🚀 go-pugleaf

W dniu 05.11.2025 o 08:42, J.F pisze:
>>> Tylko co Iran miałby wysyłać?  Wysyłali amunicję artyleryjską,
>>> rakiety i drony.  Ale to drogą lądowo-morską, nie warto tego
>>> wozić samolotami (chyba że jest pośpiech).  Działające OPL
>>> Iran raczej nie odda, bo ma za mało na własne potrzeby.
>> Pomyślałem o S-300, bo to chcieli Rosjanie od Turcji odkupić. >
> Troche dziwna oferta ... już nie mogą nic sami zrobić?

Mogą, ale przy dużych stratach mogą być kłopoty. Według dostępnych 
danych sprzed 2022 roku Rosja była w stanie produkować i przekazywać 
swoim siłom zbrojnym średnio około trzech pułkowych zestawów systemu 
S-400 rocznie. W latach 2007–2019 dostarczono łącznie 28 pułków (56 
dywizjonów), co odpowiada średniemu tempu dwóch do trzech zestawów 
rocznie, przy zauważalnym przyspieszeniu po 2017 roku. Po 2022 roku na 
tempo produkcji wpłynęły sankcje oraz ograniczenia w dostępie do 
komponentów elektronicznych, co spowolniło realizację eksportowych 
kontraktów, między innymi z Indiami. Jednocześnie rosyjski koncern 
Ałmaz-Antiej ogłaszał w 2025 roku „ponad dwukrotny wzrost” produkcji 
systemów S-350 i S-400, co jednak trudno zweryfikować niezależnie. W 
realistycznej ocenie, przy obecnym stanie przemysłu zbrojeniowego i 
mobilizacji gospodarki wojennej, zdolność produkcyjna Rosji w 2025 roku 
może wynosić od trzech do pięciu pułków systemu S-400 rocznie, z 
najbardziej prawdopodobnym poziomem około czterech. Warto podkreślić, że 
jeden zestaw pułkowy obejmuje dwa dywizjony z radarami, wozami 
dowodzenia i pełnym zapleczem logistycznym, a oddzielnym ograniczeniem 
pozostaje tempo produkcji samych pocisków rakietowych, które ma własną, 
bardziej złożoną dynamikę.

Według dostępnych i zweryfikowanych informacji Rosja utraciła w trakcie 
wojny z Ukrainą co najmniej kilka pełnych baterii systemu S-400 oraz 
liczne elementy ich infrastruktury, w tym radary i wyrzutnie. Do 
najlepiej udokumentowanych przypadków należą zniszczenia w rejonie Krymu 
– na przylądku Tarkhankut (Ołeniwka) 23 sierpnia 2023 roku oraz pod 
Jewpatorią 14 września 2023 roku, gdzie ukraińskie drony i pociski 
manewrujące zniszczyły baterie S-400 wraz z radarami. Wiosną 2024 roku w 
wyniku ataku na lotnisko w Dżankoju zniszczono kolejne elementy systemu, 
w tym wyrzutnie i stacje radiolokacyjne, a w czerwcu 2024 roku 
potwierdzono trafienia w dwie następne baterie w rejonie Sewastopola i 
Belbeku. W późniejszym okresie, we wrześniu 2025 roku, pojawiły się 
również doniesienia o zniszczeniu wyrzutni i radaru S-400 na terytorium 
Rosji, w obwodzie kałuskim.

Sumarycznie daje to co najmniej trzy do pięciu kompletnych baterii S-400 
utraconych w sposób potwierdzony, przy czym część źródeł wskazuje, że 
faktyczna liczba może być wyższa ze względu na uszkodzenia kolejnych 
zestawów i demontaż pozostałych z użytku. Ponieważ każda bateria S-400 
obejmuje typowo od jednego do dwóch radarów kierowania ogniem (92N6E) 
oraz radar dalekiego zasięgu (91N6E lub 96L6E), oznacza to utratę od 
sześciu do dziewięciu radarów bojowych w pełnych zestawach, nie licząc 
przypadków pojedynczych zniszczeń radarów poza całymi bateriami. Łącznie 
można więc szacować, że Rosja mogła utracić od ośmiu do dwunastu radarów 
różnych typów związanych z systemem S-400 od początku wojny do jesieni 
2025 roku.

A biorąc pod uwagę wydłużanie zasięgu ukraińskich ataków również wzrasta 
zapotrzebowanie na baterie. Już nie wspominam o samym zużywaniu się 
ciągle pracujących instalacji. No i Ukraina atakuje różne zakłady 
zbrojeniowe i nie wykluczone, że coś im się udało trafić. Tam każdy 
radar akurat inne zakłady chyba budują.>
> Czy to jakaś wiązana oferta - odkupimy S-300 przy sprzedaży S400.

ale to mój domnysł, a nie jakaś wiedza. Obecnie Rosja nie prowadzi już 
seryjnej produkcji klasycznych zestawów z rodziny S-300P, przeznaczonych 
dla Wojsk Kosmiczno-Obronnych (warianty PS, PM, PMU). Przemysł 
zbrojeniowy, skupiony w koncernie Ałmaz-Antiej, przeszedł na wytwarzanie 
nowocześniejszych systemów S-400 i S-350, a także na remonty i 
modernizacje istniejących zestawów S-300P oraz na produkcję 
kompatybilnych rakiet, takich jak 48N6. Nowa produkcja w ramach rodziny 
S-300 dotyczy obecnie przede wszystkim wersji S-300W4 (S-300V4), 
przeznaczonej dla wojsk lądowych.

Dostawy „S-300” ogłaszane w ostatnich latach dla niektórych państw, 
między innymi Kirgizji, obejmują najprawdopodobniej zmodernizowane 
zestawy pochodzące z zapasów rosyjskich, a nie nowo wyprodukowane 
systemy. Choć w przekazach medialnych pojawiały się ogólnikowe wzmianki 
o zwiększaniu produkcji obejmującej również S-300, brak jest 
niezależnych potwierdzeń takich informacji. Oficjalne komunikaty i 
raporty branżowe konsekwentnie podkreślają koncentrację rosyjskiego 
przemysłu obronnego na systemach S-400 i S-350. W praktyce oznacza to, 
że nowe zestawy S-300P nie są już produkowane, a aktywna linia 
produkcyjna w tej rodzinie dotyczy wyłącznie wariantu S-300W4.

No i uszkodzone w wyniku ataków Ukrainy komponenty można by dokupić w 
Iranie.
>>> Co do innego sprzętu, lotnictwo rosyjskie działało w ograniczonym
>>> zakresie i największe straty były chyba od ataków dronów na
>>> lotniska.  Myślę że mogą sobie pozwolić na wysłanie do Iranu
>>> samolotów.
>> To nie byłoby prościej lotem je przemieścić?
> A jak przemieszczają? Chyba nie inaczej.

Ja tu piszę o radarach. Onbe same nie polecą :-)
-- 
(~) Robert Tomasik