🚀 go-pugleaf

Dobry, dobry filmik. Kino gatunku. Ten gatunek to "dobry film". Jest tu
sensowna filmowa odrealniona fabuła. Dzieje się to na warszawskiej
Pradze (nigdy tam nie byłem, ale sprawia wrażenie wrocławskiego
trójkąta). Generalnie film porusza się w środowisku określanym na
świecie jako underclass. To nasz polski-swojski underclass. I jest
fajniejszy od tego kanadyjskiego z "Trailer Park Boys".

Strasznie klną. Na moje delikatne ucho, to można by to odrobinę
ocenzurować. Ja wiem, że tamto towarzystwo to klnie pewnie jeszcze
bardziej, ale nie brnijmy w taki masakryczny realizm językowy.

Świetne dwie postaci: blondynka-fryzjerka i kumpel-wydawca. Dobrze
napisane, nieźle zagrane. Natomiast wątek kamienicznika przesłodzony i
zbyt naiwny.

Mimo paru wad, film jako całość dobrze się broni przed krytyką. Takie
rzeczy mogą wyprowadzić polską kinematografię na prostą. To takie kino
środka. Z jednej strony na tyle bezpretensjonalne, że nie może być
odebrane jako wielka sztuka i artystyczne wizjonerstwo (np. jak
"Sztuczki"), a jedynie jako komercyjny obyczaj. Z drugiej strony bez
wieśniactwa i głupkawego dowcipkowania (np. jak "Francuski numer",
którego 30 sekund wytrzymałem w telewizji). Po prostu takie kino
wyważone, spokojne, bez ambicji. Ale jednocześnie bez kaszany.

Wątek fotograficzny bardzo fajny. Aż się chce po filmie złapać za aparat
i robić fotki wszystkiemu wokół. Duży plus filmu.

Postsynchrony fatalne. Chociaż w porónaniu do "Bezmiaru
sprawiedliwości", w którym można zrozumieć tylko tytuł (bo jest
napisany), to już lepiej wyraźnie słyszeć te kwestie. Pomimo tego że nie
pasują do ruchu warg.

Ogólnie polecam. Wydaje mi się, że nikogo nie powinien odrzucić.
Zaryzykowałbym nazwanie tego feel-good-movie. Co jest sympatyczną
odrutką po moim ostatnim zombiakowym seansie dla masochistów.

-- 
http://youtube.com/watch?v=EWaYZp4eAO4