🚀 go-pugleaf

> Cze¶ć.
--
> Jestem Nowy.
> Tylu tu m±drych i znaj±cych się znawców człowieka.
> Powiedzcie mi proszę
> kiedy ¶wiat przestaje być czytelnym znakiem Boga dla człowieka.
>
--

Dziękuję, że zwróciłe¶ się wła¶nie do mnie z tym pytaniem.
Odpowiem ci, skoro tak ładnie mnie o to prosisz.

¦wiat przestaje być takim znakiem, gdy człowiek się zagubi.

--

Co to tak naprawdę znaczy?

--

To znaczy, że ¶wiat przestał być czytelnym znakiem Boga z chwil±,
gdy ludzkie serce oddało się w niewolę grzechu.
Dokładnie tak poucza nas Objawienie Boże.

--

Objawienie poucza nas też, że ¶wiat stał się jakby mniej przyjazny dla
człowieka.
Symbolem tego s± zapowiedziane w Raju ‘osty i ciernie’.
Nie jest to bynajmniej skutek decyzji i czynów ¶wiata.
¦wiat jako taki nadal jest posłuszny Bogu i spełnia Jego wolę.
Odk±d jednak człowiek przestał być posłuszny Bogu,
¶wiat nie jest już doskonale posłuszny człowiekowi.

--

Człowiek przestał ufać Bogu.
Ten brak zaufanie ma poważne konsekwencje.
Wtedy okazało się niemożliwe, by człowiek zaufał ¶wiatu.
Człowiek przestał być tym, kim Bóg chciał go mieć od pocz±tku.
Słowem człowiek przestał być Boży.
Dlatego dla człowieka ¶wiat stał się miejscem umierania.

--

Dobrze wiemy, bo zostało to nam objawione, że
życie można posiadać tylko we wspólnocie z Bogiem.
Tylko we wspólnocie z drug± Osob± Boga, tylko w Jezusie Chrystusie.
Grzech, czyli odrzucenie Boga, jest przestępstwem.
Przestępstwo grzechu stawia człowieka poza prawem do życia.

--

Owocem grzechu jest ¶mierć.
Zatem Pan, nasz Bóg, nie zsyła ¶mierci.
¦mierć wynika ze zburzenia ładu wewn±trz stworzonego bytu.
Pan, nasz Bóg, pozwala, by przyczyny ukryte w strukturze ¶wiata okazywały
się
czynnikami odsłaniaj±cymi prawdę o ¶mierci.
Sposób jest mało ważny – może być zwyczajny lub nadzwyczajny.

--

Jak zauważył pewien autor brytyjski, taki jest już ¶wiat,
że te same siły, które pomagaj± życiu, mog± przynie¶ć ¶mierć.
To prawda, że ¶mierć ma zwi±zek z grzechem.
Ale prawd± jest też fakt, że nie zawsze konkretny przypadek nagłej ¶mierci
może być interpretowany jako kara za grzechy.
Mamy tego przykłady opisane w Pi¶mie ¦więtym.

--

Sam Jezus z Nazaretu przestrzegał przed tak± interpretacj±.
Czyż nie było tak, po zawaleniu się sadzawki?
Czyż nie za grzeszników Żydzi uważali tych, którzy ginęli niewinnie w
wypadkach?
Tymczasem Jezus z Nazaretu zapewnia, że nie byli oni większymi grzesznikami
niż
ci,
którzy nic nie ucierpieli podczas zawalenia się sadzawki.

--

Jednakże nie jest tak, że podobna katastrofa nie może być kar±.
Inaczej Jezus z Nazaretu nie ostrzegałby słuchaj±cych Go, że je¶li się nie
nawróc±, wszyscy podobnie zgin±.
Sadzawka w Siloe nie jest jedyn± sił± naturaln±, któr± Bóg się posługuje.
Za pomoc± sił przyrody TrójJedyny może każdego grzesznika ukarać bardzo
dotkliwie.
Wszyscy to dobrze wiemy.
Nie ma potrzeby sięgać do biblijnego potopu lub zniszczenia Sodomy i Gomory.
Przykładów mamy do¶ć także w czasach współczesnych.

--

Jezus z Nazaretu zapowiedział ukaranie samej Jerozolimy,
miasta tak Mu drogiego.
Za to, że nie uwierzyła w Niego.
Jak obiecał tak też i uczynił.
Czy ta historia się skończyła?

