🚀 go-pugleaf

Mery żesz kurwa krysmes!
Wigilia w pracy! Najpiękniejszy dzień w życiu każdego dobrego pracownika. 
Wyczekiwany z utęsknieniem przez cały rok. To dziś właśnie facet, który co 
roku wypierdala z pracy 100 osób (najlepiej tych tuż przed emeryturą - ale 
są wyjątki) i obcina co roku po 5% z premii wepchnie mi do gardła taką 
śliczną kanapeczkę z krewetkami. I będzie mi z całego serca życzył wesołych 
świąt i dużo optymizmu. To właśnie dziś - kiedy mam najwięcej roboty - będę 
mógł pójść poudawać że śpiewam kolędy razem z innymi ofiarami "tradycji" i 
licznym gronem jebanych wazeliniarzy. Robota nie zając. Najwyżej przyjdę w 
sobotę do pracy.
Po ponurym zawyciu "Lulajże" (skutecznie na szczęście zgłuszonym przez 
napierdalające w mózg nagłośnienie estradowe) najweselszy punkt programu. 
Opłatek. To chyba jedyny dzień, kiedy nie ma kłopotu ze zlokalizowaniem 
dyrekcji - wystarczy iść po śladach obkapniętej wazeliny. Promienisty szlak 
zbiega się do tego jednego jedynego. Mroczny przedmiot pożądania, kurwa. 
Pierwsi w kolejce jak zwykle ci sami. Z reguły najgłośniej kurwiący w ciągu 
roku, dziś z obleśnym uśmiechem na ryju składają "najszczersze życzenia 
panie dyrektorze...i dla całej rodziny...". A gówno tak naprawdę cie 
obchodzi pajacu jego rodzina. No ale nikt nie podejdzie z opłatkiem życząc 
"obyś chuju parchem porósł, żebyś się tak drutem kolczastym zesrał 
skurwysynu ponury!". Nie ma się co czepiać. Gorzej jeśli po godzinie 
przypadkiem znów słyszę "najszczersze tratatata..." i w odpowiedzi "tak tak 
panie Michale...to już czwarty raz...pozdrowię małżonkę - przysięgam!".
Potem już tylko zajęcia w podgrupach. Im bliżej żarcia tym lepiej. Bo jako 
że kondycja firmy kiepska, catering zapewnia hotel Sobieski. Czyli wyżerka 
po byku. Czego nie trzeba udowadniać. Wystarczy popatrzeć na przeobrotnych 
kolegów nakładających sobie na maciupeńkie talerzyki to co kucharz z trudem 
na wielkiej tacy zmieścił. Myślicie że głodni? Hehehe...nic z tych rzeczy. 
Po skompresowaniu żarcia zapierdalają do siebie do pokojów. I upychają 
trofea w menażki, plastikowe pojemniczki i torebki foliowe. Bo do świąt się 
zawsze trzeba przygotować. Dopiero jak walizy już pełne - można spokojnie 
glamiąc ryjem stanąć gdzieś w okolicach "kofanego derechtora". Najlepiej za 
plecami, tak żeby wszystko słyszeć dobrze. A nuż widelec będzie o czym 
plotkować przez następne pół roku. I tak dopóki żyje ostatni śledzik. Do 
ostatniego winogrona. W szafce lekarstwo na wątrobę czeka - wiadomo, za 
darmochę się nażreć można, więc żremy do wypęku. Chciałoby się olać ten 
jakże religijny wątek z życia wyrobnika. Bo od świętowania Wigilii to ja mam 
rodzinę i przyjaciół. Ale ni kuta. Obecność obowiązkowa, a gdy uda się 
"zapomnieć niechcący" to telefony się zaczynają urywać. To dzwonią 
"zatroskani". Ci którzy (we własnym mniemaniu) mogą mniej we firmie i 
koniecznie muszą mi złożyć życzenia. Na siłę kurwa. "Ręce do góry 
skurwysynu! Mery Christmas! Rozumiesz??".
Ci życzliwi naprawdę takich rzeczy nie robią. Wiedzą o co chodzi i 
najczęściej sami są zajęci unikami... Po wszystkim pozostaje wielki kac i 
uczucie obrzydzenia. Doskonałym uzupełnieniem tego "świątecznego nastroju" 
byłby pokaz np. Rambo osiem, występ striptiserki i obecność kilku 
dragdilerów na sali. Nie na miejscu jest jedynie choinka i opłatek. Holy 
Shit!