🚀 go-pugleaf

In article <Pine.LNX.3.93.961107152647.31050A-100000@druid.if.uj.edu.pl>,
   Mariusz Sapinski <mario@druid.if.uj.edu.pl> wrote:
[...]
> Nie do konca rozumiem o co Ci chodzi z tymi dwoma obiektywami. Moglbys to
>napisac jeszcze raz troche jasniej?
>
Odpowiem nadal na liste, bo temat moze jednak ciekawic wieksze grono.

Obiektyw wkrecony w aparat jest skompensowany przy zalozeniu, iz odleglosc 
przedmiotowa jest wieksza od obrazowej. W przypadku obiektywow zwyklych nawet 
znacznie - dla f=50mm i odleglosci przedmiotowej 1 m to jest 20 razy. 
Obiektywy "makro" sa kompensowane troche lepiej dla malych odleglosci, co 
pozwala na fotografowanie z piecio- szesciokrotnosci ogniskowej bez istotnych 
bledow geometrycznych i barwnych. Na tyle tez z regoly pozwala fabryczny 
wyciag obiektywu. Oszukiwanie mechaniki pierscieniami lub mieszkiem odbywa sie 
kosztem utraty jakosci obrazu - tak potraktowany obiektyw pracuje w zakresie, 
dla ktorego nie byl projektowany (za mala przedmiotowa, za duza obrazowa). 
Dlatego tez w przypadku gdy chcemy uzyskac wielokrotne powiekszenie przedmiotu 
mozna zamienic miejscami przedmiot z negatywem - oczywiscie nie wyjmujac tasmy 
z aparatu i nie wkladajac na jej miejsce przedmiotu fotografowanego... 
wystarczy zamocowac obiektyw w mieszku tylnia strona do przodu. Metoda ta 
najlepiej sie sprawdzaprzy powiekszeniach powyzej pieciu-dziesieciu (zalezy od 
obiektywu). Ponadto tak uzyty obiektyw bedzie mial niewielka jasnosc 
(odnoszona wszak do odleglosci obiektyw (jego plaszczyzna glowna)-negatyw (a 
nie, jak w uproszczeniu sie przyjmuje - do dlugosci ogniskowej) do srednicy 
zrenicy wejsciowej. Tak wiec metoda ta posiada wiecej chyba wad niz zalet.

Drugo metoda jest wlasnie uzycie dwoch obiektywow - pierwszy z nich wkrecony 
jest w aparat w normalny sposob, drugi zas przykrecony do niego w pozycji 
odwrotnej, czyli do przedmioyu fotografowanego zwrocony jest strona zwykle 
wkrecana w aparat. Jesli teraz w odleglosci mniejszej niz ognisowa tego 
obiektywu umiescimy przedmiot to obiektyw spelni role lupy - powstanie obraz 
pozorny, powiekszony, odlegly od obiektywu o wiele ogniskowych... a pierwszy 
obiektyw po prostu widzi ten obraz pozorny. W ten sposob oba obiektywy pracuja 
w sposob zblizony do optymalnego - duze odleglosci od strony czolowki i male 
od strony tylniej. Powiekszenie zalezy od stosunku ogniskowych.
Warunkiem powodzenia tej sztuczki jest, aby zrenica wejsciowa obiektywu 
dodatkowego (jasnosc razy ogniskowa) byla wieksza od zrenicy wejsciowej 
obiektywu w aparacie - jesli bedzie mniejsza, to nie wykorzystamy pelnej 
jasnosci obu`iektywu w aparacie i przy maksymalnie otwartej przeslonie mozemy 
uzyskac winietowanie. Najlatwiej spelnic ten warunek wkrecajac w aparat 
obiektyw krotszy.
Polaczenia obiektywow mozna dokonac pierscieniem z dwoma gwintami takimi jak 
do filtrow - odleglosc pomiedzy czolowkami nie jest bardzo istotna, byle nie 
byla za duza. Wstepnie obiektyw dodatkowy nalezy nastawic na nieskonczonosc i 
pelna jasnosc, zas wszelkie regulacje prowadzic obiektywem w aparacie - 
pozwala to na zachowanie calej posiadanej automatyki (ciekaw jestem jak w tych 
warunkach poradzi sobie autofokus?).

Wstepnych eksperymentow dokonac mozna beznakladowo - zamocowac aparat, 
dodatkowy obiektyw przystawic recznie i obejrzec na matowce obraz chocby 
wlasnego palca...

Powodzenia i milej zabawy!

Darek