🚀 go-pugleaf

Tramwaje na Bemowie po raz pierwszy mnie zawiodły. Wyszedłem, jak zwykle w
środę, nieco później, tak żeby się spóźnić na wykład jakieś 10 minut, ale
uniknąć tłoku w tramwajach - do szkół młodzież musi jeździź wcześniej - a
tu na przystanku Radiowa wielki tłum wypatrujący z utęsknieniem dwunastki
lub trzynastki. Niektórzy zdrajcy przebiegają nerwowo na przystanek 167.
Idę więc na przystanek POD Koło - tam będzie jeszcze dwudziestka. Tu
doszło już kilka osób, które wpadły na ten sam pomysł, co ja, ale i wśród
nich znajdują się zdrajcy wsiadający do zapchanego 167. Tu można dokonywać
ciekawej obserwacji. Patrząc wzdłuż torów dwudziestki widać światła na
mijacne i można się zorientować, czy w ciągu najbliższych pary minut
będzie coś jechać. Niestety czerwone światło oznaczające tramwaj w
kierunku przeciwnym zmieniło się na żółte, które nie zmieniło się z
powrotem na czerwone - tramwaj nie nadjeżdża. Jeżeli zaś ten z przeciwnego
kierunku przejechał następną mijankę, to czekanie wydłużyłoby się jeszcze
bardziej. Ponieważ dzień mamy ciepły wyruszam w kierunku pętli koło. Tam
do 12, 13 i 20 dołączają jeszcze 1 i 24. Oczywiście po drodze mija mnie
dwunastka, na którą nie chciało mi się czekać - jest jednak tak zapchana,
że nie chciałoby mi się do niej wsiadać. Na pętli też spory tłumek,
którego zwykle tu się nie spotyka. Z pętli wyjeżdża jedynka, a ponieważ
trasę ma dosyć dziwną, więc mało ludzi do niej wsiada. Ja oczywiście w
przypadku tramwaju nie przejmuję się takimi drobiazgami jak trasa, więc
wsiadam. Będzie tyle miejsc, w których będę mógł się przesiąść. Przesiadam
się przy DT Wola. Do 13 albo 26 - już nie pamiętam. To mój pierwszy błąd,
bowiem następne skrzyżowanie (al. Solidarności z Towarową i Okopową) ma to
do siebie, że tramwaje na nim długo czekają. Do jazdy w lewo (jedynka)
jest ten sam tor, co do jazdy prosto (ja). Czekam więc, i mogę tylko
pomachać 24, które skręca w prawo (to tam, gdzie się wybieram). Wysiadam
więc i przechodzę na odpowiedni przystanek, z którego pasują mi: 20 i 29
(dowożą mnie zupełnie na miejsce), 12, 22 i 24 z których muszę się
przesiadać przy placu (rondzie?) Zawiszy, oraz 32, z którego muszę się
przesiąść na placu Narutowicza. Pozostaje mi tylko czekać. Czekam dosyć
długo, widząc, jak niesamowite ilości trzynastek mkną w jedną i drugą
stronę. Wreszcie nadjeżdża 29 (pierwszy dzisiaj wagon 13N, na Bemowo i
Koło takie nie jeżdżą w ogóle już od dosyć dawna). Wsiadam i jadę, na
placu Zawiszy widzę, że 24 które mi podstępnie uciekło stoi z otwartymi
drzwiami na środku ronda. Ale zepsuło się chyba 22, które już z tego ronda
zjechało. Koreczek powstaje więc również od strony placu Narutowicza,
który pozwala zaobserwować, że coraz więcej ładnych stopiątek jeździ po
ulicach. 29 dostukuje się wreszcie do przystanku Kino Ochota (jedyne dwa
kina, którym nie zabrano własnych przystanków należą do tej samej
korporacji - węszę w tym spisek), mogę więc wysiąść i pędzić na wykład.
Spóźniam się tylko 20 minut, nie wiem jak mi się to udało. Jechałem
trzema tramwajami - też raczej w normie - wracać mogę i pięcioma... 

Pozdrawiam,

Alojzy

PS: Nie pozwólmy, aby temat tramwajów umarł.