🚀 go-pugleaf

Mateusz Bogdanowicz <mateusz_dzik@WYTNIJ.gazeta.pl> napisał(a): 

> Czy ktoś ma może jakieś zabawy integracyjne związane z pierwszą pomocą, 
> które można byłoby zastosować przed kusem, aby zgrać grupę kursowiczów?

Witam Pana!
Znam kilka zabaw integracyjnych. Może nie są one związane bezpośrednio (ani 
też posrednio) z ratownictwem, ale mimo to napiszę kilka. Mam nadzieję, że 
kilka z nich się Panu przyda.

1.Grupki:

Uczestnicy chodzą po sali. Kiedy prowadzący mówi &#8220;dwa&#8221; , &#8220;trzy&#8221;, 
lub &#8220;cztery&#8221; (można też wymieniać większe liczby), uczestnicy tworzą grup 
składające się z odpowiedniej liczby osób. Ci, którym nie uda się dołączyć 
do żadnej z grup, nie odpadają z gry, lecz dalej biorą w niej udział.

Ćwiczenie to umożliwia podział grupy na zespoły &#8220;na wesoło&#8221;. Zamiast podawać 
liczę, można powiedzieć jakieś zadanie, na podstawie którego uczestnicy 
muszą sami odgadnąć, o jaką liczbę chodzi, np. &#8220; najmniejsza liczba 
pierwsza&#8221;, &#8220;ile liter jest w słowie kot&#8221;...


2.Punkty oparcia:

Ćwiczenie to najlepiej przeprowadzić w parach, chociaż można też wykonać je 
indywidualnie lub w większych grupach. Wymieniamy pewną liczbę. Każda para 
musi oprzeć się o podłogę w tylu punktach, ile wskazuje wymieniona liczba. 
Jeśli np. mówimy &#8220;trzy&#8221;, pary mogą oprzeć się na jednej ręce i dwóch nogach.


3.Sygnały:

Uczestnicy siadają w kole, tak by wszyscy dobrze się widzieli. Każdy wymyśla 
swój indywidualny sygnał, np. klepanie się po ramieniu lub krzyżowanie nóg. 
Przed rozpoczęciem gry, uczestnicy demonstrują swoje sygnały. Osoba 
rozpoczynająca grę musi zademonstrować (raz lub więcej razy) najpierw swój 
sygnał, a następnie sygnał kogoś innego. Właściciel tego sygnału musi 
wówczas odpowiedzieć , nadając kolejno swój sygnał i sygnał innej osoby. 
Osoba, która nie zareaguje natychmiast lub nada błędny sygnał, odpada z gry. 
Gra toczy się do momentu, w którym na polu bitwy pozostanie tylko jeden 
gracz.


4.Gucio-gucio:

Dzielimy grupę na 3-4 osobowe zespoły. Informujemy uczestników, że będą się 
teraz komunikować ze sobą za pomocą języka gucio-gucio. Język ten jest 
bardzo łatwy, ponieważ istnieje w nim tylko jedno słowo: &#8220;gucio&#8221;. Jedna 
osoba w każdym zespole ma za zadanie opowiedzieć innym o czymś ważnym, 
posługując się językiem gucio-gucio. Pozostali starają się odgadnąć kontekst 
wypowiedzi i odczucia mówiącego, a także odczytać jego komunikat. Należy 
zamienić się rolami, tak aby każdy mógł wystąpić w roli mówcy. Na 
zakończenie grupa omawia elementy komunikacji bezsłownej, które wystąpiły w 
ćwiczeniu, a więc gesty, mimikę, ruchy ciała.


5.Węzeł gordyjski

Wszyscy uczestnicy stoją w kole, na dany znak zamykają oczy, wyciągają przed 
siebie ręce i idą powoli do przodu, aż poczują, że mogą dosięgnąć osoby z 
naprzeciwka. Kiedy wszyscy są już w środku starają się  poszukać jakiejś 
wolnej dłoni. Kiedy uczestnik ma już obie dłonie zajęte może otworzyć oczy. 
W ten sposób powstaje kłębowisko ciasno połączonych rąk i ciał. Teraz trzeba 
się z tego wyplątać, nie rozłączając dłoni. Jeśli się to uda, znowu powstaje 
koło, (czasem dwa lub więcej). Jest to świetna zabawa dla wszystkich, jednak 
liczba uczestników nie może być zbyt duża. Sprzyja integracji gdyż trzeba 
się z innymi komunikować i pomagać im w &#8222;trudnych sytuacjach&#8221;.


