🚀 go-pugleaf

W dniu 2014-11-11 o 19:15, GAD Zombie pisze:
> W dniu 2014-11-11 17:36, Gerard pisze:
>> W dniu 2014-11-11 o 10:29, Neevor pisze:
>>> Maciek wrote:
>>>> Na poczatek to chyba Arkanoid, a potem Pacman, nie? :)
>>>>
>>> Myślałem nad Golden Axe... Wreszcie mam komplet do gry na trzy playery.
>>> Ja gram krasnoludem ;)
>>
>> A to czasem by nie było PEGI18 wg współczesnej skali? ;P Swoją drogą,
>> trochę rozumiem troskę o wychowanie pociech, ale z drugiej strony, chyba
>> zarówno autorzy tej skali, jak i spora część z nas wychowywała się na
>> takich grach, jak Defender, River Raid, wspomniany wyżej Golden Axe,
>> Wolfenstein 3D czy Doom i jakoś nie wyrośliśmy na zawodowych morderców.
>> Nie mówiąc o tym, że takie gry, jak Larry też były, i to bardzo
>> edukacyjne (oczywiście mam na myśli naukę angielskiego, bo grałem ze
>> słownikiem) ;)
>> Korzystając z okazji dołączam się do gratulacji i życzę mnóstwo radości
>> z synem - nie tylko przy kompie :D
>
> Pozwolę sobie trochę się nie zgodzić.

I słusznie :) To było napisane z przymrużeniem oka i w kontekście 
dawania Golden Axe niemowlakowi ;) Ale trochę jeszcze podyskutuję, bo z 
tym, co napisałeś też się trochę nie zgadzam.

> Masz rację, że wychowywaliśmy się
> na takich grach, ALE powiedz, ile miałeś lat, gdy grałeś w Wolfenstein,
> czy Doom? O River Raid i Defenderze nie wspominam nawet, bo te gry z
> przemocą mają mniej niż Czerwony Kapturek.

O, to, to, to! Baśnie dla dzieci to dopiero powinny być od 18 lat... 
Wilk zjadający babcię... Makabra... ;)

> Wolf i Doom są dość krwawe, to prawda. Ale ja grałem w te gry będąc
> nastolatkiem, więc potrafiłem zrozumieć, że to tylko gra i nie wpłynęło
> to na moją psychikę.

Jesteś pewien? Albo inaczej - jeśli nie wpłynęło, to dlaczego? Ze 
względu na Twój charakter, dojrzałość, czy pikselowatość grafiki?

> Jednak zauważ, że - po pierwsze - Wolf i Doom były krwawe, ale
> jednocześnie pikselowatość grafiki sprawiała, że były one dość mało
> realistyczne (nieważne, że wówczas mówiliśmy, że to super grafika).
> Jednak było to prawie jak komiks, czy kreskówka. Sugestywne, ale mało
> realistyczne.

I właśnie tu dałeś słowo klucz. Moim zdaniem sugestywność liczy się 
bardziej niż realizm. Nie każde realistyczne zdjęcie czy film wywrze 
wrażenie. Czasem właśnie coś mniej dosłownego bardziej zagra na 
emocjach, uczuciach, i bardziej zapadnie w pamięć.

> Porównaj to z dzisiejszymi FPSami, które graficznie przypominają filmy,
> a do tego mordowanie w niektórych doszło już do takiego poziomu, że
> można by się uczyć z nich anatomii i chirurgii.

Ale problem dosłowności i przesadnego eksponowania przemocy itp. masz we 
wszystkich mediach. W filmach, serialach, wiadomościach, nawet w 
książkach, o komiksie nie wspominając.

> I na koniec powiedz, czy taką grę, jak napisałem, dałbyś 5-latkowi?
> Naprawdę? Bo ja na pewno nie.

Ja też nie. Nie bez zastanowienia i bez kontroli nad nim. Sam zresztą 
czasem jak widzę matkę kupującą dziecku na urodziny wyjątkowo brutalną 
grę, zwracam jej uwagę, żeby przemyślała swój wybór - chyba, że wie co 
robi i kontroluje, w co dziecko gra.
Czemu o tym wspominam? Bo nie da się dziecka ustrzec przed takimi 
tematami blokując mu dostęp w domu. Będzie miało z nimi styczność na 
podwórku, w szkole/przedszkolu, w mieście. Przejdź się do pierwszego z 
brzegu kiosku z gazetami i zobacz, jak wielu kioskarzy ustawia 
czasopisma - czasopisma z grami w bezpośrednim sąsiedztwie ostrych 
"świerszczyków".
Czy nie lepiej więc zapoznać dziecko z tematem samemu, w kontrolowanych 
warunkach, i żeby nie sądziło, że jest to temat "tabu"? Ale oczywiście 
wszystko zależy od dziecka, środowiska i rodziny - nie ma uniwersalnej 
recepty :)

> Widziałem przykład 6-latka, który grał dość namiętnie na PS w FPSy, bo
> mu tatuś pozwalał. Widziałem też, jak się bawi z innymi dziećmi. Z
> pewnością wolałbym, żeby mój syn się tak nie bawił.

Pytanie, czy istnieje bezpośredni związek między graniem w FPSy a jego 
zachowaniem. Bo widziałem też przykład kilkulatka, który namiętnie grał 
w CS'a, ale wobec innych dzieci zachowywał się zawsze przykładnie.
Podsumowując - uważam, że jak najbardziej należy kontrolować to, z czym 
dziecko się styka i pod tym względem PEGI i podobne systemy mają sens. 
Ale wszelkie tego typu systemy nic nie dadzą, jeśli rodzic nie poświęca 
czasu i uwagi dziecku. Bo co z tego, że popatrzy (o ile w ogóle) na 
klasyfikację i nie da 7-latkowi gry z PEGI16, jeśli nie poświęci czasu 
żeby rozżalonemu dzieciakowi (bo koledzy w to grają) wytłumaczyć, 
dlaczego tak robi?
Nie demonizujmy gier jako takich. One nie robią z dzieci morderców. 
Jeśli ktoś ma w sobie żądzę mordu, to może się ona ujawnić niezależnie 
od tego, czy grał w brutalne gry, czytał komiksy czy też kolekcjonował 
znaczki.