🚀 go-pugleaf

Wojciech "Spook" Sura wrote:
(...)

...i zanim Tomator zdąży odpowiedzieć na odsłonę czwartą, odsłona piąta.

Teren!

O rany, ale mi się dziś humor poprawił :) Przyznam szczerze, że miałem 
lekkiego stracha przed wyjechaniem w teren - bądź co bądź nie jeździłem od 
jakiegoś czasu, a nie czułem się do końca pewnie w siodle. Jednak stara 
zasada, że jazdy konnej (jak jazdy na rowerze) się nie zapomina, sprawdziła 
się i teren wyszedł super. Zrobiliśmy dobre 20 km po okolicach Wałbrzycha, 
obok Starego Książa, przez Pełcznicę, Książański Park Krajobrazowy, później 
minęliśmy z prawej strony polami Cieszów i wreszcie znów przez Pełcznicę 
wróciliśmy z powrotem do PSO Książ.

Może spyta ktoś: na kim pojechałem w teren? Otóż dostałem młodą, 
czteroletnią klacz Arię - w której jestem, po tym terenie, po uszy zakochany 
:) Bardzo przyjemnie się z nią współpracowało, żadnych numerów, spłoszeń, 
jedyne zastrzeżenie, które do niej mam to fakt, że w stępie bardzo szarpie 
głową w dół - powycierała mi wodzami skórę po wewnętrznej stronie palców. 
Auć.

Niewielka dygresja: teren jest dla mnie głównie sprawdzeniem wzajemnego 
zaufania konia i jeźdźca. Jeśli jeździec nie zaufa koniowi (lub w drugą 
stronę), to teren będzie polegał na ciągłym myśleniu "ciekawe, co ona/on 
znów wymyśli?", skupieniu na koniu zamiast na samym terenie - czyli 
generalnie popsuta zabawa. Ponadto mam zwyczaj czasami korzystać z faktu, że 
nie jadę na rowerze, tylko konno i na przykład schylić się pod 
"nadlatującymi" gałęziami, ufając, że koń przez ten fragment będzie sam 
kontrolował kierunek i tempo jazdy. Nawiasem mówiąc, wydaje mi się, że 
zaufanie, którym koń obdarza jeźdźca często przekracza zaufanie jakim 
jeździec obdarza konia - warto o tym pomyśleć :)

Ponieważ dostałem klacz, na której jechałem po raz pierwszy, jakaś 1/3 
terenu to było (prawdopodobnie wzajemne) badanie się mnie z koniem, później 
jakoś się zgraliśmy i jazda była bardzo przyjemna - w szczególności kilka 
galopów po polach, które zafundował nam instruktor. Bardzo spodobał mi się 
fakt, że książańskie klacze nie mają jakichś ambitnych zapędów i wszystkie 
galopy - nawet po otwartej przestrzeni - były jak po sznurku, nikt nie 
wyjeżdżał na bok, nikt się nie ścigał itp.

Przy okazji zweryfikuję moją wiedzę - jeśli mnie pamięć nie myli, to:

a) galop w terenie - półsiad (w sensie: nie wysiadywany);
b) kłus w terenie - anglezowany (w sensie: nie wysiadywany);
c) kłus po nierównej nawierzchni - raczej półsiad
d) jazda pod górkę niezależnie od chodu - półsiad (przenoszę środek 
ciężkości do przodu)
e) jazda z górki stępa - odchylenie się do tyłu (przenoszę środek ciężkości 
do tyłu)

Jazdę z górki kłusem raczej anglezuję, w przypadku galopu, jadę w 
półsiadzie, acz jest to dla mnie (i zapewne dla konia również) dosyć 
niewygodne. Oczywiście nie mówię o stromej górce, bo to by było szaleństwo, 
ale np. o lekkim zjeździe w dół podczas galopu po polach.

Dobrze pamiętam? Domyślam się, że powyższe zasady nie są ścisłe i dopasowuje 
się je do sytuacji; staram się zawsze manewrować środkiem ciężkości, żeby 
ułatwić koniowi pracę.

Poza tym dostałem dziś klacz, która stała sobie spokojnie w boksie, nie 
musiałem kombinować wśród źreboli, ale później przespacerowałem się do nich, 
coby wyrobić tygodniową dawkę wygłaskiwania. Rany, ale one mają mięciutką 
sierść :) Mięciutką jak kaczuszka, normalnie. Pocieszne są te maluchy - 
pogłaskać jednego, to już zlatuje się dodatkowa trójka, żeby sprawdzić, co 
się dzieje i czy przypadkiem nie ma czegoś do jedzenia.

A jutro kolejna jazda, tym razem regularna, na maneżu. Zobaczymy, jak to 
będzie.

Pozdrawiam -- Spook.

-- 
! ._______. Warning: Lucida Console sig!    //)    !
! || spk ||    www.spook.freshsite.pl      / _ """*!
! ||_____||        spook at op.pl         / '  | ""!
! |  ___  |   tlen: spoko_ws gg:1290136  /. __/"\ '!
! |_|[]_|_|  May the SOURCE be with you! \/)     \ !