🚀 go-pugleaf

Zainteresowanych rzetelna analiza pisma Urbana, jego stylu propagandowego,
metod "uwiarygadniania" "informacji" w nim zawartych i jego celow
politycznych odsylam do "Wiezi" z lutego 1997, gdzie znajda cala serie
artykulow na ten temat.

Cytaty:

'Tygodnik "Nie" bardzo czesto podkresla, ze wiadomosci ze sfer esbeckich ma
znakomite, z pierwszej reki. Czy tak jest naprawde? Tego nikt nie wie, ale
brzmi to prawdopodobnie. Faktem jest, ze - jak niedawno pisal w "Zyciu"
Igor Janke - pismo Urbana jest ulubiona lektura bylych esbekow. Mozna ze
sporym prawdopodobienstwem zalozyc, ze tygodnik nie narzeka na brak
informatorow. Nie oznacza to wcale, ze wszystkie informacje sa prawdziwe. W
samym pismie mozna znalezc powody, by w to watpic. Mozna wiec przeczytac,
jak to naczelnik Wydzialu Archiwum gdanskiej delegatury UOP, _mgr_
Krzysztof _Bolina_, "fachowiec od tych spraw jak sie patrzy", na polecenie
owczesnego szefa Urzedu Piotra Naimskiego przekazal do Warszawy akta
"Bolka" i zostal za to ukarany przez nowe kierownictwo (nr 1/1994). Po
prawie dwoch latach czytamy, ze "archiwum UOP-u w Gdansku pilnowal wowczas
wyjatkowo rozsadny gosc " _dr_ Krzysztof _Bolin_ i... nie wydal Naimskiemu
akt "Bolka", za co oczywiscie zostal przez niego ukarany (nr 51-52/1996).
Jestem przekonany, ze nikt z milosnikow "Nie" nie zwraca uwagi na takie
drobiazgi. Pismo nie jest przeznaczone dla analitykow, ale dla ludzi
zadnych sensacji i potwierdzenia swoich przeswiadczen, ze "ci na gorze" to
wszystko oszusci i zlodzieje'.

"Najblizsi prawdy sa chyba ci, ktorzy za Hanna Arendt twierdza, ze
kwestionowanie norm moralnych i propagowanie zla zawsze bylo pociagajace
dla motlochu. Bo tygodnik "Nie" jest oczywiscie takze pismem dla motlochu.
Nie ulega najmniejszej watpliwosci, ze Jerzy Urban w istocie gardzi swoim
masowym czytelnikiem, manipulujac nim przez schlebianie jego najgorszym i
najnizszym instynktom.'

'Uderzajace w "Nie" jest czeste stosowanie przez autorow tygodnika porownan
Kosciola z partia komunistyczna. Jest to zjawisko charakterystyczne dla
wielokrotnie juz opisywanego "mechanizmu podstawienia", ktory spowodowal,
ze w swiadomosci wielu Polakow - przyzwyczajonych do tego, ze musi istniec
jeden centralny osrodek decyzyjny - Episkopat zajal po 1989 roku miejsce
Komitetu Centralnego PZPR. I tak: bp Tadeusz Pieronek jako sekretarz
Episkopatu zasluzyl na miano "genseka", posiedzenia calego Episkopatu to
"plena KE", prymas Glemp posiada dodatkowo blizej nieokreslone "czarne
Biuro Polityczne". Istnieje tez podobno jakis "Komitet Centralny Episkopatu
Polski" [...].
Zdumiewajace jest oczywiscie, dlaczego akurat porownanie z partia
komunistyczna ma byc w przekonaniu autorow i czytelnikow "Nie" najwieksza
obelga. Wszak czytelnicy tego brukowca to wielbiciele SLD i jej
przeszlosci, sam Jerzy Urban zas, wspominajac o ustroju socjalistycznym z
tesknota zali sie: "w ktorego budowie nam przeszkodzono".W tego typu
mentalnosci na prozno jednak doszukiwac sie konsekwencji, ona rzadzi sie
innymi prawami'.

'Rynsztokowosc tej gazety nie jest spontaniczna, lecz pieczolowicie
wystudiowana. Poslugiwanie sie klamstwem (np. ze projekt deklaracji
polskiego rzadu nt. konkordatu zostal przygotowany w Watykanie, choc z
lektury tekstu jednoznacznie wynika, ze list Stolicy Apostolskiej jest
tylko odpowiedzia na nie ujawniony polski projekt deklaracji) staje sie tu
blahostka. Zwykle klamstwo jest metoda zbyt prostacka. O wiele lepiej
sposoby dzialania Jerzego Urbana obrazuje wspomniane juz wczesniej
nagrywanie pseudospowiedzi falszywych pokutnikow u prawdziwych ksiezy,
ktorzy musza przeciez zakladac dobra wole zaglaszajacych sie do
konfesjonalu osob. Zespolowi "Nie" skutecznie udalo sie doprowadzic do
sytuacji, w ktorej czlowiek przyzwoity z obrzydzeniem i wstretem odrzuca
ich pismo, oni zas moga bezkarnie manipulowac swiadomoscia swych
zagubionych czytelnikow i sympatykow.'

'Jan Pawel II uruchamia wyobraznie autorow "Nie" w stopniu o wiele
silniejszym - tak jakby redakcja urzadzila wewnetrzny konkurs, kto wymysli
najbardziej szokujace sformulowanie. Plon jest obfity: najczesciej pojawia
sie "pan papiez", ale sa przeciez takze: "bialy ojciec", "rzymska osoba
ubrana na bialo", "pelniacy obowiazki papieza Kosciola kat.", "Wielki
Papa", "pan na 10 000 pokojach i salach, na 997 klatkach schodowych (w tym
30 tajnych), przepieknych ogrodach, Palacu Watykanskim" itd. Nie brak
rowniez sformulowan rodzaju: "glowa obcego panstwa", "staruszek w bialej
mycce i czerwonej pelerynce", czy tez "trzesaca sie dzis glowa Stolicy
Apostolskiej". Ow "Bialy Ojciec" swietowal niedawno "50-lecie swej czarnej
roboty" wraz "z 1500 czarnymi piernikami z calego swiata". O Polsce zas ten
"mis z daleka" wypowiada sie - zdaniem jednego z autorow "Nie" - "w
chwilach utraty kontaktu z rzeczywistoscia". Mimo to "jego kaprysy
traktowane sa w Polsce jak niegdys kaprysy tow. Bieruta".
Wlasciwie w tym momencie powinienem zakonczyc pisanie tej relacji. Nie jest
to bowiem poziom godzien ani odpowiedzi, ani polemiki, ani nawet refleksji.
Godzien jest jedynie politowania. Godzien bylby tez surowej kary sadowej,
gdyby nie to, ze w Polsce - z wyjatkiem okresu kampanii wyborczych - mozna
dowolnie znieslawiac bliznich, a procesy o znieslawienie przeksztalcaja sie
jedynie w bezplatna reklame "opluwaczy". Sady nie wymierzaja kar
finansowych dotkliwych na tyle, by byly odczuwalne dla zainteresowanych.
Dopoki to sie nie zmieni, nie ma sensu procesowanie sie z Urbanem.'

JC