--

Nie.
Powróćmy jednak do czasów współczesnych.
Nadal bowiem powtarza się ohyda grzechu, którego istot± jest odrzucenie
Chrystusa
jako daru nieskończonej Miło¶ci Ojca.
I tak jak przed tysi±cami lat nadal woda, ogień, trzęsienie ziemi mog± być
znakiem,
że Bóg chce oczy¶cić ziemię.
Ziemię, czyli ludzkie sumienia.
Oczy¶cić z zastygłej skorupy grzechu.
Po to tylko, aby ¶wiat nawrócił się i nie zgin±ł.

--

Czy II wojna ¶wiatowa nie była kar± za grzechy?
Była. Jak najbardziej była.
Mówi± o tym współcze¶ni mistycy, do których Ko¶ciół ma zaufanie.
Na przykład mówi o tym ¶w. s. Faustyna.

--

Nikt nie zapomni historii opisanej w ‘Rycerzu Niepokalanej’.
W roku 1908 w Messynie przed Bożym Narodzeniem
jaki¶ bluĽnierca napisał i opublikował wiersz, w którym na¶miewał się z
Dzieci±tka Jezus,
kończ±c każd± strofę wyzywaj±cym refrenem: ‘Dzieci±tko Boże, ze¶lij na
ziemię
trzęsienie’.
I trzęsienie przyszło.
I zamieniło Messynę w stos gruzów.
I nawet nie można było rozpoznać, którędy przebiegały główne ulice.
I zginęło wtedy 60-100 tysięcy ludzi.

--

Bóg Ojciec upomniał się o chwałę swego Syna.
Pamiętamy to bardzo dobrze.

--

WeĽmy też wiek dwudziesty i pierwszy.
Czy fakt, że klęska w południowo-wschodniej Azji przypadła w uroczysto¶ć
¦więtej Rodziny,
jest bez znaczenia?
Dzisiejsza anty-cywilizacja depcze przede wszystkim ¶więto¶ci rodziny.
Depcze orędzie, jakie Bóg objawił w przyj¶ciu swego Syna w sercu ¦więtej
Rodziny.
Oprócz Ewangelii pracy i godno¶ci osoby ludzkiej najbardziej sprofanowana
jest
wła¶nie Ewangelia rodziny.
Naturalne zjawisko tsunami stało się narzędziem kary.

--

Wiemy, że w rejony południowo-wschodniej Azji kieruj± się całe tłumy tzw.
seksualnych turystów
żeruj±cych na urodzie i bezbronno¶ci tamtejszej młodzieży.
Z samych Niemiec w ci±gu roku wędruje w tamte rejony około 100
tysięcy "turystów".
Tylko ludzie bez wyobraĽni nie obawiaj± się, że jakie¶ "tsunami" uderzy
także w
Europę.

--

Tymczasem ludzie dalecy od Boga w Trójcy Jedynego stawiaj± pytanie
‘gdzie tu
był Pan Bóg?’.
Zapominaj±, że Bóg wcale nie odwraca się od ludzi w chwili ich próby.
Wręcz przeciwnie, wyci±ga dłonie, by im pomóc.
Dłonie Boga s± jednak przez tych, którzy pytaj±, gdzie On był, odrzucane.

--

My¶liciele katoliccy nie mieli w±tpliwo¶ci, że Bóg był w ‘centrum
burzy’,
Że był w sercach ludzkich otwieraj±cych się na ostateczne spotkanie z Nim.
Najlepszymi przykładami s± ¶więci Pańscy.
Na przykład ¶więty Maksymilian Kolbe, ¶więta Edyta Stein, …

--

Bóg jest we wszystkim i wszędzie.
To On chodził po wodzie.
To On uciszył burzę i to o Nim powiedziano:
‘Kimże On jest, że nawet wichry i jezioro s± Mu posłuszne?’.

--

To On przyznał, że wielokrotnie pragn±ł zgromadzić dzieci Izraela, jak ptak
gromadzi swoje pisklęta .
Zatem nie ma w±tpliwo¶ci, że On również był wła¶nie tam, gdzie szalał
żywioł,
aby te biedne pisklęta ludzkie przygarn±ć do Serca i w ramionach zanie¶ć na
łono Ojca.
Ilu dało się przygarn±ć i zanie¶ć do Ojca nie wiemy,
choć marzymy by wszyscy to byli  z nich.