🚀 go-pugleaf

wildcat17 napisał(a):
> 
> Użytkownik Tomasz Radko napisał:
> 
> > wildcat17 napisał(a):
> 
> > Najpiękniejszy brak głosu na świecie. Jest taki facio, Ron Sexmith, i
> > nagrał płytę live. Głos i fortepian, nic więcej. Śpiewa tam między
> > innymi "That's no way to say goodbye". I zapowiada: "teraz piosenka,
> > którą chciałbym sam napisać".
> 
> Albo nie znam albo nie kojarzę...
> Ale dzieki za podpowiedź...
> Poszukam...

Sexmitha możesz nie znać, bo nawet ja na niego wpadłem przyapdkiem
(zbierając covers "Reason to believe"). Bardzo ciekawy głos, ale jego
oryginalne piosenki to nie ta klasa. Lecz jako interpretator - bajka.

> > Bardzo lubię zbierać wersje Cohena w
> > innych wykonaniach. Np. fenomenalną wersję "Runaway horse" nagrała Emmy
> > Lou Harris. Bardzo ładnie Suzanne zaśpiewała Roberta Flack. Też Suzanne
> > - Peter Gabriel. Concrete Blonde nagrali świetny cover "Everybody
> > Knows". Nie wspomnę o dziesiątkach wersyj Joan Baez i Judy Collins.
> > Znaczy się: klasyk.
> 
> Gabriela i Flack kojarzę...
> Resztę nie przesadnie...

To zparaszam przy najbliższej btyności w Krakwoie.

> Że klasyk to bezsprzeczne...
> Nic innym nie ujmując ale dla mnie tylko w wykonaniu autorskim widać
> całą duszę utworu...
> Tak samo mam z Wysockim...
> Chociaż on to już zupełnie nie do powtórzenia, choćby z racji głosu...
> Ale tak jak on zaśpiewał "Praszczanie z gorami" to żeby reszta pękła nie
> pokaże tego co on w tym zawarł...

Bo to jest tak: są utwory, których pierwszy wykonawca nagrywa od razu
wersję najlepszą. No wyobraź sobie lepsza wersję Yesterday czy, z innej
beczki, większości standardów Ellingtona. Albo, z naszego podwórka,
piosenek Starszych Panów. Ale są tez utwory, które pierwotnie wcale nie
lśnią, i dopiero odpwoeidni cover pokazuje je w pełnej krasie. Przykład:
taki song Stinga: "Fields of gold". Piosenka jak piosenka, ale posłuchaj
tego w wersji Evy Cassidy... Mmmmmmmmmmmm... Inny, bardziej znany
przykład: Dylan i "All along the watchtower". Hendrix zawłaszczył ten
utwór do tego stopnia, że nawet Dylan grając to na koncertach gra coś
bardziej zbliżonego do wersji Henia, niż do własnego oryginału.

> > Ale absolutnie nie zgadzam się z Twoją hierarchią - dla mnie najlepsze
> > swoje płyty Cohen nagrał na początku: pierwszych pięc płyt to kanon.
> > Potem: gorzej.
> 
> Jak każdy...
> Nie znam chyba artysty który by się z czasem nie wypalił...

Dylan. Nie, żeby do końca utrzymał formę, ale co jakiś czas potrafi
nagrać arcydzieło. Albo Beatles - Abbey road nagrali na samym końcu - a
jest to ich płyta najlepsza.

> Inna sprawa że mam ciut skrzywione spojrzenie na Cohena bo to już
> niemalże nasz rytuał...
> Po każdym dniu pełnym stresu kolega mnie zawsze częstuje na wejściu do
> samochodu "I'm your man" albo "If it be your will"...

Akurat If it be your will i inne songi z Various Positions jeszcze
trawię, acz Dance me to the end of Love pwooduje u mnie odruch wymiotny.

> Do końca życia bedzie mi się z tymi milczacymi, spokojnymi powrotami
> kojarzyć...
> Ciemno, bez pośpiechu i obok kumpel do którego nawet nic mówić nie muszę
> bo rozumiemy się i bez tego doskonale...
> W tym momencie każdy utwór zupełnie inaczej sie odbiera...
> Chociaż i tak dla mnie bezapelacyjnie wygrywa "Hallelujah" potem właśnie
> "If it be your will" potem "Take this walz" potem "Tower of song"...
> I chronologia mi obojętna...;)

Dla mnie Cohen zagłuszany elektroniką to już nie to.

pzdr

TRad