🚀 go-pugleaf

Ponieważ po obejrzeniu "Top Gear Arctic Special" wiem już, że długo
długo naprawdę dłuuuuugo nie porwie mnie absolutnie żadna komedia (humor
brytolski jednak rządzi), wybrałem się do kina na "Nieznajomą"
Tornatore. Milczał drań 6 lat - czyli o jakieś pięć i pół za długo.

Uwaga, teraz będzie ulubiona konwencja Wojtka, czyli opis kolejnego
sposobu, w jaki kino może podpaść swojemu wiernemu klientowi. Czy tym
razem był problem z kasą fiskalną? Z wydaniem reszty? Zawiesił się
system? A może złośliwie sprzedano mi nachosy i fantę "oddzielnie", a
nie jako zestaw?

Nie. To byłoby zbyt proste. W najgorszym razie straciłbym parę minut lub
parę złotych. Tym razem wybrali skubańcy ostateczną perwersję. W kasie
poinformowali nas, że wszystkie seanse tego filmu są odwołane z powodów
technicznych. Cosięstałosię? Nie wiadomo. Wszystkie serwisy www
informują o projekcjach, których nie ma. Profesjonalizm.

Wybraliśmy na szybko seans zastępczy.

Jordan nie widnieje na liście moich 100 ulubionych reżyserów. Nie
widniałby tam, nawet gdybym tylu znał. Jednak lubię go za oryginalność.
Dodatkowo po tylu filmach w jego CV, na pewno mogłem spodziewać się po
"The Brave One" dobrej reżyserki. Nawet Sex Pistols osiągnęli gdzieś w
okolicach gwiazdki 1977 roku pewne umiejętności muzyczne - co jest
ostatecznym dowodem na to, że wystarczy długo i cierpliwie walić gitarą
o wszystko dookoła, żeby się nauczyć na niej grać.

"The Brave One" okazał się mocnym kryminałem z naciskiem na warstwę
psychologiczną. Trochę bałem się, że Jordan może zacząć nudzić, ale na
szczeście - jeśli tylko ktoś nie cierpi na ADHD - można na tym
bezboleśnie wysiedzieć. Z początku film jedzie ostro po systemie
sprawiedliwości funkcjonującym w dzisiejszych cywilizowanych krajach.
Zamiast jednak popaść w jakąś tanią agitkę - popada w skrajny
psychologizm postaci. No, ale bez niespodzianek, to Neil Jordan, on się
niczym innym nie interesuje.

Film ma _świetne zdjęcia_. Kompozycje kadru, zabawy ostrością, kolory,
miejski nocny klimat. Spodobało mi się. Dominik, polecam.

Ostrzegam tych, którzy boją się, że ten film to może być jakiś
artystyczny gniot: nie. Zaryzykuję nawet twierdzenie, że "The Brave One"
dla Jordana to prawie to samo, co "The Inside Man" dla Lee. Czyli
tradycyjne motywy ambitnego reżysera przekonwertowane jednak na smaczny
komercyjny kryminał. Z tym że "The Inside Man" to film praktycznie dla
dzieci - tymczasem tutaj mamy dorosłe brutalne kino.

Przez pół filmu nie pasowała mi do głównej roli Jodie Foster. Za drobna,
zbyt delikatna, krucha, bezbronna. Jednak im bliżej końca, tymbardziej
ten perwersyjny pomysł zaczynał mi się podobać. Czemu nie? Czy Batman
musi mieć karnet na siłownię? Ten kontrast okazuje się dużym plusem
całego filmu.

Podoba mi się, gdy filmy są osadzone w dzisiejszych realiach. I na
przykład scenarzysta nie zapomniał o tym, że wszyscy mają telefony
komórkowe, a nawet że nie używają ich tylko do rozmów. Mój ulubiony
reżyser i scenarzysta ma niestety kolosalny problem z pojęciem tego
prostego faktu. Na szczęście Jordan lepiej nadąża za współczesnością i
tego błędu nie popełnia.

Polecam "The Brave One". Tak ogólnie. Nie polecam go, jeśli szukacie
lekkiej rozrywki, szybkiego odmóżdżenia, sympatycznej beztresowej
komedii. Jest dokładnie na odwrót. Ten film jest ciężki, skłoni Was do
dwóch sekund refleksji, i może spowodować, że dwa razy się zastanowicie
zanim wyjdziecie z domu po zmroku.

-- 
Submission? Hmm, that's a bit of a problem.