego głaskałem, powiedziała ze stanowczością, że
nawet tego zwierzęcianie dotknie.
> Wreszcie przyszła upragniona godzina i koniuszy przyprowadzili koniki.
Pojawiła się tam również szalenie miękka klacz Baszta (o jej imieniu
dowiedziałem się później), która natychmiast przypadła mi do gustu.
Zaciągnęliśmy tam koleżankę żeby choć tam z nami postała i wreszcie, po
równie długich jak i ciężkich namowach wsiadła na siodło.
> Koniuszy poprowadził ją kilka kółek, zsiadła i... czy uwierzycie?
Natychmiast stanęła na końcu kolejki!
> Mieliśmy ogromną satysfakcję z kumplem, bo przełom jaki w niej nastąpił
był ogromny - od stwierdzenia, że "nawet tego konia nie dotknę" aż do
"Wojtek, powiedz koniuszemu, żeby pozwolił mi pokłusować, co?..." (skubana
po drugiej jeździe chwyciła mniej więcej anglezowanie - byłem pełen
podziwu).
> Czy pamiętacie jakieś podobne zabawne sytuacje związane z osobami, które
nagle nabrały chęci do jazdy konnej?
Piękna historia, ale...
Powiedz mi kolego, to jest grupa czy forum na podrzędnej stronie?
Związek z tematem grupy jest, hmm... co najwyżej poboczny; do niej napisz (i
nie mam na myśli Baszty) lub do swojego pamiętnika.

--
wloochacz
PS. Zaraz się okaże czy mamy do czenienia z przesłodzonym towarzystwem
wzajemnej adoracji, bo na razie na to wygląda...