🚀 go-pugleaf

Oczywiście to nieprawda.

"W" to prawdopodobnie najlepszy film o superbohaterach w historii kina.
Po prostu. Ma się dokładnie tak do innych filmów, jak komiks Moore'a do
innych komiksów.

Snyder narkęcił rzecz chorobliwie wierną oryginałowi. Niektóre rzeczy
uprościł/pominął, inne podkreślił, ale generalnie trzymał się komiksu
jak pijany płotu. Tam gdzie w komiksie wchodzi cytat z Dylana, tutaj
leci odpowiedni kawałek jako tło.

Dwie rzeczy, które mi się spodobały - a w komiskie jakoś nie zwróciły
mojej uwagi.

Pierwsza: Rorschach jest zajedwabisty. Po prostu rządzi. Najlepsze
onelinery w ostanim czasie na dużym ekranie. Można powiedzieć, że nic
dziwnego, skoro napisał Moore, wyreżyserował Snyder, a aktor też
fachowy. Jego teksty rozwalają. Podczas projekcji wielokrotnie
powtarzałem pod nosem: proszę o koniec tej nudnej sceny z niebieskim
zboczeńcem i powrót do wątku Rorschacha. Normalnie zakładam fanclub.

Druga: kapitalna jest przemiana obciachowego nudziarza w Nocnego
Pucharza. Zaczyna smętnie popijając piwko i wspominając lepsze czasy.
Przemiana kończy się sceną w obłokach. Po tej scenie każdy nerd będzie
chciał zapuścić puchacza pani w lateksie.

Myślę, że można już oficjalnie mówić o dwóch kierunkach rozwoju kina
superbohaterskiego. Liga rozrywkowa, czyli obrazy w stylu "Ironman",
"Spider-man". Oraz liga z-psychologiczną-głębią-superbohaterów - "W"
albo "Niezniszczalny".

W ostatnim Playboyu jest krótki portret Moore'a. Wiedziałem, że to
oszołom, ale nie aż taki. Bojkotuje film - nie tylko ten - ale każdą
ekranizację swoich dzieł. Jego nazwisko nie mogło pojawić się nigdzie w
filmie. Nie zwróciłem uwagi, ale tak chyba właśnie było.

-- 
I'm not locked in here with you, you're locked in here with me!