🚀 go-pugleaf

On Mon, 17 Mar 2008 22:02:56 +0100, Michal Olszewski wrote:

> ...Figaro qua, Figaro la, Figaro su, Figaro giu...
> 
> Nie jestem fanem Burtona. Jego najfajniejszy film to chyba "Big Fish",
> ale fakt, niewiele ich widziałem. Sęk w tym, że to jego gotycko
> horrorowe zboczenie jest IMHO obciachowe.

Nawet się tu przewrotnie z Tobą zgodzę, ale co mam zrobić, że mi się
podoba? Ech, mrok, ciemność, krew, zboczenia - mój świat (nie, nie
jestem emo ani gothem. :-> Na co dzień nawet całkiem roześmiany ze mnie
facet).

> "Sweeney Todd" jest natomiast całkiem niezły - a nawet mistrzowski jak
> na swój gatunek. Jak na swój gatunek.
> 
> Przede wszystkim jest to bardzo dobry musical. Musical hardocorowy -
> niemal każda kwestia jest śpiewana. Aranżacje rewelacyjne, wykonanie
> dobre, scenografia, zdjęcia, estetyka - wszystko piękne na swój chory
> sposób.
> 
> Historia? Akurat historyjka taka sobie.
 
W dodatku historia posiada przynajmniej kilka słabych punktów - moment,
w którym sędzia Turpin decyduje się na wizytę u golibrody "bo mój panie
jakoś kiepsko pan wyglądasz" - to bardzo naciągane, pachnie trochę
chciejstwem fabularnym. Podobnie finał.

>"Sweeney Todd" to remake
> musicalu, który z kolei był zainspirowany przez klasykę opery, czyli
> "Cyrulika Sewilskiego". Wszystko jest podobnie, ale na odwrót: miasto
> jest ohydne, zamiast komedii jest tragedia, a zamiast śmiechów i miłości
> krew leje się strumieniami. Jednocześnie jest tu tyle powtarzających się
> motywów, że nie ma wątpliwości co do czego nawiązuje.
> 
> Pojawia się pytanie zasadnicze: czy ten film warto polecić? IMHO - mimo
> wszystko - jednak nie.

Powiedziałbym, że to zależy od osoby. Na pewno nie jest to film z
gatunku "musisz obejrzeć, bo inaczej Wszechświat się zawali, a ty
zostaniesz niekulturalnym matołkiem". Pewna przewidywalność faktycznie
jest od jakiegoś czasu typowa dla Burtona - brak tutaj całkowitej
innowacyjności.

Ale podoba mi się jednak jego odwaga i konsekwencja. To trochę tak, jak
z LOTR-em - mam niby wiele uwag, do wielu rzeczy mam ochotę się
przyczepić, hollywoodzka machina mocno "skomercjalizowała" całość (a
szczególnie 2 i 3 część) - ale z drugiej strony - Jackson to jednak
geniusz. Kto inny byłby w stanie MIMO WSZYSTKO ocalić tak wiele z
Trylogii i zawrzeć kontrakt od razu na 3 części? (i nie iść na durne
kompromisy, skracając film np. do tylko jednego?).

Burton - to samo. Gość ma bardzo wyraziste, chociaż dziwaczne i mocno
miejscami trącące kiczem wizje i je uparcie realizuje. Z lepszym, bądź
gorszym rezultatem, ale konsekwentnie i za to go podziwiam.

> Rozumiem kostiumy, rozumiem mistrzowską grę
> aktorską, poza tym jest tu kilka genialnych pomysłów (moja most
> favourite sekwencja, gdy piękna Helena wyobraża życie szczęśliwej
> rodzinki).

Pasiasty kostiumik Todda rządzi. Jego ponura mina również. :->

Świetny był ten moment i kawałek, w którym po pieśni Deppa,
deklarującej,  że "wszystkich pozarzyna", Bonham-Carter spytała go, co
chce robić "tak praktycznie" i wyprowadziło go pod rękę: "you silly
useless thing". Hehe, genialnie usadziła jego "zbuntowaną, mroczną
gotyckość"! :-)

> Ale jednak film jako całość przewidywalny, a w ohydzie i
> okrycieństwie już odrobinę niestrawny.

Cholera. Wiele osób tak mówi. Muszę się chyba pogodzić z tym, że jestem
zboczony. :(

> Poza tym - do diabła - ja nie
> lubię włoskiej opery. A do tego Burtonowi już najbliżej.

Hm, faktem jest, że niektóre fragmenty są bardzo patetyczne, bo chyba o
to Ci chodzi? Mnie, paradoksalnie, podobał się śpiew Deppa, chociaż
wyraźnie słabuje technicznie i jest bardzo prosty, pozbawiony potęgi.
Ale jego rockowość (wg. samego Deppa postawił on na "punkowość"),
szorstkość, wydaje się bardzo pasować do postaci. Ściągnąłem z
ciekawości jakieś mp3 z zapisem musicalu i porównywałem je z
soundtrackiem - Todd musicalowy był wyraźnie lepszy technicznie i
bogatszy w sensie czysto muzycznym, ale nie przemawia do mnie. Zbyt
ładny, zbyt gładki głos. Taki właśnie "operowy", musicalowy, śliczniusi.
Fuj.

Inna sprawa, że przecież Depp nie śpiewa cały czas (chociaż często) ze
ściśniętym gardłem. Bardzo podobała mi się piosenka o "pretty women" i
"My Friends", właśnie ze względu na pewną gładkość. Brutalność i
szaleństwo mordercy na chwilę ustąpiło romantyzmowi kochanka i
delikatności miłośnika piękna.

Dzięki temu jego postać jest dla mnie bardziej wiarygodna, nie jest to
tylko psychopatyczny szaleniec, ale człowiek bardzo zgubiony. Podobnie
działały na mnie nadmorskie wizje pani Lovett, czy właśnie "piękne
kobiety" sędziego Turpina. W chorym Londynie z wizji Burtona nawet tacy
chorzy, zdemoralizowani ludzie marzą, podziwiają, prawie kochają
(jakkolwiek chorą by nie była ich miłość).

-- 
Pozdrawiam, Piotr 'Orlinos' Kozłowski
Ellen Ripley: I say we take off and nuke the entire site from orbit.
It's the only way to be sure.