🚀 go-pugleaf

Robert Tomasik <robert.tomasik@gazeta.pl> wrote:
> W dniu 17.10.2025 o 04:57, Waldek Hebisch pisze:
>>> Oczywiście. Myślałem o kumulacyjnym. On ma zapalnik, ale musi detonować
>>> w ściśle określonej odległości.
>> NLAW ma czujnik zbliżeniowy, skręca w dół po wykryciu celu poniżej.
>> Nie wiem czy on odróżnia kierunki, czy po prostu zakłada że cel
>> będzie niżej.
> 
> ale to dość komplikowana technologia i raczej w pocisku do granatnika 
> podlufowego bym jej nie oczekiwał. Nie wiem również, czy on faktycznie 
> ma zapalnik zbliżeniowy, czy mierzymy precyzyjnie odległość wyrzutni do 
> celu, a następnie strzelamy te trzy metry wyżej i na wyliczonym 
> dystansie odpalamy ładunek kumulacyjny. Nie mam zielonego pojęcia, jak 
> oni to robią, ale to wydaje mi się prostsze, chyba że cel jest 
> oświetlony laserem.

Pisałem z pamięci, głowy za ten czujnik zbliżenia nie dam.  NLAW
był wyceniany na 20000 dolarów, ale współcześnie to moralny
odpowiednik pancerfausta, tzn. coś co może być masowo produkowane
stosunkowo niskim kosztem.

Co do skomplikowanej technologii: czujnik zbliżenia klasy VT fuse
to 3-4 tranzystory (zakładając że taki wystarczy).  Znacznie prostsze
od elektroniki stabilizującej lot.

Trochę z innej beczki: ponoć systemy przeciwlotnicze Układu
Warszawskiego używały do sterowania Odrę 1325.  Dziś komputer
o znacznie większej mocy obliczeniowej możesz mieć za 5zł,
a rozmiarami zmieści się w granacie ręcznym czy pocisku do
granatnika.  Niektóre sensory też są bardzo tanie.  Tak że
napakowanie skomplikowanych rzeczy do taniej broni nie jest
problemem.  Problemem jest zrobić to tak by poprawić
własności użytkowe, to wymaga dużo testów i wysiłku.  Nie
dziwię się że w czasie pokoju była tendencja by używać
stare sprawdzone i w miarę proste rozwiązania.  Ale na
Ukrainie jest sporo innowacji, jak się nie znajdzie
nowych rozwiązań to może się okazać że to co mamy jest
przestarzałe.

-- 
                              Waldek Hebisch