6.Ja-piłka

Każdy przez chwilę stara się wyobrazić siebie jako piłkę, a później 
następuje dzielenie, każdy charakteryzuje piłkę w którą się &#8222;wcielił&#8221; 
Niezwykle ważna jest w tej zabawie  szczerość i otwartość i dobrze jest to 
podkreślić przed rozpoczęciem dzielenia.


7.Ja-zwierzę

Zasady tej zabawy są takie same jak poprzedniej, z tymże wyobrażamy siebie 
jako zwierzę. Szukamy zwierzęcia którego cechy odnajdujemy w sobie samym. 
Jeśli zabawę tę przeprowadzamy w małej grupie możemy dodatkowo polecić by 
każdy narysował to zwierzę.


8.Historyjka ABC...

Dzielimy graczy na kilkuosobowe grupy. Zadaniem każdej grupy jest w 
określonym czasie wymyślić historyjkę, w której występują po kolei wszystkie 
litery alfabetu (na początku kolejnego słowa). Dobrze jest jeśli w tym mini 
opowiadaniu wystąpią imiona osób układających historyjkę, np.:

Animator Bolek całą duszą eksponował....

Zabawa kończy się odczytaniem ułożonych historyjek i nagrodzeniem się 
wzajemnie brawami.


9.Chińskie szepty

Zabawa ta polega na przekazywaniu sobie wzajemnie różnych informacji, Nie 
czynimy tego jednak bez pośrednio tylko wybieramy sobie posłańca i jego 
prosimy o przekazanie informacji.


10.Rzucanie imion

Rzucamy w kręgu jakimś przedmiotem (piłka, kostka) i mówimy swoje imię i 
imię odbiorcy np. &#8222;Kasia do Ani&#8221;, &#8222;Ania do Basi&#8221;. Można się umówić, że to 
czym rzucamy, to &#8222;granat&#8221;, &#8221;bomba&#8221;... i dlatego należy go podawać jak 
najszybciej, i niezmiernie uważnie tak by go nie  upuścić na podłogę i 
nikogo nie uderzyć. Gdy jednak upadnie, można głośno krzyczeć &#8222;Bum&#8221;, lub 
wykonać padnij.


11.Puste miejsce

Uczestnicy siedzą w kręgu, tylko w jednym miejscu krąg jest przerwany. 
Osoba, która ma to wolne miejsce po prawej stronie zaczyna zabawę 
zapraszając osobę o jakiejś cesze np. osobę która lubi góry lub która uczy  
się w ekonomiku lub która gra na gitarze itp. Osoba, która poczuje się 
zaproszona jak najszybciej zajmuje wolne miejsce. Jeżeli więcej niż jedna 
osoba poczuje się wywołana, miejsce zajmuje ta, która uczyni to najszybciej. 
Pozostali wracają na swoje miejsca, a zaprasza osoba, która teraz ma puste 
miejsce po swojej prawej stronie.


12.Lektor
Prowadzący wybiera fragment z gazety lub książki i określi każdemu z 
uczestników inną rolę.  Uczestnicy będą odczytywać różne fragmenty z 
uwzględnieniem odmienności narzuconych ról.  Będzie to więc czytanie w 
sposób jaki:  ksiądz prawi kazanie;  czyta się bajkę małemu dziecku;  
profesor tłumaczy skomplikowany wykład;  małe dziecko opowiada to swojemu 
misiowi;   obcokrajowiec próbuje mówić to po polsku, nieśmiały chłopiec 
proponuje randkę dziewczynie.


13.Program z mojego imienia

Każdy uczestnik pisze na kartce pionowo litery swojego imienia, dopisując do 
każdej z nich wyraz , który stanowi jednocześnie program jego postępowania, 
myślenia pragnień. W tej formie można rozwijać również kluczowe słowa 
podjętego tematu, np.

M- mądrość
A- akceptacja
T- tolerancja
E- energia
U- upór
S- szczerośc
Z- zaradność
,
D- dzielenie się
A- akceptacja
R- radość
itd..

Mam nadzieję że przyda sie Panu chociaz kilka z wyzej wymienionych zabaw. 
Jeżeli mało to moze jak przypomnę sobie więcej to coś dopiszę;).

Pozdrawiam i życzę udanego i miłego kursu!
jaK

-- 
Wysłano z serwisu Usenet w portalu Gazeta.pl -> http://www.gazeta.pl/usenet/