🚀 go-pugleaf

J.F. wrote:
> Użytkownik "Michal Tyrala" <wiesiu@bdm.com.pl> napisał w wiadomości 
> news:slrngrkrrn.p48.wiesiu@argon.zonk.pl...
>> On Wed, 11 Mar 2009 14:47:08 +0100, Paweł Matejski wrote:
>>>  A co znaczy dość dobry? Poczucie równowagi mamy dobre, ale IMHO
>>>  głównie dzięki wzrokowi i czuciu w stopach a dopiero na trzecim
>>>  miejscu postawiłbym błędnik. Wzrok jest najważniejszy a błędnik
>>>  raczej służy do weryfikacji "danych" z oczu.
>> Dostałeś kiedy fachowego sierpa? Pewnie nie. Jak dadzą boks w TV 
>> możesz
>> sobie obejrzeć jaki stabilny jest człowiek ze skołowanym 
>> błędnikiem...
>> (sierp na ucho -> jesteś przytomny i kumaty, tylko ustać cosik 
>> trudno).
> 
> Ten sam efekt pojawia sie po zejsciu z karuzeli, ale co tu 
> zawodzi - blednik czy wzrok ? :-)

Błędnik. Zasada działania błędnika ma dwa felery. Zmiany przyspieszenia powodują fałszywe "odczyty" (wyobraźmy sobie
metalową kulkę w misce będącej wycinkiem kuli i jak się będzie zachowywać gdy będziemy przyśpieszymy i zaraz zatrzymamy
się) oraz dawanie fałszywych "odczytów" przy zmianie prędkości ruchu wirowego. Na pierwszy problem pomagają opory ruchu,
które im większe tym szybciej tłumią wszelkie oscylacje. Na drugi nie jest już to tak jednoznaczne, bo im większy opór
tym większy problem mamy, ale za to krócej. Krótko mówiąc ten opór jest i ewolucja najprawdopodobniej nie szła w
kierunku jego zmniejszenia
Z pierwszym nie mamy problemów, bo zmiany przyśpieszenia są małe i nawet technika tu niewiele zmieniła a do tego
zdarzają się przy każdym ruchu, więc mózg miał kiedy nauczyć się z tym radzić, natomiast szybko kręcimy się bardzo
rzadko i jak przyjdzie co do czego to mózg "głupieje" i dopóki błędnik nam się nie zatrzyma nie złapiemy równowagi.
Ale do czego zmierzam tym chyba przydługim wywodem. Ten opór powoduje, że delikatne zmiany pozycji głowy są zauważane
przez błędnik z pewnym opóźnieniem (wyobraźcie sobie tą naszą misę wypełnioną jakimś gęstym płynem i jak zareaguje kulka
na delikatne przechyły). Padła tu propozycje, żeby przejść się z zamkniętymi oczami - mam krótki odcinek na testy, ale
na około 6m mam wrażenie zataczania się i lekko zbaczam z kierunku (naprawdę nic piłem! ;) ). Zresztą nie bez powodu
przy poruszaniu się z zamkniętymi oczami mamy wrażenie, że zaraz się z czymś zderzymy. Zrobiłem też test stania na
jednej nodze z zamkniętymi oczami - ustaje bez problemu, ale częściej i gwałtowniej napinam mięśnie.  Jednak
przeprowadzanie testu z fachowym sierpowym zdecydowanie odmawiam!!! ;)
Krótko mówiąc, przy małych odchyleniach mózg bardziej ufa wzrokowi. Dopiero przy większym przechyleniu błędnik zyskuje
większą wagę. Ale zwróćcie uwagę, że astronauci po jednym - dwóch dniach problemów w nieważkości związanych właśnie z
"szalejącym" błędnikiem, te problemy mijają. Baletnice też nie mają problemów z ustaniem po serii piruetów (i to często
na palcach jednej nogi w idealnej pozycji!). Wszystko jest kwestią nauczenia mózgu interpretacji docierających do niego
danych. :)

A tak wracając do zasadniczego problemu, czyli oceny nachylenia drogi. Błędnik tu się najmniej przydaje. Nachylenie
drogi oceniamy na podstawie kontekstu - czyli kąta miedzy drzewami a drogą, budynkami, tego czy widzimy fragment drogi
nad przedmiotem, który oceniamy, że jest naszej wysokości czy wyższy, itp. Nie postawiłbym zbyt dużo na to, że potrafimy
 patrzeć pod kątem prostym do pionu z dostateczną precyzją (szybka próba oceny na jakiej wysokości na sąsiednim bloku
znajdują się moje oczy dała błąd ok. 0.5m na odległości 15-20m a to daje nachylenie 2.5-3%!).

-- 
P.M.