🚀 go-pugleaf

Radomir Szaraniec wrote:

>> Cała polska polityka zagraniczna w latach 30-tych (dokładniej: po 
>> dojściu Hitlera do władzy i odrzuceniu przez Francję pomysłu wojny 
>> prewencyjnej) podporządkowana była zasadzie "równego dystansu". 
>> Oczywiście trzymanie się tej zasady miało sens tylko wtedy, gdy 
>> zakładano antagonizm niemiecko-sowiecki. W przypadku sojuszu Moskwy i 
>> Berlina dobrej opcji dla Polski nie było (poza masową emigracją do 
>> Ameryki). Dlatego też decyzję Becka z zimy 38/39 o odrzuceniu oferty 
>> Hitlera przystąpienia do paktu antykominternowskiego (czyli 
>> wasalizacji Polski) oceniam bardzo krytycznie.
> 
> Honor...

Honor to piękna rzecz, ale w imię honoru polityków ryzykować egzystencją 
narodu? Nie kupuję.

> Można było się jednak domyślić, że atagonizm 
> hitlerowsko-sowiecki ma po drodze Polskę.  I konfrontacja, siłą rzeczy,
> rozegra się między innymi na jej terytorium. Uważam, jednak, że nie było 
>  w tej sytuacji dobrej decyzji, bo jaka? Zgodzić się?

Yup. Charakterystyczne, dzisiaj, kiedy mamy jakąs tam możliwośc prowadzenia 
polityki niezależnej w oparciu o jedyne globalne imperium - wygrała opcja albo 
Europa albo Białoruś. W 1939 jedynymi liczącymi się siłami były Niemcy i 
Sowieci. Wybranie wojny z oboma państwami na raz było pomysłem takim se (w 
historii Polski bodaj raz udało się wygrac wojnę na dwa fronty - i było to 
dośc dawno, bo w czasach Bolesława Chrobrego).

>> Co więcej, znacznie silniejsza tak militarnie jak i gospodarczo 
>> Francja, uzbrojona dodatkowo w doświadczenia płynące z polskiej 
>> kampanii dała w 1940 ciała jeszcze bardziej. Niemiecka myśl wojskowa 
>> wybiegła daleko do przodu.
> 
> Czyli cieszyć się mamy, że nie my jedni w dupę dostaliśmy? ;)

:)

Ale popatrz, Francja na swoim Petainie wyszła dużo lepiej, niż my na 
niezłomności i "do ostatniego guzika".

pzdr

TRad