🚀 go-pugleaf

XF oglądałem w tvp samego początku, od Pilota, ale to w czasie emisji 4 
sezonu serial mnie całkowicie wciągnął. To właśnie od 4 serii zacząłem 
systematycznie nagrywac co tydzień kolejne epizody. Po prostu czwórka 
bije wszystkie wcześniejsze serie i to w kaźdym elemencie. Mogłoby się 
wydawać, ze po 3 latach serial nie ma nic nowego widzom już do 
zaoferowania, a jednak. Do grozy i fantastyki dodano w 4 serii wątek 
psychologiczny. Jak się okazało był to strzał w 10, a serial stał się 
jeszcze lepszy. Wcześniej w serialu pojawiała się warstwa 
psychologiczna, ale nie odgrywała tak istotnej roli jak w 4 i kolejnych 
seriach.
Dzieki temu mogły powstać takie perełki jak np. absolutnie doskonałe 
Memento Mori (pierwszy epizod, któremu dałem najwyzszą ocene)czy świetne 
Never Again z Jodie Foster. W wielu serialach pojawiają się gościnnie 
gwiazdy filmowe, ale chyba w żadnym innnym nie wystąpiła nie tyle 
gwiazda, co jedna z najlepszych aktorek na świecie (według mojego 
skromnego zdania)i dwukrotna laureatka Oscara (nie dotyczy to seriali 
HBO jak np. Anioły W Ameryce z Pacino, bo to zupełnie inna kategoria). 
Niby użyczyła swojego głosu, ale i tak świetnie się spisała. Jak już 
jestem przy odcinku G. Morgana i J. Wonga, to uważam, że właśnie w tym 
sezonie powstały ich najlepsze dzieła jakie stworzyli dla XF. Mam na 
myśli nie tylko Never Again, ale i Home (archiwowa wersja klasycznych 
horrorów takich jak Wzgórza mają oczy)oraz The Field Where I Died. 
Jedynie Musings of Cigarette Smoking Man jakoś mi nie podszedł, ale 
muszę zaznaczyć, że nie przepadam za retrospekcjami, nawet gdy dotyczą 
jednej z najwazniejszych postaci w serialu. Zresztą wszyscy scenarzyści 
ekipy 1013 pokazali klase: Carter, Spotnitz jak i Gorgon, choć trafiały 
im się też wpadki. Nawet Shiban pokazał, że jak chce to potrafi napisać 
samodzielnie dobry scenariusz. Nie można się przyczepić do Elegy, w 
przeciwieństwie do El Mundo Gira. Gilligan już w poprzednich seriach 
pokazał się z dobrej strony, ale to w 4 serii udowodnił, że jest jednym 
z najlepszych scenarzystów serialu. A epizodem Small Potatoes pokazał, 
że równie dobrze radzi sobie z epizodami lekkimi, komediowymi co z 
klasycznymi standalonami. Gilligan to godny następca Darrina Morgana 
(van Blundtha gra w SP Morgan, więc można powiedzieć, że w tym epizodzie 
Morgan przekazał pałeczke Gilliganowi).
Jak już napisałem wcześniej zdarzały się czasem ekipie 1013 wpadki, ale 
trzeba zaznaczyć, że w czwórce mamy wyjątkowo dużą ilość odcinków 
zupełnie nieudanych.
Praktycznie w każdej serii mamy epizody na najgorszym poziomie, takie o 
których wolimy nie pamiętać, ale nie ma ich tyle co w tej serii.
W 4 sezonie mamy epizody przynajmniej dobre lub wybitnie nieudane (tylko 
dwa średniaki na cały sezon).
Chodzi mi o tak genialne dzieła jak Sanguinarium, El mundo Gira, 
Unrequited i Synchrony.
Jednym z najwazniejszych elementów w serialach i filmach jest 
scenariusz. Bez dobrego skryptu raczej nie ma szans na to, aby powstał 
dobry epizod. Jeśli jest kiepski nic nie uratuje odcinka, nawet dobra 
gra aktorów i jeden z najlepszych reżyserów serialu nic tu nie pomoże.
Najlepszy przykład to Home i Sangunarium - epizody w których mamy chyba 
najwięcej makabrycznych scen, a przepaść między nimi jest ogromna, choć 
oba wyreżyserował Kim Manners, jeden z najlepszych w Xf. Home to jeden z 
najlepszych , a Sanguinarium to po prostu klapa. Sangunarium jest jednym 
z bardziej krwawych epizodów, ale w przeciwieństwie do Home jest 
pozbawiony zupełnie klimatu. Jest tak krwawy, iż nie da się go oglądać 
na poważnie. Kazda scena wygląda jak autopastisz i chyba raczej jednak 
nie zamierzony. Jestem w stanie zrozumieć gdy za tak żałosne coś 
odpowiadają scenarzyści z poza ekipy serialu i tak jest w większości 
przypadków, gorzej gdy przytrafi się taka klapa Gilliganowi, Spotnitzowi 
czy Carterowi (Shibana nie wymieniłem z wiadomych względów).
Zwłaszcza jestem zaskoczony niskim poziomem Unrequited, który dla mnie 
jest najgorszym odcinkiem XF (obok Travellers i Lord of the Flies), a za 
którego współodpowiedzialny jest twórca serialu. Zdarzały się Carterowi 
jak i Gordonowi słabsze epizody, ale nie tak marne jak ten. Skrypt do 
tego odcinka powstał zaraz po Memento Mori i przed Tempus Fugit - oba 
też według pomysłu Cartera i można powiedzieć o nich wszystko, ale nie 
to że są nieudane. I nie ma w sumie znaczenia, że Memento Mori i Tempus 
fugit to mytharcy, a Unrequited standalone, bo o tym, że pan Carter 
potrafi pisać nie tylko dobre mytharcy, ale i dobre standalony, to 
wiemy. I dlatego sądzę, że ten standalone to był wypadek przy pracy.
Sezon 4 jest też wyjątkowo ponury, a przede wszystkim mroczny i to w 
dosłownym tego słowa znaczeniu. Chyba w żadnej serii nie panują takie 
ciemności jak w tej serii, miejscami praktycznie nic nie widać (np. 
Home, Kaddish). I to nie dotyczy tylko epizodów, w których mamy sporo 
przemocy; praktycznie mrok panuje w każdym epizodzie czwórki.
Ogólnie mówiąc sezon 1996/97 to jak na razie najlepsza seria. Cała ekipa 
(aktorzy, scenarzyści, reżyserzy, Snow) zasługują na najwyzssze noty. 
Tym większe słowa uznania dla Cartera, bo przecież w czasie produkcji 
tej serii zajęty był też pierwszym sezonem Milenium oraz przygotowaniami 
do pełometrażowej wersji XF.
Herrenvolk 5.5
Unruhe 5
Home 5.5
Teliko 4.5
Field Where I Died 5
Sanguinarium 2
Musings of CSM 3
Paper Hearts 5
Tunguska/Terma 5-
El Mundo Gira 2
Kaddish 5-
Never Again 5.5
Leonard Betts 5-
Memento Mori 6
Unrequited 2
Tempus Fugit/Max 5
Synchrony 3-
Small Potatoes 5
Zero Sum 4.5
Elegy 5.5
Demons 3
Gethsemane 5.5